ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΑΣΣΑΛΑΣ

Γρηγόρης Κωνσταντή Μασσαλάς

Συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε το 1931 στους Χουλιαράδες Ιωαννίνων. Το 1958 αποφοίτησε από τη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία και το 1961 τελείωσε τη σχολή του Πέλου Κατσέλη. Το 1963 ίδρυσε το Παιδαγωγικό Θέατρο και το 1973 τη Δωδωναία Σκηνή (η δραματική σχολή της οποίας εγκαινιάστηκε το 1975). Διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του Χριστιανικού Θεάτρου (1971-1972). Το 1988 δημιούργησε το Θέατρο 44, όπου στεγάστηκε η Δωδωναία Σκηνή. Σκηνοθέτησε πολυάριθμα θεατρικά έργα, συνεργαζόμενος με διάφορες θεατρικές ομάδες, ιδιαίτερα με τον Καλλιτεχνικό Όμιλο της Σχολής Χατζηδάκη. Η σκηνοθετική του δραστηριότητα αναπτύχθηκε και σε ραδιόφωνο και τηλεόραση. Το 1962-1968 εργάστηκε ως εκπαιδευτικός στην ιδιωτική εκπαίδευση. Δίδαξε υποκριτική και αγωγή του λόγου στη Δραματική Σχολή Λυκούργου Σταυράκου (και Διευθυντής Σπουδών) και υποκριτική και στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Ιδρυτών Δραματικών Σχολών. Σύζυγος της ηθοποιού  Θεανώς Ιωαννίδου. Πέθανε στις 29 Δεκεμβρίου 2015 και κηδεύτηκε στους Χουλιαράδες Ιωαννίνων.
Φιλμογραφία
Ένας ιππότης για τη Βασούλα (1968)
Η αρχόντισα κι ο αλήτης (1968)[επιβάτης λεοφωρείου]
Πολύ αργά για δάκρυα (1968)
Κιέριον (1968)
Όλγα αγάπη μου (1968)
Η οργή του αδικημένου (1969) 
Ο Άγιος Νεκτάριος (1969)
Τα παιδιά του λιμανιού (1969) 
Ληστεία στην Αθήνα (1969)
Κρίμα... το μπόι σου (1970)
Ο τελευταίος των κομιτατζήδων (1970)
Κατηγορώ τους δυνατούς (1970)
Οι γενναίοι του Βορρά (1970) [λοχαγός Γκαϊτάνωφ]
Ο δοσίλογος (1970)
Παπαφλέσσας / Η μεγάλη στιγμή του '21 (1971)
Δώστε τα χέρια (1971)
Υπερήφανοι αετοί (1971) 
Η Ρένα είναι «οφ-σάιντ» (1972)
Σουλιώτες (1972)
Ζήτημα ζωής και θανάτου (1973) [Αποστολίδης]
Σατανικές ερωμένες (1974)[δικηγόρος]
Η αυλή με τα σκουπίδια (1994) 
Ευγένιος... αγνώστων λοιπών στοιχείων (1997) [στρατηγός Περικλής Τζώρας]

ΠΕΤΡΟΣ ΖΑΡΚΑΔΗΣ

Πέτρος Ζαρκάδης
Γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1940 στη Ζάκυνθο. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Λυκούργου Σταυράκου. Ως μέλος του Σ.Ε.Η. ανέπτυξε συνδικαλιστική δραστηριότητα. Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Σ.Ε.Η. Την περίοδο 1986-1990 έζησε στη Νέα Υόρκη, όπου συνεργάστηκε ως σκηνοθέτης με το Κέντρον Ελληνικού Πολιτισμού στην παρουσίαση θεατρικών έργων. Πέθανε στις 20 Αυγούστου 2021.
Φιλμογραφία
Νιάτα στο πεζοδρόμιο (1964) 
Αποστολή θανάτου (1968)
Γοργοπόταμος (1968)
Η ανταρσία των δέκα (1970)
Έμπαινε Μανωλιό (1970)
Ηδονή και εκδίκηση (1970)[Βαγγέλης Λέπουρας]
Ένας τρελός γλεντζές (1970)
Η σάρκα προστάζει (1971)
Ταξίδι στον έρωτα και στον θάνατο (1972)
Μέρες του '36 (1972) [Λουκάς]
Αμαρτωλές σχέσεις (1972)
Ο κύκλος της αμαρτίας (1973)
Στα δίχτυα της ανωμαλίας (1973) 
Αληθινή ηδονή (1974)
Τα χρώματα της ίριδος (1974)
Η αμαρτία στο κορμί της (1974)[Πέτρος]
Διαστροφές (1974] [Μάνθος Λιαγκρής]   
Ο θίασος (1975) [Ορέστης]
Γεύση από ηδονή (1975)[επιθεωρητής της αστυνομίας] 
1922 (1978)
Αν μάθετε τίποτα (1979) 
Ρεπό (1982) [Δρακάκος]
Υπόγεια διαδρομή (1983)
Χωρίς μάρτυρες (1983) [εισαγγελέας] 
Χούλιγκανς (κάτω τα χέρια απ' τα νιάτα!) (1983) [Σάββας]
Τι έχουν να δουν τα μάτια μου (1984)[Νικηφόρος Δημόπουλος]
Εν πλω (1985) [πατέρας]
Το χάραμα - Dawn (1994)

ΤΑΣΟΣ ΨΩΜΟΠΟΥΛΟΣ

Τάσος Ψωμόπουλος
Γεννήθηκε το 1942 στη Θεσσαλονίκη.Ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός γιατρός και πέθανε το 1944. Σπούδασε στη σχολή του Κυριαζή Χαρατσάρη. Έχει παίξει σε 152 ταινίες.
Φιλμογραφία
Αμαρτωλές τσιγγάνες (1969)
Τα ομορφόπαιδα (1971
Σέργιος και Άννα (1971)
Δάκρυα για έναν αλήτη (1971) 
Μάρα η τσιγγάνα (1971)
Τα ομορφόπαιδα!.. (1971)
Η σπηλιά της αμαρτίας  (1976)
Μπουζανικά αλά... Ελληνικά! (1975)
Έξοδος κινδύνου (1980) [μεθυσμένος πελάτης στο αυτοκίνητο]
Υποψήφιοι βουλευτές και βουλευτίνες (1980)
Γκαρσονιέρα για δέκα (1981) [αστυνομικός]
Είσαι στην ΕΟΚ... μάθε για την ΕΟΚ (1981)
Ο σεξοκυνηγός (1981)
Ο Κώτσος έξω από το ΝΑΤΟ (1981)
Εγώ και το πουλί μου (1982)
Πάτερ Γκομένιος (1982)
Κέρατο στο κέρατο (1982)
Ήταν άξιος (1982) [Κώστας Ζουμιάς] 
Γύφτικη κομπανία (1983)
Μια παπαδιά στα μπουζούκια (1983) [Μίλτος]
Πέστα χρυσόστομε (1983) [Σπύρος]
Στα σαγόνια της εφορίας (1983)
Και κλαααμα στα σχολεία!... (1984)
Λαλάκης ο εισαγόμενος (1984) 
Επαγγελματίας οπαδός (1985) [Μάρκος]
Ο ιππότης της λακούβας (1985) [Γεράσιμος]
Ο πρασινοφρουρός (1985) [Δημήτρης]
Ρένα τα ρέστα σου!. (1985) [Περικλής]
Δημόσιος υπάλληλος (1986) 
Ο Γιάννης που έγινε Τζώννης (1986)
Ο ιππότης της λακούβας (1986) 
The... κόπανοι (1987) [Βλάσης]
Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν (1987) [κουμπάρος]
Ο Βαμβαπούλος και η γκολάρα του (1987) [Βασίλης]
Ο βιντεάκιας (1987) [Τάσος]
Ο κερατοκυνηγός (1987)
Τα ντερέκια (1987) [Αργύρης Καλαμπούρης]
Ντετέκτιβ για κλάματα (Ποντικοκυνηγός) (1988) [διαρρήκτης]
The Κόπανοι (1988) [Βλάσης] 
Ένας αλλά... Λέων (1988) 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

Γιώργος Ζαχαριάδης
Ηθοποιός και τραγουδιστής γεννημένος το 1940. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη το 1964.Έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά ''Η γειτονιά μας'', ενσαρκώνοντας τον τραγουδιστή Νάσο Περκεμέ. Ήταν παντρεμένος με την τραγουδίστρια Γεωργία Λόγγου. Πέθανε στις 1 Νοεμβρίου 2015.
Φιλμογραφία
Το μεροκάματο του πόνου (1963)
Όλα και τη ζωή μου ακόμα (1963)
Τα παλιόπαιδα (1963)
Το κορίτσι της Κυριακής (1964)
Ένα καράβι Παπαδόπουλοι (1966) [Κυριάκος]
Ο ναύτης του Αιγαίου (1968) [Βασίλης Βούρδουλας]
Βαριά κατάρα ο διχασμός (1968)
Ο τίμιος δρόμος (1968)
Όταν ήμουν 16 χρονών (1970) 
Ηδονή και εκδίκηση (1970) [Κωνσταντής]
Μάρα η τσιγγάνα (1971) [Αλέξης]
Σέργιος και Άννα (1971) [Σέργιος]
Ζωή χωρίς χαμόγελο (1971) 
Μια μάνα κατηγορείται (1972)
Οι ξενιτεμένοι (1972)
Μαρία-Ηλέκτρα (1996)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ

Γιώργος Παπαδημητράκης
Γεννήθηκε στο Σωκαρά Μονοφατσίου, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Λυκούργου Σταυράκου.
Φιλμογραφία
Δέκα μέρες στο Παρίσι (1962)[στο ξενοδοχείο]

Φουσκοθαλασσιές (1966) [Αλέκος]
Η ζούγκλα των πόλεων (1970)
Η θυσία του Αβραάμ (1971)
Αεροσυνοδός (1971)
Ο κλοιός (1987) [πιλότος]
Ύποπτος πολίτης (1994)

ΛΕΥΚΗ ΒΕΝΤΟΥΡΑΤΟΥ - ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΥ

Λευκή Βεντουράτου - Φιλιπποπούλου
Μόνιμο στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου (από το 1957 έως το 1980), γεννήθηκε στην Αθήνα στις 8 Δεκεμβρίου 1934 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη. Πρωτοεμφανίστηκε το 1956 με το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μάνου Κατράκη στο έργο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του Ν. Καζαντζάκη, σε διασκευή Γερ. Σταύρου - Νότη Περγιάλη (Μαριορή).

Στη συνέχεια συνεργάστηκε με το «Εθνικό Θέατρο» υπηρετώντας όλα τα είδη θεάτρου: αρχαίο δράμα (Ιφιγένεια εν Αυλίδι, Ιφιγένεια εν Ταύροις, Ελένη, Τρωάδες, Μήδεια, Βάκχες, Ηλέκτρα, Προμηθέας Δεσμώτης, Επτά επί Θήβας, Ορέστεια, Λυσιστράτη, Θεσμοφοριάζουσαι, Βάτραχοι, Εκκλησιάζουσαι), κλασικό και σύγχρονο ρεπερτόριο ελληνικό και ξένο (Σαίξπηρ, Ντίρενματ, Καζαντζάκη, Κορνάρο, Λόρκα, Ιψεν, Λορεντζάτσιο, Ε. Ιψεν, Οστρόφσκι, Πρεβελάκη, Μπόγρη, Ζακόπουλο, Μπίχνερ, Κάφκα, Πιραντέλο κ.ά.).
Περιόδευσε επανειλημμένα στο εξωτερικό με το κλιμάκιο Αρχαίου Δράματος του «Εθνικού Θεάτρου». Στο ραδιόφωνο έλαβε μέρος σε θεατρικά έργα (Εθνικό Ιδρυμα Ραδιοφωνίας, μετέπειτα ΕΡΤ) και σε εκπομπές συνεχείας. Ηταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Νίκο Φιλιππόπουλο.
Πέθανε στις 7 Δεκεμβρίου 2009 και κηδεύτηκε  στο νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου.

Φιλμογραφία

Οι καταφρονεμένοι (1965)
ΑΠΟ ΤΟ http://www.ethnos.gr/

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΥΛΒΑ

Χριστίνα Σύλβα

Η Χριστίνα Σύλβα ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και θιασάρχης. Γεννήθηκε στην Αθήνα ως Σύλβια Πουλοπούλου στις 21 Οκτωβρίου 1932. Φοίτησε στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Υπήρξε συμπρωταγωνίστρια του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Συνεργάσθηκε με πολλούς θεατρικούς θιάσους. Πέθανε στις 23 Απριλίου 1994 από καρκίνο και ετάφη στο Κοιμητήριο της Δάφνης. Ήταν παντρεμένη με τον θεατρικό επιχειρηματία Δημήτρη Μαρκομιχελάκη και είχε δύο κόρες.
Φιλμογραφία
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας (1955) [Κρυστάλλω]
Μακρυά απ' τον κόσμο (1958) [Λουκιανή Βαλιανού]
Τρεις μάγκες στο παρθεναγωγείο (1959)
Τυφλός άγγελος (1960) [Νίνα] 
Το αγρίμι (1960)[Κάκια Παγουλάτου]
Το γεφύρι του πεπρωμένου (1960) [Ζωή]
Μετά την αμαρτία (1960) [Χριστίνα]
Λύτρωσέ με αγάπη μου (1960) [Σοφία]
Θυσιάστηκα για το παιδί μου (1960) [Μαρίνα]
Καραγκούνα (1961) [Μάρω]
Μην κλάψεις για μένα (1961)
Λάθος στον έρωτα (1961) [Άννα Μίχαλου]
Μάνα μου, παραστράτησα (1961) [Μαρίνα] 
Στέγνωσαν τα δάκρυά μας (1961) [Μαρία]
Η μεγάλη θυσία (1962) [Χριστίνα]
Πονεμένη μητέρα (1962) [Νατάσα]
Εξομολόγησις μιας μητέρας (1962)
Αφοσίωση (1963) [Έλλη]
Το μεγάλο μυστικό (1963)
Όλα, και τη ζωή μου ακόμα (1963)
Ανεμοστρόβιλος (1964) [Φανή]
Το ρομάντζο μιας καμαριέρας (1965) [Κατερίνα]
Ο μεγάλος διχασμός (1968) [Στέλλα Μπάρη]
Τζέιν Έυρ (1968)
Τα λιονταράκια (1974)
ΑΠΟ ΤΟ http://www.ishow.gr/

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΤΗΣ

Βασίλης Μεσολογγίτης
Ο Βασίλης Μεσολογγίτης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1906, όπου ο πατέρας του, χιώτικης καταγωγής, δραστηριοποιούνταν στις επιχειρήσεις. Όταν τα σύννεφα πάνω από το μικρασιατικό μέτωπο άρχισαν να πυκνώνουν, η οικογένεια μεταφέρθηκε στην Αθήνα, στα 1921, και ο νεαρός Βασίλης φοιτά στη Νομική, προκειμένου να αναλάβει τις οικογενειακές επιχειρήσεις. Όμως, η κλίση του προς τη λογοτεχνία σύντομα θα τον κερδίσει, με αποτέλεσμα να βάλει στην άκρη για πάντα τα νομικά του βιβλία και να επιδοθεί στο μόνο επάγγελμα που ταίριαζε στον ατίθασο χαρακτήρα του («είμαι τύπος που δεν μπορώ να κλειστώ πουθενά», έλεγε πολλά χρόνια αργότερα σε συνέντευξή του) και το συγγραφικό του ταλέντο: τη δημοσιογραφία.
Από το 1926 μέχρι το 1932 θα εργαστεί στις εφημερίδες της εποχής Αστραπή, Χρονογράφος και Ελληνικόν Μέλλον, ενώ παράλληλα θα αρχίσει να δημοσιεύει και τα πρώτα λογοτεχνικά του κείμενα σε περιοδικά της εποχής, όπως ο Νουμάς ή οι Νέοι Άνθρωποι και πολλά άλλα.
Όμως η μεγάλη στροφή στη ζωή του Β. Μεσολογγίτη θα γίνει στα 1932, όταν «σαλτάρει ξαφνικά στο παλκοσένικο», όπως σημειώνει στην ίδια συνέντευξή του. Και επρόκειτο κυριολεκτικά για «σάλτο», αφού το λογοτεχνικό του ταλέντο και ένα τυχαίο γεγονός ήταν αυτά που τον έσπρωξαν στο παλκοσένικο. Συγκεκριμένα, το 1932, ο Β. Μεσολογγίτης, δημοσιογράφος πλέον με γνωριμίες στην «πιάτσα» των ηθοποιών του μουσικού θεάτρου, δίνει κείμενά του στον πρωταγωνιστή και θιασάρχη Νίκο Μηλιάδη για τη σατιρική επιθεώρηση Η πεισματάρα (όπου έπαιζαν, μεταξύ άλλων, οι Κάκια Μένδρη και Καίτη Ντιριντάουα). Η αρρώστια ενός ηθοποιού υπήρξε γι αυτόν η απρόσμενη ευκαιρία για να ερμηνεύσει ο ίδιος στο σανίδι τα κείμενά του.
Η εμπειρία αυτή θα αποβεί καθοριστική για τον Βασίλη Μεσολογγίτη. Θα εγκαταλείψει τη δημοσιογραφία για χάρη του θεάτρου και το άστρο του θα αρχίσει να μεσουρανεί καθʼ όλη τη διάρκεια του μεσοπολέμου στον χώρο της επιθεώρησης, του βαριετέ και του μουσικού θεάτρου.
Στη διάρκεια της Κατοχής συνεχίζει τις εμφανίσεις του στην Αθήνα, αλλά και στην επαρχία, όπου συλλαμβάνεται από τους Ιταλούς, μαζί με τους Καλή Καλό και Νίκο Φέρμα. Παράλληλα, δραστηριοποιείται στους κόλπους του ΕΑΜ και στη λειτουργία συσσιτίων για τους αναξιοπαθούντες ηθοποιούς. Τα Δεκεμβριανά τον βρίσκουν να δίνει παραστάσεις μαζί με την Κ. Ντιριντάουα σε ένα θεατράκι προς το Γαλάτσι, περιοχή όπου κυριαρχούσαν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Μολονότι μια δεξιά εφημερίδα της εποχής κατηγόρησε το θεατρικό αυτό ζευγάρι ότι... «επικεφαλής Αρμεναίων κατέλαβαν την Ασφάλεια» (!), θα συνεχίσει σε όλη τη διάρκεια του Εμφυλίου τις εμφανίσεις του, έχοντας πλέον καθιερωθεί ως χαρακτηριστικός «τύπος» στο ελαφρύ θέατρο, όπως και αργότερα ως κωμικός, συμμετέχοντας σε (συγκριτικά λίγες) ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου την περίοδο 1957-1963.
Όμως, πέρα από το «σαράκι» του ηθοποιού, τον Βασίλη Μεσολογγίτη έτρωγε από νωρίς και το «μικρόβιο» του συνδικαλισμού. Ήδη από το 1931 γίνεται μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και το 1934 ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Αλλά το μετερίζι από το οποίο θα διαπρέψει θα είναι εκείνο του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Ήδη από τα 1947 εκτίθεται ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις αρχαιρεσίες, αλλά στο Δ.Σ. θα εκλεγεί για πρώτη φορά το 1951. Το 1952 θα αναλάβει την προεδρία του ΣΕΗ, αντικαθιστώντας τον θανόντα Ευ. Μαγκλιβέρα, θέση στην οποία θα επανεκλέγεται διαρκώς για 15 συνεχή χρόνια, μέχρι την κατάργηση των εκλεγμένων διοικήσεων των σωματείων από τη δικτατορία. Κατά τη διάρκεια της θητείας του θα επιτύχει πολλές βελτιώσεις της επαγγελματικής θέσης των ηθοποιών, όπως η καθιέρωση Συλλογικής Σύμβασης, ο διαχωρισμός του Ταμείου Αλληλοβοήθειας από το Σωματείο, η ίδρυση του Οργανισμού Εταιρικών Θιάσων, αλλά θα βάλει μπροστά κι ένα μεγαλόπνοο σχέδιο για τη δημιουργία δημοτικών θεάτρων στην επαρχία, στο οποίο θα μπορούσε κανείς να ανιχνεύσει τα σπέρματα της ιδέας για την ίδρυση των σημερινών ΔΗΠΕΘΕ. Ως πρόεδρος του ΣΕΗ συμμετείχε επίσης στην Επιτροπή των 115 Συνεργαζόμενων Εργατοϋπαλληλικών Οργανώσεων και σε όλους τους αγώνες για τον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος κατά τη δεκαετία του 1960.
Μετά τη δικτατορία, έχοντας ήδη συνταξιοδοτηθεί, ο Β. Μεσολογγίτης, συνεχίζοντας το λογοτεχνικό του έργο, εκτέθηκε ως υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στις πρώτες δημοκρατικές εκλογές και ως υποψήφιος δήμαρχος Ν. Σμύρνης, επικεφαλής κοινού ψηφοδελτίου ΠΑΣΟΚ-ΚΚΕ, το 1975.
Ο Βασίλης Μεσολογγίτης έφυγε από τη ζωή στις 30 Απριλίου 1988, σε ηλικία 82 ετών.
Φιλμογραφία
Έχει θείο το κορίτσι / Ο θείος της Βιολέττας (1957) [Πίτερ]
Ο κόμης... Χατζηχρήστος (1958)
Φλογέρα και Αίμα (1961)
Οι δυο αλεπούδες (1963)
Πολιορκία (1963)
ΑΠΟ ΤΟ http://www.avgi.gr/

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ

Γιάννης Αποστολίδης
Πραγματικό όνομα Ρεβύθης. Γεννήθηκε το 1894. Γνωστός ηθοποιός του Εθνικού Θεάτρου στη διάρκεια της πολυετούς σταδιοδρομίας του (εμφανίστηκε το 1913 και συνταξιοδοτήθηκε το 1970) συνεργάστηκε και με θιάσους ποικίλου ρεπερτορίου και με μουσικούς θιάσους. Έτσι, λ.χ. το 1920 εμφανίστηκε (στον ρόλο του «Μπλαζέ») στην επιθεώρηση «Πειρασμός» του Αιμ. Δραγάτση (Θέατρο «Πανόραμα») και λίγο αργότερα στην επιθεώρηση «Καμπαρέ» του Π. Δημητρακόπουλου (Θίασος Μ. Κοτοπούλη). Επίσης, το 1940, εμφανίστηκε στην επιθεώρηση «Πολεμικές καντρίλιες», κ.λπ. Πέθανε στις 31 Μαίου 1974.
Φιλμογραφία
Για την αγάπη της (1930)
Η θύελλα πέρασε (1943)
Χειροκροτήματα (1944)
Καταδρομή στο Αιγαίον (1946)
Δυο τραγούδια στην Ελλάδα (1946)
Παιδιά της Αθήνας (1947)[Γιώργος Μακρίδης, πατέρας Τάκη]
Ματωμένα Χριστούγεννα (1951) [καπετάν Νικόλας]
Ανοιχτή θάλασσα (1954)[καπτα-Μπάρκος]
Ο δρόμος με τις ακακίες (1954)
Νυχτερινή περιπέτεια (1954)
Ένα νερό κυρά Βαγγελιώ (1959) [Βένος]
Εκείνοι που ξέρουν ν' αγαπούν (1968)

ΣΩΤΗΡΗΣ ΦΟΥΝΤΑΣ

Σωτήρης Φούντας
Αδελφός του Γιώργου Φούντα. Πέθανε το 2006. 
Φιλμογραφία
Ανεμοστρόβιλος (1964) [Στέλιος Κατρίδης]
Δύσκολοι δρόμοι (1965)
Ο Σακαφλιάς (Στα Τρίκαλα στα δυο στενά) (1967) [Γιώργης Σακαφλιάς]
Πυρετός στην άσφαλτο (1967)[μπάρμαν]
Η ώρα της οργής (1968)
Πολύ αργά για δάκρυα (1968)
Αγάπη και αίμα (1968)
Η λεωφόρος της προδοσίας (1969)
Ο πρόσφυγας (1969)
Θέλω πίσω το παιδί μου (1969) 
Ο αντάρτης του βάλτου (1969) 
ΟΧΙ (1969)
Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο (1970)
Μια γυναίκα στην αντίσταση (1970)
Οι γενναίοι του Βορρά (1970) [Σάββας]
Ο παιχνιδιάρης (1970)
Σεξομανία (1974)

ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

Στέλιος Παπαδάκης
Ηθοποιός και θεατρικός σκηνοθέτης.
Φιλμογραφία
Αστέρω (1959)
Η Νάνσυ την... ψώνισε! (1960)
Η λίμνη των στεναγμών (1959)
Ο άνθρωπος του τραίνου (1958)
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας (1955) (I)
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας (1955) (II)
Το αμαξάκι (1957)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΑΣ

Βασίλης Παπανίκας
Γεννήθηκε 1930 στα Ιωάννινα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Έλαβε μέρος σε πολυάριθμες διαλέξεις γνωστών πνευματικών ανθρώπων της χώρας, ερμηνεύοντας κείμενα της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Πραγματοποίησε πολλές ομιλίες σε όλη την Ελλάδα με θέματα ιστορικά, κοινωνικά, λογοτεχνικά κ. ά. Δίδαξε υποκριτική και αγωγή του λόγου στις δραματικές σχολές Κωστή Μιχαηλίδη, Σωματείου Ηθοποιών Κινηματογράφου, Νίκου Μπίνα, Μαίρης Γιαννούλη-Μοσχονά, Πειραϊκού Συνδέσμου και Ύδραυλος. Από το 1954 εως το 1975 έλαβε μέρος σε 83 παραστάσεις του Εθνικού θεάτρου.
Φιλμογραφία
Φτώχεια και αριστοκρατία / Στουρνάρα 288 (1959)
Το κλωτσοσκούφι (1960)
Αμόκ (1963)
Η μάνα της φόνισσας (1989) [ανακριτής]
Ο τελευταίος τίμιος Ρωμηός (1989)
Η καρδιά του πατέρα (1990)
Βασιλική (1997) [Γιάγκος Χρυσομόγλου]