Αθηνόδωρος Προύσαλης (Μπρούσαλης)
Ο Αθηνόδωρος Προύσαλης γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη στις 15 Δεκεμβρίου 1926, ήταν Έλληνας ηθοποιός. Καθιερώθηκε ως καρατερίστας σε αγαπημένες κινηματογραφικές ταινίες. Ενσάρκωσε, κυρίως, τον τύπο του μάγκα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Ωδείου Αθηνών. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1953 με τον θίασο της Γιώτας Λάσκαρη στο έργο «Ο τρομερός καλόγερος». Ένα χρόνο νωρίτερα, το 1952, έπαιξε στην ταινία «Το στραβόξυλο». Συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Πειραϊκό Θέατρο του Δημήτρη Ροντήρη, τον θίασο του Νίκου Χατζίσκου, το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη, το Θέατρο Τέχνης κ.ά. Εξαιρετική ήταν η ερμηνεία του στο «Φυντανάκι» του Παντελή Χορν, που ανέβασε το Θέατρο Τέχνης το 1988. Συνεργάστηκε και με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στις ταινίες «Ταξίδι στα Κύθηρα», «Ο μελισσοκόμος», «Το μετέωρο βήμα του πελαργού». Διακρίθηκε και σε ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές. Στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1990 κέρδισε τιμητική διάκριση για την ερμηνεία του στους «Αθηναίους». Πέθανε στην Αθήνα στις 5 Ιουνίου 2012 σε ηλικία 86 ετών.Φιλμογραφία (κάποιες ταινίες του)
Το στραβόξυλο (1952)
Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο (1957) [μάγκας στο εστιατόριο]
Της νύχτας τα καμώματα (1957)
Στρατιώτες δίχως στολή (1960) [πατριώτης]
Ο τρελάρας (1963) [Θανάσης]
Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης (1963) [Πανάγος]
Το δόλωμα (1964)
Ένα έξυπνο έξυπνο... μούτρο (1965) [Μπάμπης Καντουράκης]
Ιστορία μιας ζωής (1965) [Γιώργης]
Μια τρελή τρελή οικογένεια (1965) [Μανώλης]
Περάστε την πρώτη του μηνός (1965) [παπουτσής]
Τέντυ μπόυ... αγάπη μου (1965) [Κυριάκος]
Τζένη Τζένη (1965) [(αμαξάς)]
Το χώμα βάφτηκε κόκκινο (1965) [(χωροφύλακας)]
Άδικη κατάρα (1967) [επιστάτης βίλας]
Καλώς ήλθε το δολάριο (1967) [Σταμάτης Τσίμπας]
Κάποτε κλαίνε και οι δυνατοί (1967) [Βαγγέλης]
Ο Λαμπίρης εναντίον των παρανόμων (1967)
Ο μόδιστρος (1967) [Κούλης]
Πατέρα κάτσε φρόνιμα (1967) [Περικλής Καραστεφάνου]
Πυρετός στην άσφαλτο (1967) [φύλακας ψυχιατρείου]
Ανοιχτή επιστολή (1968) [Αλέκος]
Επιχείρηση Απόλλων (1968) [Μανώλης]
Η καρδιά ενός αλήτη (1968) [Κωνσταντής]
Καρδιά που λύγισε από τον πόνο (1968) [Παντελής]
Μια Ιταλίδα απ' τη Κυψέλη (1968) [αφεντικό νυχτερινού κέντρου]
Ξεριζωμένη γενιά (1968)
Ο τσαχπίνης (1968) [Πανάγος]
Τα ψίχουλα του κόσμου (1968) [πατέρας Φλώρας]
Ταπεινός και καταφρονεμένος (1968) [γιατρός]
Ένας άνδρας με συνείδηση (1969) [Θανάσης]
Η ωραία του κουρέα (1969) [Περικλής]
Το... θύμα (1969) [Μπάμπης Μπαγλάμης]
Φοβάται ο Γιάννης το θεριό... (1969) [Γεράσιμος]
Φτωχογειτονιά αγάπη μου (1969) [Αρίστος]
Βαβυλωνία (1970) [(λοκαντιέρης) Μπαστιάς]
Εσένα μόνο αγαπώ (1970) [μπουζουξής]
Η τύχη μου τρελάθηκε... (1970) [Πανάγος Μαγκλάρας]
Ο αετός των σκλαβωμένων (1970) [«θείος»]
Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά (1970) [πρόεδρος χωριού]
Ο τελευταίος των κομιτατζήδων (1970) [Στρατής Στάμου]
Αγάπησα μια... πολυθρόνα (1971) [παλιατζής]
Αρχιψεύταρος (1971) [Νότης Χατζηδήμας]
Ένα αγόρι... αλλοιώτικο απ' τ' άλλα (1971) [Ιορδάνης]
Ένας υπέροχος άνθρωπος (1971)
Η εφοπλιστίνα (1971) [Νικήτας]
Μαντώ Μαυρογένους (1971) [Κωνσταντής]
Ο Μανωλιός στην Ευρώπη (1971) [Κλέαρχος]
Ο τρελοπενηντάρης (1971) [Φρίξος Μπατακούνας]
Οι εγωισταί (1971) [Σωτήρης]
Απ' τ' αλώνια στα σαλόνια (1972)
Η Ρένα είναι «οφ-σάιντ» (1972) [αστυνόμος]
Ο κύριος σταθμάρχης (1972)
Μονά... ζυγά δικά μου... (1979)
Οι φανταρίνες (1979) [(διοικητής)]
Τα παιδιά της πιάτσας (1979) [Προκόπης Γράσσος]
Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (1980) [συνταγματάρχης]
Ρένα... να η ευκαιρία (1980) [εφοριακός]
Το μεγάλο κανόνι (1981) [Μήτσος]
Το ξένο είναι πιο γλυκό (1981) [Ηλίας]
Και ο πρώτος ματάκιας (1982) [«μεγάλος»]
Ρεπό (1982) [τζαμάς]
Δάσκαλε τι δίδασκες; (1983) [Θωμάς]
Ο έρωτας του Οδυσσέα (1984) [(συνάδελφος στο γραφείο)]
Ο χαζοχαρούμενος (ο αγκαλίτσας) (1985) [(υπαστυνόμος)]
Ράκος νο 14 και ο πρώτος μπουνάκιας (1986) [Θανάσης Σπίνος]
120 ντεσιμπέλ (1987) [πατέρας Νάσου]
Αθηναίοι (1990) [Πατσουρέας]
Ο δραπέτης (1991) [Λάμπρος]
Πολίτικη κουζίνα (2003) [Ιορδάνης]
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
5 σχόλια:
o athinodwros prousalhs poli kalos hthopios me agaph maria.
Έπαιξε και στην ταινία "Ο κύριος με τα γκρι", το 1997.
Υπήρχε ηθοποιός που δεν χρειαζόταν να είναι πρώτος για να γίνει αξέχαστος. Με λίγα λόγια, λίγα λεπτά στην οθόνη, χάριζε χαρακτήρες που έμεναν για πάντα. Αυτός ήταν ο Αθηνόδωρος Προύσαλης – ο άνθρωπος που είχε μια απάντηση όταν τον ρώτησαν για τους «μικρούς ρόλους». Μια απάντηση που συγκλόνισε έναν νέο ηθοποιό – και που την κράτησε μέσα του για όλη του τη ζωή.
Ο Αθηνόδωρος Προύσαλης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1926, σε μια εποχή που οι Έλληνες της Πόλης ζούσαν με αβεβαιότητα. Από μικρός αγάπησε την υποκριτική. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Το 1952, έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο – ένα ταπεινό ξεκίνημα, αλλά η αρχή ενός ταξιδιού που κράτησε μισό αιώνα.
Στο θέατρο, συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους θιάσους. Στον κινηματογράφο, έπαιξε σε ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου – «Ταξίδι στα Κύθηρα», «Ο μελισσοκόμος», «Το μετέωρο βήμα του πελαργού». Δεν ήταν πρωταγωνιστής. Αλλά όταν εμφανιζόταν, το βλέμμα του θεατή πήγαινε πάνω του. Από μόνο του. Χωρίς προσπάθεια.
Οι κριτικοί έλεγαν ότι ήταν ηθοποιός που «δεν χρειαζόταν να είναι στο κέντρο της σκηνής». Είχε μια σπάνια ικανότητα: να κλέβει την παράσταση χωρίς να το θέλει. Να γίνεται αξέχαστος με λίγες ατάκες.
Στην τηλεόραση, τον θυμήθηκαν γενιές από σειρές όπως «Dolce Vita», «Κόκκινο Δωμάτιο» και «Δύο Ξένοι». Το 1990, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον τίμησε με ειδική διάκριση για την ερμηνεία του στην ταινία «Αθήνα».
Πέθανε το 2012, σε ηλικία 85 ετών. Άφησε πίσω του δεκάδες ρόλους. Αλλά άφησε και κάτι ακόμα – μια ιστορία που την έλεγαν οι παλιοί συνάδελφοί του.
Κάποτε, σε μια θεατρική παράσταση, ο Αθηνόδωρος είχε έναν πολύ μικρό ρόλο. Μερικές ατάκες, λίγα λεπτά παρουσίας. Στα παρασκήνια, πριν ανέβει, ένας νέος ηθοποιός τον πλησίασε.
«Δεν σου είναι δύσκολο να παίζεις τέτοιους μικρούς ρόλους μετά από τόσα χρόνια καριέρας;» τον ρώτησε.
Ο Αθηνόδωρος τον κοίταξε. Δεν θύμωσε. Δεν αγανάκτησε. Χαμογέλασε.
«Δεν υπάρχουν μικροί ρόλοι», είπε. «Υπάρχουν μόνο μικροί ηθοποιοί.»
Ο νέος ηθοποιός δεν απάντησε. Εκείνο το βράδυ, ο Αθηνόδωρος ανέβηκε στη σκηνή. Είπε τις ατάκες του. Το κοινό χειροκρότησε. Όχι τον πρωταγωνιστή. Εκείνον. Τον άνθρωπο που είχε μόνο λίγες λέξεις να πει – αλλά τις είπε με τόση ψυχή που όλοι τον θυμήθηκαν.
Ο νέος ηθοποιός δεν ξέχασε ποτέ εκείνη τη στιγμή. Χρόνια αργότερα, όταν έγινε και ο ίδιος γνωστός, διηγούνταν πάντα την ίδια ιστορία. «Ο Αθηνόδωρος μου έμαθε ότι η ηθοποιία δεν είναι πολυτέλεια – είναι λειτούργημα. Και ότι δεν έχει σημασία πόσες λέξεις έχεις να πεις. Σημασία έχει πώς τις λες.»
Ο Αθηνόδωρος Προύσαλης δεν κυνηγούσε τα φώτα. Δεν αναζητούσε τη δημοσιότητα. Δεν έδινε συνεντεύξεις για την προσωπική του ζωή. Απλώς, δούλευε. Αθόρυβα. Συνεχώς. Πιστά.
Και όταν τελείωσε η παράσταση, όταν έπεσε η αυλαία, όταν έσβησαν τα φώτα, εκείνος αποσύρθηκε. Χωρίς τύμπανα. Χωρίς δάφνες. Χωρίς κραυγές.
Μαζί του, όμως, υπήρχε μια αποσκευή γεμάτη ρόλους. Όχι πρωταγωνιστικούς. Αλλά αξέχαστους. Αληθινούς. Ζωντανούς.
https://www.retrodb.gr/wiki/index.php/67%25
πρωταγωνιστει και στην μικρου μηκους ταινια 67% 2001
ο εραστης ειναι βιντεοταινια
Δημοσίευση σχολίου