ΗΘΟΠΟΙΟΙ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ (με κάποιο ρόλο στις ταινίες), ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ (με συμμετοχή στις ταινίες), ΧΟΡΕΥΤΕΣ, ΠΑΙΔΙΑ, ΚΥΠΡΙΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ, ΞΕΝΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ, ΑΘΛΗΤΕΣ, ΜΟΥΣΙΚΟΙ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΣ, ΚΟΜΠΑΡΣΟΙ ΚΛΠ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΣΕ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ. ΤΟΥΣ ΚΟΜΠΑΡΣΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΗΞΕΡΕ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΝΕΒΑΣΑ ΕΓΩ! ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΤΕ, ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ!................. ΣΙΓΟΥΡΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΑΘΗ ΣΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΤΑ ΔΙΟΡΘΩΣΟΥΜΕ . .
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΠΑΝΟ ΧΟΝΔΡΟΠΟΥΛΟ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΝΑ ΑΝΕΒΑΣΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ''ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ''
Κάποιες σελίδες, αντιγράφουν τις αναρτήσεις μου χωρίς να αναφέρουν από που βρήκανε τα στοιχεία τους. Εγώ πάντα μα ΠΑΝΤΑ αναφέρω τις πηγές μου--εαν τυχόν το έχω πάρει από κάπου.
ΚΑΛΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ...

Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2012

ΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ


Ντίνος Ηλιόπουλος
Ο Ντίνος Ηλιόπουλος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 12 Ιουνίου 1913. Ο Πελοποννήσιος στην καταγωγή πατέρας του ήταν μεγαλέμπορας και μετά το οικονομικό κραχ του 1929 η πολυάριθμη οικογένειά του έφυγε για τη Mασσαλία, όπου ο Nτίνος τελείωσε το γυμνάσιο. Στην Αθήνα έφτασε έξι χρόνια αργότερα και ακολούθησε εμπορικές σπουδές. Υπηρέτησε τη θητεία του στο στρατό, όμως η απόλυσή του απ' αυτόν συνέπεσε με την έναρξη του πολέμου του 1940 κι έτσι ξαναντύθηκε στο χακί. Αργότερα έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του τότε Βασιλικού Θεάτρου, απ' όπου απορρίφθηκε, για να περάσει τελικά στη Σχολή του Γιαννούλη Σαραντίδη. Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1944 με το θίασο της Κατερίνας στο έργο του Λέο Λεντς «Κυρία, σας αγαπώ» και έκτοτε συμμετείχε στους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Μαίρης Αρώνη, του Δημήτρη Χορν και πολλών άλλων. Tο 1954 συγκρότησε θίασο με το Μίμη Φωτόπουλο, με τον οποίο αποτέλεσαν ανεπανάληπτο κωμικό δίδυμο. Τρία χρόνια αργότερα και μέχρι το 1969 δημιούργησε δικό του θίασο, ανεβάζοντας έργα όπως: «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος», «Η κυρία του κυρίου», «Το έξυπνο πουλί», «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», «Εξοχικόν κέντρον ο Έρως» κ.ά. Τα επόμενα χρόνια στράφηκε στην επιθεώρηση, πρωταγωνίστησε σε μιούζικαλ («Καμπαρέ», «Γλυκιά Ίρμα»), περιόδευσε στις ΗΠΑ και στον Καναδά. Tο 1977 ερμήνευσε τον «Αμφιτρύωνα» του Πλαύτου στο Εθνικό Θέατρο, ενώ το 1978 εμφανίστηκε στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο με τις «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Αλ. Σολωμού. Για την προσφορά του στο θέατρο τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α'. Ο Ντίνος Ηλιόπουλος είχε λατρεία και για την έβδομη τέχνη. Ο κινηματογράφος είχε μπει στη ζωή του από το 1948, όταν έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με την ταινία «Εκατό χιλιάδες λίρες». Ακολούθησαν περισσότερα από 90 φιλμς, πολλά από τα οποία έμειναν ως κλασσικά, όπως: «Θανασάκης ο πολιτευόμενος» (1954), «Κακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» (1960), «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος» (1960), «Μερικοί το προτιμούν κρύο» (1963), «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» (1963), «Το Δόλωμα» (1964), «Η Κοροϊδάρα» (1967), «Ο Στρατής παραστράτησε» (1969). Το 1986 συμμετέχει στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Μελισσοκόμος». Στο ενεργητικό του περιλαμβάνονται, ακόμα, τρεις δίσκοι -ο ένας με σατιρικά του Σουρή, δύο βιβλία με ευθυμογραφήματα, μια ποιητική συλλογή και φυσικά την αυτοβιογραφία του με τίτλο «Ένας Hλιόπουλος ονόματι Nτίνος». Πέθανε στις 4 Ιουνίου του 2001.
Φιλμογραφία
Ράδιο Μόσχα  (1995)[Ρεσεψιονιστ]
Υπέρ επείγον (1989)  [Σφυρίου]
Ο αυτάκιας (1988)  [Φωκάς]  
Κατάσκοποι της συμφοράς (1987)  [Αγάπων]  
Πόντιος είμαι ότι θέλω κάνω (1987)  [Ντίνος]  
Ο ιππότης της λακούβας (1986)  [Ηρακλής Κελέρ]
Ο μελισσοκόμος  (1986) [μηχανικός προβολής]  
Κορίτσια για... τσίμπημα (1985)     
Μια γυναικάρα στα μπουζούκια (1985)  [Περικλής]  
Ο αδέξιος εραστής (1985) [Άγης]  
Τα τούβλα (1985) [Ανδρέας]  
Άλλος για τον Παράδεισο (1984)  [Ιεζεκιήλ]  
Και κλααάμα στα σχολεία!... (1984)  [διευθυντής]  
Ρόδα, τσάντα και κοπάνα Νο3  (1984) [Αρχιμήδης]  
Ροκάκιας την ημέρα το βράδυ καμαριέρα (1984)  [Τσακμάκης]
Άγριες πλάκες στα θρανία (1983) [Χαραμάδας]  
Δάσκαλε τι δίδασκες; (1983)  [λυκειάρχης]  
Μια παπαδιά στα μπουζούκια (1983)     
Στα σαγόνια της εφορίας (1983)     
Απίθανοι, αλλιώτικοι κι ωραίοι... (1982)  [Μάρκος]  
Εδώ και τώρα αγγούρια! Πόσα φάγατε σήμερα; (1982)   
Μια Φορά και έναν καιρό (1982)     
Ξυπόλητα καμάκια (1982)     
Γκαρσονιέρα για δέκα  (1981) [επιθεωρητής από το υπουργείο]
Ένας κοντός θα μας σώσει!  (1981) [Σπύρος Αποστόλου]  
Κατάσκοπος Νέλλη (1981) [Σουλτς]  
Ο Κώτσος έξω από το ΝΑΤΟ (1981)  [Τομ Αμέρικο]  
Ξεβράκωτος Ρωμιός (1980) [Νίκος]  
Ο ποδόγυρος (1980)     
Πονηρό θηλυκό... κατεργάρα γυναίκα!  (1980)  [Πέτρος]
Οι φανταρίνες (1979)  [ταγματάρχης Αδάμαστος]  
Τζακ ο καβαλάρης  (1979)  [δον Κορνίλιο]  
Οι εκβιασταί (1972)     
Συμμορία εραστών (1972)  [Ρένος Καμπανάς]  
Νά΄τανε το 13 νά΄πεφτε σ΄εμάς  (1970)  [Λάμπης Λαμπερός]
Οι 4 άσοι  (1970)  [Φώτης Γιέμελος]  
Ο θαυματοποιός  (1969)  [Φίλιππας Φελούκας]  
Ο Στρατής παραστράτησε (1969)  [Στρατής Δαμαλάκης]  
Η Αθήνα μετά τα μεσάνυχτα (1968)  [ο ίδιος]  
Ο πιο καλός ο μαθητής (1968)  [Διαμαντής]  
Ο σατράπης  (1968)  [Ναπολέων Ντούρος]  
Η κοροϊδάρα  (1967)  [Ντίνος Ντίνος]  
Ο ανακατωσούρας  (1967)  [Θωμάς Καρατουλπάνης]  
Ο γεροντοκόρος (1967)  [φαρσέρ]  
Ο κόσμος τρελάθηκε... (1967)  [Λυκούργος Καρανικολαρέας]  
Να ζει κανείς ή να μη ζει;  (1966)  [Μηνάς]  
Οι κυρίες της αυλής (1966) [Πίπης Καθιστός]  
Ότι λάμπει είναι χρυσός (1966) [επιθεωρητής Λάμπρου]
Φωνάζει ο κλέφτης  (1965)  [Τιμολέων Λάμπρου]  
Κάτι να καίει (1964)  [Ντίνος Εξαρχόπουλος]  
Οι κληρονόμοι (1964)  [Ρίκος]  
Το δόλωμα  (1964)  [Μάνθος]  
Ο φίλος μου ο Λευτεράκης (1963)  [Θοδωράκης Βλάσσης]  
Παλληκαράκια της παντρειάς (1963) [Κοσμάς]  
Η κυρία του κυρίου (1962) [Μηνάς Καλούδης]  
Μερικοί το προτιμούν κρύο...  (1962)  [Λάκης Αγγέλου]  
Ο ατσίδας  (1962) [Αλέκος Κουρούζος]  
Ζητείται ψεύτης  (1961)  [Θόδωρος Πάρλας]  
Καλημέρα Αθήνα  (1960)  [Τοτός]  
Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες  (1960) [Στέλιος Κοντογιώργης]  
Οικογένεια Παπαδοπούλου  (1960) [Μηνάς Καρασπαρίδης]  
Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος (1960)  [Γρηγόρης]  
Τρεις κούκλες κι εγώ!  (1960) [Μανώλης]  
Χριστίνα  (1960) [Λάζαρος]  
Αμαρυλλίς (Το κορίτσι της αγάπης)  (1959)  [Ανέστης]
Γαμήλιες περιπέτειες  (1959)  [Ντίνος Αγαπητός]  
Να πεθερός, να μάλαμα! (1959) [Αριστείδης] 
Στουρνάρα 288  (1959)  [Πλάτων]  
Κάθε εμπόδιο για καλό (1958) [Κωστής]  
Μέλπω (1958)     
Μια λατέρνα μια ζωή  (1958) [Θανάσης]  
Τέσσερις νύφες κι ένας γαμπρός  (1958)  [Άλκης Μακρίδης]  
Της τύχης τα γραμμένα (1957)  [Ιορδάνης]  
Ο δράκος  (1956)  [Θωμάς]  
Γλέντι λεφτά κι αγάπη  (1955) [Δαμιανός]  
Τζο, ο τρομερός  (1955)  [Τζώρτης Ρούβακας (Τζο)]  
Θανασάκης ο Πολιτευόμενος  (1954) [Μελέτης Καπλάνης]
Νυχτερινή περιπέτεια (1954)   
Χαρούμενο ξεκίνημα (1954)   
Εύα (1953) [Νάσος]  
Ο γρουσούζης (1952) [Αριστείδης]  
Ο πύργος των ιπποτών  (1952)  [Αγησίλαος]  
Προ παντός ψυχραιμία (1951)  [Φίκης]  
Τα τέσσερα σκαλοπάτια  (1951) [Χρήστος Γκαρόπουλος]
Οι απάχηδες των Αθηνών (1950) [Κλέων] 
Τα αρραβωνιάσματα (1950)[δικηγόρος Κώστας Λαζάρου]
Διαγωγή... μηδέν! (1949)  [Πλάτων Παπαδάκης]  
Εκατό χιλιάδες λίρες (1948)  [Χρόνης]  
Μαντάμ Σουσού (1948)
ΑΠΟ ΤΟ https://www.sansimera.gr/ 

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

12 Ιουνίου γεννήθηκε ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ένας από τους πιο ξεχωριστούς Έλληνες ηθοποιούς του θεάτρου και του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, με ιδιαίτερο ύφος, λεπτό χιούμορ, ειρωνική αθωότητα και υψηλή σκηνική παιδεία.
Ξεκίνησε την πορεία του στο θέατρο μέσα στα χρόνια της Κατοχής και γρήγορα ξεχώρισε για την εκφραστικότητα και τη σκηνική του ακρίβεια.
Από το 1944 και έπειτα συνεργάστηκε με σημαντικούς θιάσους της εποχής, όπως της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Κατερίνας και του Δημήτρη Χορν, χτίζοντας σταδιακά μια σταθερή θέση στο ελληνικό θεατρικό στερέωμα.
Το 1954 συγκρότησε δικό του θίασο, με τον οποίο παρουσίασε επιτυχημένες κωμωδίες και διασκευές ξένων έργων προσαρμοσμένων στο ελληνικό κοινό.
Ξεχώρισε για την ικανότητά του να συνδυάζει το ευρωπαϊκό ύφος με την ελληνική θεατρική παράδοση, δημιουργώντας έναν δικό του, αναγνωρίσιμο κωμικό κώδικα.
Στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1948 και έπαιξε σε περισσότερες από 90 ταινίες, αποτελώντας βασικό πρόσωπο της χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά.
Μεταξύ των πιο γνωστών ταινιών του βρίσκονται «Θανασάκης ο Πολιτευόμενος», «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες», «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος», «Το δόλωμα», «Φωνάζει ο κλέφτης» και «Οι κυρίες της αυλής».
Ιδιαίτερη και διαφορετική στιγμή στην πορεία του θεωρείται η συμμετοχή του στον «Δράκο» (1956) του Νίκου Κούνδουρου, όπου έδειξε δραματική ένταση και ψυχολογικό βάθος, σε πλήρη αντίθεση με το καθιερωμένο κωμικό του προφίλ. Αργότερα συνεργάστηκε και με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στην ταινία «Ο Μελισσοκόμος» (1986), σε μια πιο στοχαστική φάση της καριέρας του.
Η σκηνική του παρουσία συνδύαζε χορευτική ελαφρότητα, ρυθμό λόγου και έναν ιδιότυπο κωμικό μηχανισμό που βασιζόταν όχι στην υπερβολή, αλλά στη λεπτή αποδόμηση του ρόλου. Θεωρείται από τους ηθοποιούς που διαμόρφωσαν το εκλεπτυσμένο ελληνικό κινηματογραφικό χιούμορ.
Για την προσφορά του τιμήθηκε με σημαντικές διακρίσεις, όπως ο Χρυσός Σταυρός Γεωργίου Α΄ και το Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών, ενώ άφησε πίσω του και λογοτεχνικό έργο, ευθυμογραφήματα και αυτοβιογραφικά κείμενα.
Ο Ντίνος Ηλιόπουλος απεβίωσε στις 4 Ιουνίου 2001 στην Αθήνα, σε ηλικία 85 ετών