ΗΛΕΚΤΡΑ ΚΑΛΑΜΙΔΟΥ (ΚΑΛΑΜΙΔΑ)

Ηλέκτρα Καλαμίδου ή Καλαμίδα

Γεννήθηκε στην Καβάλα το 1916. Ηθοποιός του Μουσικού Θεάτρου. Μέλος του Σ.Ε.Η. από το 1934. Σύζυγος του Νίκου Σαραντόπουλου.
Φιλμογραφία
Η ωραία του κουρέα (1969) [θεία Σαπφούς]
Μια Ιταλίδα απ' τη Κυψέλη (1968) [Ρορό (Αργυρώ)]
Ο πουλημένος άνθρωπος (1967)
Η Εύα δεν... αμάρτησε (1965) [Κλεοπάτρα]
Ξαναγύρισε κοντά μου (1965) [Λιάνα Λαζαρίδη-μητέρα Δημήτρη Μαυράκη]
Ορφανή στους πέντε δρόμους (1964)
Με λύγισε η φτώχεια (1964)
Το πιθάρι (1962) [Λουκία]
Θρίαμβος (1962)
Συνοικία το "όνειρο" (1961)

ΑΝΔΡΕΑΣ ΝΤΟΥΖΟΣ

Ανδρέας Ντούζος

O Αντρέας Ντούζος ήταν Έλληνας ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου 1936). Σπούδασε ηθοποιός στη Σχολή Τάκη Μουζενίδη. Συμμετείχε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, κυρίως τη δεκαετία του '60, και θεωρήθηκε ως ζεν πρεμιέ της εποχής. 
Ήταν παντρεμένος με την Αναστασία Ντούζου, γνωστή συγγραφέα βιβλίων μαγειρικής με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Στηβ (γνωστό και ως Μπίλια) και την Τέτα, τα οποία ακολούθησαν και αυτά για ένα διάστημα, με σημαντική επιτυχία, το επάγγελμα του ηθοποιού. Από το 1967 και για 13 χρόνια έμεινε με την οικογένεια του στην Αμερική όπου σπούδασε σκηνοθεσία. Υπήρξε για αρκετό καιρό επιχειρηματίας του θεάτρου Μπρόντγουεϊ στην οδό Αγίου Μελετίου στην Κυψέλη, το οποίο αναγκάστηκε να παραχωρήσει στην ηθοποιό Κάτια Δανδουλάκη λόγω οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπισε. Συμμετείχε ως guest star στις τηλεοπτικές σειρές "Κωνσταντίνου και Ελένης" ως θείος του Κωνσταντίνου και το "Άκρως Οικογενειακόν". Η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση έγινε στην ταινία "Μια μέρα τη νύχτα" (2001). Ο Ανδρέας Ντούζος άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας και εισήχθη σε Κλινική Βραχείας Νοσηλείας. Τα τελευταία 7 χρόνια μάλιστα είχε Αλτζχάιμερ. Τον Ιανουάριο του 2013, είχε ένα μικροατύχημα και από το πέσιμο τραυματίστηκε στο κεφάλι. Αυτό επιδείνωσε την κατάσταση του με αποτέλεσμα η οικογένεια του να τον μεταφέρει σε ιδιωτική κλινική. Οι γιατροί διαπίστωσαν αιμάτωμα στο κεφάλι του και τον έβαλαν αμέσως στο χειρουργείο και στη συνέχεια στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Δυστυχώς, τα μεσάνυχτα (30/4/2013), ο Ανδρέας Ντούζος έφυγε από τη ζωή...
Φιλμογραφία
Μια μέρα τη νύχτα (2001) [Θάνος]
Ψηλός λιγνός και ψεύταρος (1985) [καπετάνιος]
Θηλυκό θηριοτροφείο (1984) [Αποστολόπουλος]
Παπαδίστικη κομπανία (1983)
Η κοροϊδάρα (1967) [Ανδρέας Ντούζος] 
Αν μιλουσε το Παρελθον μου (1967) [Χρήστος]
Σαπίλα και Αριστοκρατία (1967) [Δημήτρης Καλάκος]
Του Χωρισμού το Τραίνο (1967)
Δεν είμαι ατιμασμένη (1966) [Άρης]
Ραντεβού στον αέρα (1966) [Δημήτρης Νικολάου]
Φουσκοθαλασσιές (1966) [Αυγουστής Ζουρμπέτας]
Ιστορία μιας ζωής (1965) [Λάκης Παπαδόπουλος]
Καρδιά μου πάψε να πονάς (1965) [Γιώργος]
Κορίτσια για φίλημα (1965) [Ανδρέας Ράμογλου]
Υπάρχει και φιλότιμο (1965) [Γιώργος]
Οι εχθροί (1965) [Δημήτρης]
Φωνάζει ο κλέφτης (1965) [Αντώνης Παπαδόπουλος]
Έξω φτώχεια και καλή καρδιά (1964) [Κώστας Λυρίδης]
Η βίλα των οργίων (1964) [Αλέκος]
Πικρή μου αγάπη (1964)
Κόσμος και κοσμάκης (1964) [Άγγελος]
Ο άσωτος (1963) [Γιώργος Ντόμπρος]
Πληγωμένες καρδιές (1963) [Πάνος]
Όσα κρύβει η νύχτα (1963)[Αλέκος Λάσκαρης]
Μεσάνυχτα στη βίλα Νέλλη (1963)
Ο λουστράκος (1962) [Τάκης]
Όταν λείπη η γάτα! (1962) [Άγγελος Δ. Φλωράς] 
Κατρακύλισμα στο βούρκο (1962)
Αλλοίμονο στους νέους (1961) [Μανώλης / φωνή διαβόλου]
Έξω οι κλέφτες (1961) [Ανδρέας Αδάμαντας]
Σαράντα παλληκάρια (1961) [Βασίλης]
Μπάρμπα Γιάννης ο κανατάς (1957) [Στέφανος]
Μαγική πόλις (1954) [Αργύρης]
Το κορίτσι της γειτονιάς (1954)
Οι κολασμένοι (1953)
ΑΠΟ ΤΟ http://www.ishow.gr/

ΚΑΚΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Κάκια Παναγιώτου

Η Κάκια (Αικατερίνη) Παναγιώτου του Ιωάννου είναι Ελληνίδα ηθοποιός που γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1923 στην Αθήνα.
Όταν τελείωσε τις γυμνασιακές της σπουδές στην αρχή φοίτησε στη Γερμανική Ακαδημία και στη συνέχεια στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από την οποία εξήλθε με άριστα. Πρωτοεμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή το 1945 στο θίασο "Αυλαία" και το 1948 προσλήφθηκε στο Εθνικό Θέατρο ως πρώτη στο χορό αρχαίου δράματος. Στη παράσταση της "Ορέστειας" του Αισχύλου διακρίθηκε ιδιαίτερα υποδυόμενη τη Κασσάνδρα. Στη συνέχεια ανέλαβε πρωτεύοντες ρόλους σε νεώτερες παραστάσεις έργων.
Περιόδευσε με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη στην Αίγυπτο και Κύπρο. Από το 1953 ήταν μόνιμο στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου. Στη δεκαετία του 1960 ασχολήθηκε έντονα με το ελληνικό κινηματογράφο όπου και συμμετείχε σε αρκετές ταινίες όπως "Στεφανία", "Αγάπη για πάντα", "Μαντώ Μαυρογένους", "Υπολοχαγός Νατάσσα", "Πολίτικη κουζίνα" (2003).
Τη περίοδο 2007-2008 έπαιξε ρόλο αφηγήτριας στη σειρά "Δελληγιάνειον Παρθεναγωγείον". Από το 1948 έως το 1984 εμφανίστηκε σε 93 παραστάσεις του Εθνικού θεάτρου. Παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Σάπαρη, με τον οποίο και απέκτησε έναν γιο. Πέθανε σε ηλικία 90 ετών στις 6 Απριλίου 2013 και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Χαλανδρίου.
Φιλμογραφία
Πολιτικη κουζίνα (2003) [Ελπινίκη]
Η πόλη ποτέ δεν κοιμάται (1984) [θεία]
Άγρια νιάτα (1982) [Ματούλα (μητέρα Φοίβου)]
Τα χρόνια της οργής (1973) [Αμαλία]
Μαντώ Μαυρογένους (1971) [μητέρα Μαντούς Μαυρογένους] 
Αγάπη για πάντα (1970)
Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο (1970) [Ελένη Βενέτη]
Ένας τρελός γλεντζές (1970) [Αγγέλα Αυγερινού]
Κατηγορώ τους δυνατούς (1970) [Μάρθα]
Μια γυναίκα στην αντίσταση (1970) [Ειρήνη Κωλέττη]
Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά (1970) [Φωτεινή Μαντέκα]
Οι γενναίοι του Βορρά (1970) [Χρύσα / Ναστάζια Ράικο]
Νατάσα (1970)
Υπολοχαγός Νατάσα (1970) [Λίζα]
Το Νυφοπάζαρο (1969)
Αγάπη για πάντα (1969)
Λάουρα (1968)
Ουδείς αναμάρτητος (1967)
Η Στεφανία (1966) [Καραλή]
Βάνα (1965)
Του χωρισμού ο πόνος (1965)
Στη θύελλα του πάθους (1964) [Καίτη Νικολάου]
Αμαρτίες γονέων (1963)
Ανάμεσα σε δυο αγάπες (1963) [η μητέρα της Άννας]
Τερέζα (1963)
Ηλέκτρα (1962) [Κλυταιμνήστρα]
Τα χέρια (1962)
Ραντεβού στη Βενετία (1960) [Ελίζα Amaldi-Μαρκάτου] 
Μηδέν πέντε (1958)
Θανασάκης ο πολιτευόμενος (1954) [Ελένη ...-Καπλάνη]
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΣΑΠΦΩ ΝΟΤΑΡΑ

Σαπφώ Νοταρά
Η Σαπφώ Νοταρά (Ηράκλειο Κρήτης, 13 Απριλίου 1907- Αθήνα, 11 Ιουνίου 1985) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, του κινηματογράφου και του θεάτρου. Το πραγματικό της επώνυμο ήταν Χανδάνου. Σπούδασε στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου και στη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου. Το επώνυμο Νοταρά το πήρε από το δρόμο που βρισκόταν η δραματική σχολή στην οποία φοιτούσε.
Ως ηθοποιός πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο και συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της εποχής (Κατερίνα, Νέζερ, Λαμπέτη, Χορν). Εμφανίστηκε και σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες. Αξέχαστη θα μείνει η επιβλητική της φωνή. Μεταξύ των ερμηνειών της περιλαμβάνεται ένα τραγούδι σε στίχους του Πωλ Σαρτρ και μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, με τίτλο "Στην Οδό του Μπλαμαντώ". Κύκνειο άσμα της αποτέλεσε η συνεργασία της με τον τελευταίο, στην "Πορνογραφία", το 1981. Πασίγνωστη έγινε και μέσα από τις ατάκες της, όπως το «Εδώ μέσα γίνονται Σόδομα και Γόμορα».
Άφησε εποχή με τις ερμηνείες της στις ταινίες «Αχ, αυτή η γυναίκα μου», «Η χαρτοπαίχτρα», αλλά και στο θέατρο στην «Πορνογραφία» (1981) και στο ραδιόφωνο ως «Η κυρία Κυριακή» (η τελευταία ήταν ραδιοφωνική παραγωγή του Κώστα Π. Παναγιωτόπουλου). Πέθανε εντελώς μόνη και αβοήθητη, σε διαμέρισμα που διέμενε επί της πλατείας Κουμουνδούρου, σημερινής πλατείας Ελευθερίας, στον αριθμό 22, το ενοίκιο του οποίου πλήρωνε κάποιος νέος επιχειρηματίας, άλλοτε μικρός θαυμαστής της που έμεινε όμως άγνωστος. Τη βρήκαν δύο ημέρες αργότερα μετά από αναζήτηση από παρακείμενο εστιατόριο που συνήθιζε να πηγαίνει. Η αστυνομία διέρρηξε την πόρτα και τη βρήκε νεκρή στις 13 Ιουνίου του 1985.
Κηδεύτηκε σε στενό κύκλο στο Νεκροταφείο του Ζωγράφου παρουσία της Αλίκης Γεωργούλη και της Ντίνας Κώνστα. Οι μόνοι της απόγονοι ήταν ανίψια.

Φιλμογραφία
Έμπαινε Μανωλιό (1970)
Το παιδί της μαμάς (1970)
Να ‘τανε το 13 να έπεφτε σε μας (1970)
Η θυρωρίνα (1968)
Το ΠΡΟ-ΠΟ και τα μπουζούκια (1968) [Σαπφώ Κουρκουλέντζου]
Αχ! Αυτή η γυναίκα μου (1967) [Ξένη]
Δημήτρη μου Δημήτρη μου (1967) [Σαπφώ]
Μίνι φούστα και καράτε (1967) [Αύρα]
5.000 ψέμματα (1966) [Ευθαλία]
Ο παρθένος (1966)
Αν έχεις τύχη... (1964) [Κούλα]
Η χαρτοπαίχτρα (1964) [Μαριγώ]
Ο διαιτητής (1963)
Ο τρελάρας (1963) [Μελπομένη]
Ένας βλάκας με πατέντα (1963)
Μην ερωτεύεσαι το Σάββατο (1962)
Το ταξίδι (1962) [Αλεξάνδρα]
Ζήτω η τρέλλα (1962)
Αγάπη και θύελλα (1961)
Ποια είναι η Μαργαρίτα (1961) [Λένα]
Συνοικία το "όνειρο" (1961)
Έγκλημα στα παρασκήνια (1960)
Ένας δον Ζουάν για κλάματα (1960) [Κατερίνα]
Ο δολοφόνος αγαπούσε πολύ... (1960) [Αριάδνη]
Ο θρίαμβος (1960)
Η κυρία Δήμαρχος (1960)
Όταν το μίσος κυβερνά (1959)
Η κυρά μας η μαμή (1958) [Πολυξένη]
Της νύχτας τα καμώματα (1957) [Μαρία]
Η αρπαγή της Περσεφόνης (1956)
Κυριακάτικο ξύπνημα (1953) [Καίτη]
Η λύκαινα (1951)
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ AYTOI "OI ΩΡΑΙΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ."..- OTAN ΕΠΕΣΕ Η ΑΥΛΑΙΑ..https://www.facebook.com/groups/108590691626/?fref=nf
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΕΛΕΝΗ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ελένη Σταυροπούλου

Ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Φιλμογραφία
Πρόσωπο με πρόσωπο [Βαρβάρα] (1966)
Γεύση (1966)
Είναι βαρύς ο πόνος μου (1965)[Μαρία]
Η γυναίκα μου τρελάθηκε [Βάσω] (1966)
Πρόσωπο με πρόσωπο (1966)[Βαρβάρα]
Ο θαλασσόλυκος [Φανή] (1964)
Το κορίτσι της Κυριακής (1964)[Άννα Δελμούζου]
Ο θάνατος του παλικαριού (1961)[Πούλια Μαριόλη]

ΑΛΕΞΗΣ ΣΜΟΝΟΣ

Αλέξης Σμόνος

Ο Αλέξης Σμόνος, γεννήθηκε στη Γουριά Μεσολογγίου το 1931. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Κωστή Μιχαηλίδη. Επίσης, ήταν απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών (φιλόλογος). Πολύ σημαντική ήταν η θεατρική του καριέρα, ως τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Πέθανε το 1988. 
Φιλμογραφία
Να ζη κανείς ή να μη ζη; (1966)
Ό,τι λάμπει είναι χρυσός (1966)
Παλικαράκια της παντρειάς (1963)
Η νύφη τό σκασε... (1962)
Του Κουτρούλη ο γάμος (1962) [Αρμάνδος Σολεμίος]
ΑΠΟ ΤΟ http://www.pronews.gr/

ΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Γιάννης Ιωαννίδης
Γεννήθηκε το 1892. Εμφανίστηκε γύρω στο 1912 και διακρίθηκε σε «πρόζα» και μουσικό θέατρο. Μέλος του Σ.Ε.Η. από το 1917. Στενός φίλος του Σπ. Πατρίκιου συνεργάστηκε συχνά με τους μουσικούς θιάσους του. Μεταξύ άλλων, εμφανίστηκε στην οπερέτα «Να τα πάρεις τα κορίτσια» με την «Καλλιτεχνική Ένωση» των Μ. Φιλιππίδη, Β. Αυλωνίτη, Ο. Μακρή (Θέατρο «Λυρικόν»). Έγραψε το σενάριο σε δεκάδες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Πέθανε στις 10 Ιουλίου 1967.
Φιλμογραφία
Κοινωνία, ώρα μηδέν (1966)
Η γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965)
Το δόλωμα (1964) [τραγουδιστής]
Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης (1962)
Λαός και Κολωνάκι (1959) [Γιώργος Ραγάκος]
Μια ζωή την έχουμε! (1958) [τμηματάρχης τράπεζας]
Ο Κόμης... Χατζηχρήστος (1958)
3 τρελοί ντετέκτιβς (1957)
Ο Φανούρης και το σόι του (1957) [Μπιλ]
Το αμαξάκι (1957) [Γιάννης]
Οι τρακαδόροι της Αθήνας (1956)
Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (1955)
Οι παπατζήδες (1954)
Νύχτες της Αθήνας (1954)[Παύλος (Παυλάκης) Μπαρούτης]
Το σωφεράκι (1953) [Νέστωρ]
Η αγνή του λιμανιού (1952)
Έλα στο θείο... (1950) [Χαρίλαος Ντούκουρας]
Εκατό χιλιάδες λίρες (1948)
Χαμένοι άγγελοι 91948)
Μαρίνα (1947)[καπετάν Μηνάς]
Αρραβών μετ`εμποδίων (1938)

ΑΛΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Αλίκη Ζωγράφου (Μαυροειδή)

Ηθοποιός και τραγουδίστρια της Λυρικής Σκηνής. Γεννήθηκε στον Βόλο το 1916. Μητέρα του τραγουδιστή του νέου κύματος, Γιώργου Ζωγράφου. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών και στο Εθνικό Ωδείο με τη Μαρίκα Καλφοπούλου, αποφοιτώντας με άριστα. Πρωτοεμφανίστηκε το 1932 στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, στο έργο του Ζακ Ντεβάλ «Οι μαιτρέσες του μπαμπά». Το καλοκαίρι του 1935, περιόδευσε με τον θίασο Μαίρης Μυρά-Ν. Νικολόπουλου όπου γνώρισε και παντρεύτηκε τον επίσης ηθοποιό Νίκο Ζωγράφο. Το 1944, και ενώ ο γιος της ήταν μόλις 8 ετών, εγκατέλειψε την οικογένειά της και πήγε στην Αίγυπτο. Ο σύζυγός της πέθανε από τη στενοχώρια του και οι γονείς της αυτοκτόνησαν. Διετέλεσε μονωδός της ΕΛΣ από την ίδρυσή της το 1939-40. Κατά τις περιόδους 1940-43 και 1947-57 πρωταγωνίστησε σε δέκα οπερέτες και έξι όπερες, σε πάνω από είκοσι παραγωγές ή/και αναβιώσεις παραγωγών. Ερμήνευσε βασικούς και δευτερεύοντες ρόλους στα έργα Η νυχτερίδα [Die Fledermaus], Ο Βαρόνος Ατσίγγανος [Der Zigeunerbaron], Τζάννι Σκίκκι [Gianni Schicchi], Τζουντίττα [Giuditta], Κάρμεν [Carmen], Η Εύθυμη Χήρα [Die lustige Witwe], Η χώρα του μειδιάματος [Das Land des Lächelns], Ρέα, Στον κάμπο [Tiefland], Μια νύχτα στη Βενετία [Eine Nacht in Venedig], Παλιάτσοι [Pagliacci], Ο Βαφτιστικός, Το ρόδο του Τυρόλου [Der Vogelhändler], Η Πουλημένη Μνηστή [Prodaná nevěsta], Ο Πρωτομάστορας, Το σπίτι των τριών κοριτσιών [Das Dreimädelhaus], Τραβιάτα [La traviata], Φρειδερίκη [Friederike]. Παράλληλα, υπήρξε ηθοποιός πρόζας. Συνεργάστηκε με κρατικά θέατρα και θιάσους του ελεύθερου θεάτρου. Είναι μητέρα του τραγουδιστή του «Νέου Κύματος» Γιώργου Ζωγράφου. Μεταξύ 1961 και 1972 συμμετείχε σε 28 κινηματογραφικές ταινίες όπως οι Νάνος και 7 χιονάτες, Εφοπλιστίνα και Το προξενιό της Άννας (1972). Από το 1939 έως το 1957, έλαβε μέρος σε 8 παραστάσεις του Εθνικού θεάτρου.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1992.
Φιλμογραφία
Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα! (1972) [Ολυμπία]
Συμμορία εραστών (1972) [Μάγδα Σαλταμούρη]
Το προξενιό της Άννας (1972) [Ελισάβετ]
Η εφοπλιστίνα (1971) [Γεράκη]
Ο Μανωλιός ξαναχτυπά (1971)
Ο νάνος και οι 7 Χιονάτες (1970)
Η οργή του αδικημένου (1969)
Κοντά σου γνώρισα την αγάπη (1969) [Μάρω]
Ένας κλέφτης με φιλότιμο (1968)
Οι κολασμένοι (1966)
Με πότισες φαρμάκι (1965)
Φτωχολογιά (1965)[μητέρα Άννας]
Η μοίρα μιας ορφανής (1965)
Τέντυ μπόυ... αγάπη μου (1965) [Μαρίκα Ματσακούλη]
Το φυλαχτό της μάνας (1965)
Αυτοί που ξέχασαν το Θεό (1964) [Μιράντα Ασημάκη, μητέρα Λίζας]
Η δική σου μοίρα με σέρνει (1964)[μητριά Μαρίας]
Δίψα για ζωή (1964) [Σπαχή]
Λόλα (1964) [γυναίκα που φροντίζει τη Λόλα]
Ο κράχτης (1964) [κ. Καγιάφα]
Ένας ντελικανής (1963) [Πανάγω Ποντίκη]
Ο κύριος Πτέραρχος (1963) [Θοδώρα Στριγγάρη]
Ο μπαμπάς μου κι Εγώ (1963)
Τερέζα (1963)
Θρίαμβος (1962)
Νόμος 4000 (1962) [μητέρα τέντυ-μπόϋ]
Οι υπερήφανοι (1962) 
Το ταξίδι (1962) [Μαρία Τρέντη]
Ο θάνατος του παλικαριού (1961)
ΑΠΟ ΤΟ http://virtualmuseum.nationalopera.gr/

ΚΩΣΤΑΣ ΣΑΝΤΟΡΙΝΑΙΟΣ

Κώστας Σαντοριναίος
Ο Κώστας Σαντοριναίος, (1909 - 2010) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Γεννήθηκε 1909 στην Κωνσταντινούπολη και σπούδασε στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου. Έπαιξε σε έργα πρόζας, επιθεωρήσεις και μουσικές κωμωδίες. Στο μεταξύ είχε αρχίσει από το 1930 να συγκροτεί και τους δικούς του θιάσους στην Αθήνα και σε περιοδείες σε συνεργασία με τη σύζυγο του Παμφίλη Αργυροπούλου. Υπήρξε σύζυγος της ηθοποιού Παμφίλης Σαντοριναίου. Πέθανε το 2010, στην Αθήνα, σε ηλικία 101 ετών, ξεχασμένος και απομονωμένος από τα φώτα της δημοσιότητας.

Φιλμογραφία

Δέκα μικροί νέγροι (1991)
Η πολιτσμάνα (1981) [Φαγάνης]
Καθένας με την τρέλλα του...(1980)
Τελευταία πτήση (1978)
Το χρυσό αγόρι  (1978)
Η κληρονομιά της θάλασσας (1977)
Η ταβέρνα του Σωκράτη (1976)
Ισιδωρα (1975)
Κονσέρτο για πολυβόλα (1967)
Δεν είμαι ατιμασμένη (1966)
Υπάρχει και φιλότιμο (1965)
Αγάπη και θύελλα (1961)
Ήρθες αργά (1961)
Μόνο για μια νύχτα (1958)
Καταδικασμένη κι απ' το παιδί της (1955)
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ http://www.elia.org.gr/
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΡΙΚΑ ΔΙΑΛΥΝΑ

Ρίκα Διαλυνά
H Ρίκα Διαλυνά, ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, γεννήθηκε στην Κρήτη στις 8 Αυγούστου του 1931 (αλλού αναφέρεται το 1934).
Τελειώνοντας το Γυμνάσιο ήρθε στην Αθήνα για να μπει στο πολυτεχνείο και να δώσει κι εξετάσεις στη σχολή καλών τεχνών όπου περνά με επιτυχία.
Αρχίζει μαθήματα ζωγραφικής με δάσκαλό της το μεγάλο ζωγράφο Πάμπλο Πικάσο και συγχρόνως γράφεται και στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Δάσκαλοί της: Δ. Ροντήρης, Κ. Παξινού, Σολομός, Σπύρος Μελάς κ.ά
Το 1954 λαμβάνει μέρος στα καλλιστεία της εποχής και εκλέγεται Σταρ Ελλάς, στη συνέχεια πάει την Αμερική για το διαγωνισμό της Μις Υφήλιος όπου κερδίζει την πέμπτη θέση. Παραμένει αρκετά εκεί γιατί στο μεταξύ παντρεύεται και αποκτά κι ένα κοριτσάκι, παράλληλα σπουδάζει αγγλικά στο New York University ενώ κάνει και ιδιωτικά μαθήματα υποκριτικής από την Judith Elliot.
Συνεργάζεται με το θίασο Λεμού και παίζει στο Νυφιάτικο τραγούδι του Περγιάλη στο ''Ούτε γάτα ούτε ζημιά'' του Σακελλάριου και στο Ζητείται μπαμπάς Στη συνέχεια γνωρίζει τον Ηλία Καζάν που την παροτρύνει να σπουδάσει στη σχολή του Wyn Handman, ενός απ’ τους καλύτερους δασκάλους της Νέας Υόρκης και πολύ επιλεκτικός. Γίνεται αποδεκτή από τον αυστηρό δάσκαλο κι αρχίζει τις σπουδές.
Στο μεταξύ συνεχίζει τα μαθήματα ζωγραφικής και λαμβάνει μέρος και σε ομαδικές εκθέσεις, καθώς και στην 6η ετήσια έκθεση διαγωνισμού της Benedictine Art Awards, όπου ανάμεσα σε 2000 περίπου καλλιτέχνες που έλαβαν μέρος στο διαγωνισμό επιλέγονται μόνο 40 ζωγράφοι για να παρουσιάσουν την δουλειά τους στη γνωστή γκαλερί της Park Avenue . Ανάμεσα σ’ αυτούς τους 40 ήταν και η ίδια.
Μετά από λίγο φεύγει για το Hollywood και λαμβάνει μέρος στο σίριαλ Pat Patrol με τον Christopher George και σε διάφορες άλλες εκπομπές όπως το show του Μέρφι Γρίφιν, του Τζώνυ Κάρσον κ.ά.
Στη συνέχεια πάει στην Ιταλία και παίρνει μέρος στην πρώτη της ταινία « Τα τέρατα» με τον Βιτόριο Γκάσμαν και σκηνοθεσία Ντίνο Ρίτζι. Ακολουθούν κι άλλες ταινίες δίπλα στους: Μπορίς Καρλόφ, Μισέλ Μερσιέ, Βάλτερ Κιάρι, το μεγάλο σκηνοθέτη Φελίνι και τον επίσης σπουδαίο σκηνοθέτη Μπλατζέτι. Μετά την Ιταλία πηγαίνει στη Γερμανία όπου παίρνει μέρος στην ταινία «Δόκτορ Μαμπούζ» με τον Πίτερ Βαν Άικ .
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα για να συμμετάσχει στην ταινία «Summer lovers» με την Ντάριλ Χάνα και στην ταινία «Οι Θεοί του Ολύμπου» με τον Ολιβερ Ριντ, γίνεται περιζήτητη από τους Έλληνες παραγωγούς και αρχίζει τα γυρίσματα μιας σειράς ταινιών στα Ελληνικά πια εδάφη.
Παίζει δίπλα σε μεγάλους ηθοποιούς όπως: Κ. Βουτσά, Μ. Φωτόπουλο, Χ. Ευθυμίου, Γ. Γκιωνάκη, Β. Αυλωνίτη, Ορέστη Μακρή, Δ. Παπαγιαννόπουλο, Ν. Ηλιόπουλο, Κ. Στολίγκα, Άννα Καλουτά, Ρένα Ντορ, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Τζ. Καρέζη κ.ά. 
Στο θέατρο πρωτοεμφανίζεται σαν πρωταγωνίστρια του θιάσου Κ. Χατζηχρήστου, στη συνέχεια συμμετέχει στους θιάσους των: Κατερίνας, Λάμπρου Κωνσταντάρα, Μ. Φωτόπουλου κ.ά.
Επίσης συνεργάζεται με το μοντέρνο θέατρο που ανεβάζει στο Λυκαβηττό το «Λόρδο Βύρωνα» του Α. Λιδωρίκη με τον Χ. Πολίτη στον ομώνυμο ρόλο. Δεν παραμελεί όμως τη ζωγραφίζει, συνεχίζει να φτιάχνει έργα και κάνει και την πρώτη της ατομική έκθεση στη γκαλερί Παπαγεωργίου του Χίλτον όπου σημειώνει μεγάλη επιτυχία.
Έχει γράψει τους στίχους «Λόγια αγάπης» στο δίσκο του Β. Φώτου καθώς και την αυτοβιογραφία της, που εξεδόθη το 1991.
Το 2000 ασχολήθηκε και πάλι με τη συγγραφή και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη το πρώτο της μυθιστόρημα.Η Ρίκα Διαλυνά παντρεύτηκε δύο φορές. Πρώτα το 1954, με τον Ελληνοαμερικανό χρηματιστή Νικ Παπαδάκο (1919-1988), με τον οποίο απέκτησε την επόμενη χρονιά την κόρη της, Ντέμυ. Ο γάμος κράτησε δέκα χρόνια. Δεύτερος σύζυγός της από το 1983 ήταν ο εφοπλιστής Νίκος Χρυσικόπουλος (1918-2017).
Φιλμογραφία
Ορφέας και Ευρυδίκη (2000)
Μπανάνες (1987) [Μαρία]
Περάστε... φιλήστε... τελειώσατε! (1986) [Ρίκα Λεμπέση]
Summer Lovers (1982) [Monica] 
Τα καμάκια (1981) [Ντανιέλ]
Ο παρθενοκυνηγός (1980) [Τάνια]
Τα διαμάντια δε λένε ψέμματα (1980)
Τι 30... τι 40... τι 50... (1972) [Ναταλία Μαργαρίτη-Ρενιέρη]
Εθελοντής στον έρωτα (1971) [Τζίνα Καρνέλη]
Ο αγαθιάρης και η ατσίδα (1971) [Μιτσούκο]
Ο τρελοπενηντάρης (1971) [Δόμνα Τζέφερσον]
Ο δρόμος των ηρώων (1971)
Πίσω μου σ' έχω σατανά (1971)
Ο φαφλατάς (1971) [Φώφη]
Η ταξιτζού (1970)
Ο ξεροκέφαλος (1970) [Σόφη]
Να`τανε το 13, να `πεφτε σ`εμάς (1970) [Λόλα]
Διπλοπεννιές (1966) [Ρίτα]
Η Ιουλιέτα των πνευμάτων (1965) [Ρίκα]
Γάμος αλά... ελληνικά (1964)
Τα τέρατα (1963) [Anna]
Ο καλός μας άγγελος (1961) [Νέλλη Ναρλή]
Ο άρχοντας του κάμπου (1961)
Το σπίτι της ηδονής (1961)
Ραντεβού στη Βενετία (1960) [Ρίκα]
Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος (1960) [Αλίκη]
Για το ψωμί και τον έρωτα (1959) [Χίλντα]
Διακοπές στην Κολοπετινίτσα (1959) [Τζούντι]
Ένας βλάκας και μισός (1959) [Ουρανία Καραμαούνα-Τσαλαβούτα]
Λαός και Κολωνάκι (1959) [Ντέντη Μουρούζη]
Να ζήσουν τα φτωχόπαιδα (1959) [Ντιάνα Παχουλού]
Για το ψωμί και τον έρωτα / Συννεφιασμένη Κυριακή (1957) [Χίλντα]
Κόκκινα τριαντάφυλλα (1955) 
Το ποντικάκι (1954)
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ

Γιώργος Μαρίνος

O Γιώργος Μαρίνος (18 Ιουνίου 1939) ήταν Έλληνας τραγουδιστής, ηθοποιός και διασκεδαστής, από τους πρωτοπόρους του ζωντανού show στην Ελλάδα. Γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου του 1939 στο Βοτανικό, Αθήνα. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν μόλις ενός έτους και μεγάλωσε με τη μητέρα του Βασιλική. Ο πατέρας του Αλέξανδρος έλειπε από την παιδική του ηλικία, καθώς ήταν εξόριστος στη Μακρόνησο. Τον είδε για πρώτη φορά όταν ήταν 12 χρόνων. Οι γονείς του ήθελαν να γίνει πολιτικός μηχανικός ή αρχιτέκτονας όπως ήταν ο πατέρας του, άλλωστε είχε κλίση στα μαθηματικά. Εκείνος όμως, ανήλικος ακόμη, έδωσε κρυφά εξετάσεις στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Το 1962, δευτεροετής στο Εθνικό, έπαιξε στην «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, μαζί με το Δημήτρη Χορν, τη Ρένα Βλαχοπούλου, τη Μάρω Κοντού και άλλους καταξιωμένους καλλιτέχνες. Ερμήνευσε το τραγούδι «Κάθε Κήπος» και η φωνή του γοήτευσε το κοινό. Από τότε ξεκίνησε την πετυχημένη του καριέρα στο θέατρο, αλλά και τις μπουάτ της εποχής. Συνδυάζοντας την υποκριτική και το τραγούδι, παρουσίασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα διαφορετικό είδος διασκέδασης που αποτελούνταν από πρόζα, σάτιρα, χορό και τραγούδι. Ουρές σχηματίζονταν κάθε βράδυ στην Πλάκα, στη «Μέδουσα», όπου εμφανιζόταν για σχεδόν 20 χρόνια. (1973- 1992). Συνεργάστηκε με το Δ. Δανίκα επί σειρά ετών, ενώ στίχους του έχουν γράψει η Λ. Νικολακοπούλου, ο Δ. Ιατρόπουλος, ο Στ. Κραουνάκης, η Νινή Ζαχά. Ο Γιώργος Μαρίνος δεν ήταν πρωτοπόρος μόνο σαν καλλιτέχνης, αλλά και σαν άνθρωπος. Ήταν  ο πρώτος επώνυμος που βγήκε και μίλησε ανοιχτά για τις ερωτικές του προτιμήσεις στα μέσα του ΄60, σε μια ιδιαιτέρως συντηρητική Ελλάδα. Με το ίδιο θάρρος είχε αποκαλύψει και στους γονείς του στα δεκαέξι του χρόνια πως είναι ομοφυλόφιλος. Παρόλα αυτά όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, ο μεγάλος έρωτας της ζωής του ήταν η ηθοποιός Κατιάνα Μπαλανίκα. Ήταν σύντροφοι για τέσσερα χρόνια  στα τέλη του ΄60. Όπως έχει πει δεν θέλησε να προχωρήσει σε γάμο και να κάνει παιδιά, γιατί θεωρούσε πως  θα ήταν άδικο για το παιδί του να υποστεί το «αμαρτωλό» παρελθόν του. Παρόλα αυτά οι δρόμοι τους δε χώρισαν, ούτε επαγγελματικά, ούτε φιλικά. Συνεργάστηκαν για χρόνια στη «Μέδουσα». Ο Γιώργος Μαρίνος ήταν ο πρώτος «σόουμαν» της Ελλάδας, ο άνθρωπος που  με τα σκετς, τις  καυστικές ατάκες και τις μιμήσεις, προκαλούσε γέλιο και σατίριζε τα κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας. Στην προσωπική του ζωή ήταν ιδιαίτερα μοναχικός. Τα δύο του πάθη ήταν πάντα η αστρολογία και τα σκυλιά του. Πριν από μερικά χρόνια αποχώρησε από τα καλλιτεχνικά δρώμενα και απομονώθηκε στο σπίτι του στο Νέο Βουτζά, μια περιοχή κοντά στη Ραφήνα. Το τηλέφωνο του σταμάτησε να χτυπά και να δέχεται προτάσεις, ενώ ο ίδιος βυθιζόταν όλο και πιο βαθιά στη μοναξιά και την κατάθλιψη. Μετά την περιπέτεια της υγείας του και το σοκ που υπέστη από τη ληστεία που έγινε πριν από δύο χρόνια στην κατοικία του, αποφάσισε να το πουλήσει και να μείνει στο κέντρο. Συγχρόνως σταμάτησε να γράφει και την αυτοβιογραφία του, που με τόσο ενθουσιασμό είχε ξεκινήσει πριν από λίγο καιρό. Διακρίθηκε ιδιαίτερα για τη σάτιρα αλλά και τον αυτοσαρκασμό του, στοιχεία που τον κατάστησαν ιδιαίτερα δημοφιλή στο κοινό. Εργάσθηκε επί σειρά ετών σε διάφορες μουσικές πίστες και θεατρικές σκηνές παρουσιάζοντας τις δημιουργίες του, ενώ έλαβε μέρος σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές με πιο χαρακτηριστική την εκπομπή “Ciao ANT1”, στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Επίσης, έχουν καταγραφεί και λίγες κινηματογραφικές του εμφανίσεις. Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπισε διάφορα προβλήματα υγείας, ενώ για ένα διάστημα φιλοξενήθηκε στο «Σπίτι του Ηθοποιού» που έχει δημιουργήσει η Άννα Φόνσου. Πέθανε στις 11 Μαρτίου 2016.
Φιλμογραφία
Η αυγή του θριάμβου (1960)
Ραντεβού στη Βενετία  (1960)
Ο τρίτος δρόμος    (1963)[Άλκης Αστέρης]
Για την καρδιά της ωραίας Ελένης   (1967)
Όμορφες μέρες    (1970)
Μπουμ ταρατατζούμ    (1972)
Στα δίχτυα της αράχνης   (1973)
Οκέι φίλε    (1974)
Ηνίοχος   (1995)
Προστάτης οικογενείας    (1997) [Τεό Καλαποθάκης]
Ακροβάτες του κήπου    (2001 [Μιχαήλ]
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΜΙΜΗΣ ΚΟΚΚΙΝΗΣ

Μίμης Κοκκίνης
(Δημήτριος) (1903-1956). Μεγάλο «αστέρι» του ελαφρού μουσικού θεάτρου και διακεκριμένος πρωταγωνιστής-κωμικός της επιθεώρησης. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Θεόδωρου Έξαρχου, έγινε μέλος του ΣΕΗ το 1922 και προπολεμικά εμφανίστηκε σε διάφορες επιθεωρήσεις του Αιμ. Δραγάτση. Επίσης εμφανίστηκε ως θιασάρχης θιάσου «βαριετέ» (Θέατρο «Μόντιαλ») και ως συνθιασάρχης στην επιθεώρηση «Η Κιβωτός του Νώε» (Θέατρο «Απόλλων»). Μεταπολεμικά ήταν συνθιασάρχης: στον «Θίασο των 8» (Μ. Θεοφανίδης, Α/φές Καλουτά, Μ. Κοκκίνης, Ορ. Μακρής, Κ. Μανιατάκης, Κ. Μαυρέας, Μ. Φιλιππίδης), στον Θίασο του Θεάτρου «Λυρικόν» (στην οπερέτα «Να τα πάρεις τα κορίτσια»), το 1948 στον Θίασο του Θεάτρου «Σαμαρτζή» (Μ. Κρεββατά, Γ. Γαβριηλίδης, Στ. Ιατρίδης, κ.ά.), το 1949 στον Θίασο της Ηρούς Χαντά (στις οπερέτες του Θ. Σακελλαρίδη «Γλυκειά Νανά» και «Η Κόρη της αμαρτίας»). Εκτός των προηγουμένων, συνεργάστηκε πολλές φορές και με τους θιάσους του Θεάτρου «Ακροπόλ». Το 1952 ήταν θιασάρχης στο έργο «3 μοντέρνα κορίτσια» και το 1953, συνθιασάρχης στην εξαιρετικά επιτυχημένη επιθεώρηση «Ο μήνας έχει 9». Κηδεύτηκε στο Διακοφτό της Αχαίας και ανάμεσα σε αυτούς που είχαν πάει στη κηδεία, ήταν ο Βασίλης Αυλωνίτης. 
Φιλμογραφία
Το φιντανάκι (1955) [Μπαλαφάρας, «θείος»]
Μακριά απ'τον κόσμο (1930)
Το λιμάνι των δακρύων (1929)
Το φιντανάκι (1955)
Το Λιμάνι των Δακρύων (1929)
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ https://www.facebook.com/mousikotheatroepitheorisi/