ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΗΜΟΥ

Γιώργος Δήμου
Ο Γιώργος Δήμου (ή Δήμος όπως είναι εγγεγραμένος στο Σ.Ε.Η.) γεννήθηκε το 1909 στο χωριό Νεράιδα Αγράφων Ευρυτανίας. Σπούδασε στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου και ξεκίνησε τις εμφανίσεις του στο θέατρο Κοτοπούλη το 1932. Ακολούθησαν συνεργασίες του με το Λαϊκό Θέατρο του Βασίλη Ρώτα, του Χριστοφ.Νέζερ, της Μαρίκας Κοτοπούλη, του Βασ. Αργυρόπουλου και το Άρμα Θέσπιδος. Στην κατοχή εμφανίστηκε αρχικά με το Εθνικό Θέατρο και στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον Βασίλη Ρώτα στο ιστορικό "Θέατρο του Βουνού" με το οποίο έδιναν παραστάσεις στις απελευθερωμένες ορεινές περιοχές. Μεταπολεμικά συνεργάστηκε με τους ιδεολογικά συγγενικούς του θιάσους "Ενωμένοι καλλιτέχνες", Παΐζη-Σταρένιου-Βανδή, Αδαμάντιου Λεμού, Αργυρόπουλου-Καρούσου-Διαμαντόπουλου. Αργότερα συμμετείχε στο "Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη όπου έπαιξε σε έργα Σαίξπηρ, Γ.Σταύρου κ.α. Το 1961 συνεργαζόμενος με την Μαρούλα Ρώτα ίδρυσε δικό του θίασο. που παρουσίασε πολύ αξιόλογη δουλειά στο παιδικό θέατρο.
Τηλεοπτικά εμφανίστηκε στις σειρές "Ο φωτογράφος του χωριού" (ΕΡΤ 1977) και "Το παιχνίδι" (ΕΡΤ 1979).
Ήταν ο πρώτος σύζυγος της ηθοποιού Ελένης Ζαφειρίου. Πέθανε στις 2 Ιουλίου 1987.
Φιλμογραφία
Κατέστρεψα μια νύχτα τη ζωή μου (1951)
Μεγάλοι δρόμοι (1953)[κ. Λάκης]
3 δραπέται του φρενοκομείου (1954)
Γυναίκες δίχως άντρες (1954)
Πιάσαμε την καλή (1955)   [Βαγγέλης]
Σαρακατσάνισα (1959)[Κωστής Σκαφίδας, πατέρας Δήμου]
Ζήλια (1963)  [γιατρός]
Ο τελευταίος πειρασμός (1964) [Μαραβίνης, πρόεδρος κόμματος]
Κατηγορουμένη απολογήσου (1968)
Το κλειστό παράθυρο (1977)

ΜΑΝΩΛΗΣ ΒΛΑΧΑΚΗΣ

Μανώλης Βλαχάκης
Ερμήνευσε μικρούς ρόλους σε πολλές ταινίες. Γνώριζε όμως καλά τα κινηματογραφικά πράγματα, αφού παράλληλα άσκησε τα καθήκοντα του διευθυντή παραγωγής σε αρκετές περιπτώσεις, όπως στην ταινία "Κυριακάτικοι ήρωες" κοντά στον σκηνοθέτη Βασίλη Γεωργιάδη. Σκηνοθέτησε επίσης την ταινία "Ο άρχοντας του κάμπου" (1961)
Φιλμογραφία
Ως Διευθυντής παραγωγής
Μαύρη γη (1952)
Μπροστά στο θεό (1953)
Ξαναγύρισε αγάπη μου (1956)
Κυριακάτικοι ήρωες (1956)
Ως ηθοποιός
Μαρίνος Κοντάρας (1948)
Κατέστρεψα μια νύχτα τη ζωή μου (1951)
Ορκίστηκα εκδίκηση (1952)
Το κορίτσι της ταβέρνας (1952)
Μπροστά στο θεό (1953)
Ο Γολγοθάς μιας ορφανής (1954)[θυρωρός εργοστασίου Μερσίνα]
Ο δράκος (1956)  [άλλος κρατούμενος στην αστυνομία]
Κυριακάτικοι ήρωες (1956) [χειρουργός ιατρός]
Θέλω να ζήσεις μανούλα (1957)[ανακριτής Αποστολόπουλος]
Το μυστικό της κατηγορουμένης (1958)
Κερένια κούκλα (1958)[μπακάλης]
Σαν θέλει η νύφη και ο γαμπρός (1959)[εφοριακός]
Στέγνωσαν τα δάκρυά μας (1961) [Θανασάρας (μάγειρας)]
Ο άρχοντας του κάμπου (1961)
Το ατελιέ της μαντάμ Ρόζας (1962)
Το κορίτσι του πόνου (1964)
Με λύγισε η φτώχεια (1965)
Πονηρός πράκτωρ Καραγκιόζης (1966)
Ούτε μιλάει ούτε λαλάει (1966)  [Στήβ]   
Κούνια που σε κούναγε (1966) [Μάρκος]
Αγάπησα μια άγνωστη (1970)
Φλογισμένη σάρκα (1971)
Ο μοναχογιός μου ο αγαθιάρης (1972) [περιπτεράς]
Εμπόριο της αμαρτίας (1972)
Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι (1980) [λούστρος στο Ζάππειο] 

ΝΙΝΑ ΔΟΥΚΑ

Νίκα Δούκα 
Γεννήθηκε το 1907 στη Ζάκυνθο και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πρωτοεμφανίστηκε με το "Καλλιτεχνικό Θέατρο Αθηνών". Ακολούθησε η συμμετοχή της στον θίασο Μάριου και Ηούς Παλαιολόγου και τον Σπ. Πατρίκιο. Από το 1938 ξεκίνησε η συνεργασία της με τον Βασίλη Αργυρόπουλο. Μεταπολεμικά εμφανίστηκε πάλι με τον Βασίλη Αργυρόπουλο σε έργα  κωμωδίας καθώς και με τον θίασο Κώστα και Παμφίλης Σαντοριναίου. Στη συνέχεια ασχολήθηκε περισσότερο με το μουσικό θέατρο όπου σημείωσε μεγάλη επιτυχία.
Φιλμογραφία
Κατέστρεψα μια νύχτα τη ζωή μου (1951)
Άγγελος με χειροπέδες (1952)    [μητέρα της Δάφνης] 
Έτσι έσβησε η ζωή μου (1952)    [ κυρία Δημάρχου]
Από έξι μείναμε δυο (1953)

ΓΙΑΝΝΑ ΟΛΥΜΠΙΟΥ

Γιάννα Ολυμπίου  
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μπαστιά, όπου γνώρισε και τον τον μετέπειτα σύζυγό της, εκλεκτό ηθοποιό Σπύρο Ολύμπιο. Ξεκίνησε τις εμφανίσεις της με το θίασο Μιχ.Κουνελάκη. Στη συνέχεια είχε συνεργασία με τους θιάσους του Βασ.Αργυρόπουλου, της Μαρ.Κοτοπούλη, του Αδαμ.Λεμού,των Λαμπέτη-Χορν, Γκέλλυς Μαυροπούλου και τέλος από το 1965, με την "Ελληνική Σκηνή" της Άννας Συνοδινού με την οποία συνεργάστηκε σε έργα κλασσικού ρεπερτορίου αλλά και αρχαίας τραγωδίας.
Συμμετείχε επίσης σε ραδιοφωνικές θεατρικές εκπομπές όπως "Το Θέατρο της Κυριακής".
Μικρή η παρουσία της στην κινηματογραφική οθόνη αλλά σε ενδιαφέροντα έργα.
Φιλμογραφία
Κατέστρεψα μια νύχτα τη ζωή μου (1951)
Ο φαταούλας (1952)   [κυρία Λώρα] 
Στρατιώτες δίχως στολή (1960)  [ Αναστασά]  
Συνοικία το όνειρο (1961)   [Καλλιόπη]

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ

Σπύρος Καλλιμάνης 
Γεννήθηκε το 1900. Γράφτηκε στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών το 1935. 
Φιλμογραφία
Τελευταία αποστολή (1947)   [Schirach, γερμανός διοικητής]
Ματωμένα Χριστούγεννα (1951)    [Γερμανός ανακριτής] 
Η φλόγα της ελευθερίας (1951)

ΦΩΤΗΣ ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΟΣ

Φώτης Παπαλάμπρος 
Αναγράφεται μερικές φορές λανθασμένα ως Παπαλάμπρου. Γεννήθηκε το 1933 στον Ορχομενό Βοιωτίας. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και πρωτοεμφανίστηκε στη θεατρική σκηνή το 1956 με το θίασο "Αττική σκηνή". Ήδη όμως είχε κάνει το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο το 1951 στην ταινία της Μαρίας Πλυτά "Η λύκαινα". Από τότε διατήρησε αμείωτη την προσφορά του και στις δύο δραστηριότητες. Στο θέατρο συνεργάστηκε με τους θιάσους του Διονύση Παγουλάτου, του Κώστα Μουσούρη, του Δημήτρη Ροντήρη, τον "Όμιλο τραγωδίας", το Θέατρο Τέχνης του Κ.Κούν κ.α. παίζοντας με επιτυχία ρόλους αρχαίας τραγωδίας, κλασσικού αλλά και σύγχρονου ρεπερτορίου. Πολυσχιδής προσωπικότητα, από το 1963 συγκροτεί και περιοδεύει με δικούς του θιάσους ενώ σκηνοθετεί έργα όπως το "Ρούπελ" του Δημήτρη Ιωαννόπουλου και πολλά που ανέβασε ο ίδιος. Εξελίσσεται τελικά σε θεατρικό επιχειρηματία. συνεργάτη επίσης και διαχειριστή πολλών περιοδεύοντων θιάσων γνωστών πρωταγωνιστών.
Αξιόλογη είναι και η συγγραφική του δραστηριότητα. Έγραψε τα θεατρικά έργα "Το θαύμα μιας παράλυτης", "Καραϊσκάκης, ο γιος της καλόγριας", "Δάφνες στα χαρακώματα", "Θέμα τιμής".
Φιλμογραφία
Η λύκαινα (1951)
Ξαναγύρισε αγάπη μου (1957)
Ο τετραπέρατος (1966)
Δημήτρη μου, Δημήτρη μου (1967) [γιατρός] 
Χρυσαυγή (1971)
Μια βοσκοπούλα αγάπησα (1971)
Η Μεσόγειος φλέγεται (1972)  [Πλοίαρχος πολεμ. ναυτικού]
Ο Μεγαλέξανδρος (1980)

ΝΑΣΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ

Νάσος Οικονομόπουλος
Ξεκίνησε ως ηθοποιός. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα στην παραγωγή, σκηνοθεσία και συγγραφή σεναρίων κινηματογραφικών ταινιών καθώς και βιντεοταινιών. Συμμετείχε στη διασκευή του σεναρίου του θεατρικού έργου του Δημήτρη Ψαθά "Μικροί Φαρισαίοι" στην πολύ επιτυχημένη κινηματογραφική μεταφορά του "Να πεθερός, να μάλαμα!"
Φιλμογραφία (ως ηθοποιός)
Η λύκαινα (1951)
Κάτω οι άνδρες (1971)   [Γιάννης ]
Ο μοναχογιός μου... ο αγαθιάρης (1972)  [πατέρας της Περσεφόνης]
Ο αυτάκιας (1982)  [μπαρμπα-Γιάννης (στο βυτιοφόρο)]
Σατανάδες στα σχολεία (1982)  [Σκαφίδας (φαρμακοποιός)]
Χίλια κυβικά τρέλλα (1983)
Οι άλλες δραστηριότητές του
Ο άχρηστος της κοινωνίας (1956)    [Σκηνοθέτης]
Να πεθερός, να μάλαμα! (1959)   [Διασκευή σεναρίου] 
Αλύγιστη στη ζωή (1964)  [Παραγωγός - Σεναριογράφος - Σκηνοθέτης]
Συντρίμμια τα όνειρά μας (1967)   [Σεναριογράφος]
Θα κάνω πέτρα την καρδιά μου (1968) [Σεναριογράφος - Καλλιτεχνικός διευθυντής]
Αποστολή θανάτου 1968)   [Σεναριογράφος]
Καταραμένη ώρα (1968)   [Σεναριογράφος
Κάτω οι άνδρες (1971)    [Σκηνοθέτης (και ηθοποιός)]
Έγραψε επίσης το σενάριο για τις βιντεοταινίες "Κέρατο κομπίνα και λαγωνικά" (1986)  και "Ελλάς Ελλήνων χωρικών" (1987) καθώς και το σενάριο για την τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ2 "Ο καρχαρίας και τα εννιά κύματα" (1983).

ΝΑΝΑ ΒΙΟΠΟΥΛΟΥ

Νανά Βιοπούλου
Εμφανίστηκε σε δευτερεύοντες ρόλους.
Φιλμογραφία 
Η λύκαινα (1951)
Μεγάλοι δρόμοι (1953)[ιδιοκτήτρια πανσιόν που διέμεναν ο Νίκος και ο Παυσανίας]
Εύα (1953)   [ξενοδόχα]
Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες (1956)  [μαγείρισα]
Ο δράκος (1956)   [σπιτονοικοκυρά (ως Ζιζί Βιοπούλου)] 
Αγιούπα, το κορίτσι του κάμπου (1957)
Έρωτας... με δόσεις (1959)   [δεσποινίς Αγλαΐα]
Μήτρος και Μητρούσης στην Αθήνα (1960)[πελάτισσα στο καμπαρέ]
Δουλειές του ποδαριού    (1962)[κυρά Μάρθα/σπιτονοικοκυρά]

JACQUELINE VANDAL

Ζακλίν Βαντάλ  (Jacqueline Vandal)
Γεννήθηκε στο Παρίσι της Γαλλίας το 1932 (IMDb) ή στις 29 Μαρτίου 1935 (ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ). Το πραγματικό της όνομα είναι Linda Bastide.
Φιλμογραφία
Το νησί της αγάπης (1960) [Katherine]

ΜΑΡΙΑ ΠΡΙΝΕΑ - ΒΑΡΛΑΜΟΥ

Μαρία Πρινέα - Βαρλάμου 
Γεννήθηκε το 1895. Σύζυγος του ηθοποιού Γιάννη Πρινέα τον οποίο ακολούθησε σε όλη την καριέρα της. Στην οπερέτα "Οι Απάχηδες των Αθηνών" σε μουσική του Νίκου Χατζηαποστόλου και κείμενα του συζύγου της, τόσο στην θεατρική παράσταση όσο και στις δύο κινηματογραφικές διασκευές του έργου, η Μαρία Πρινέα κράτησε τον ίδιο ρόλο της κυρα Γιώργαινας, μητέρας της Τιτίκας.
Φιλμογραφία
Οι Απάχηδες των Αθηνών (1930)
Ελληνική ραψωδία (1932)
Οι Απάχηδες των Αθηνών (1950)    [κυρα-Γιώργαινα] 
Ριρίκα (1951)   
Θυσία της Μάνας (1956)   [νοσοκόμα]

ΜΑΡΙΑ ΜΑΝΤΙΝΕΙΟΥ - ΛΑΣΚΑΡΗ

Μαρίκα Μαντινειού-Λάσκαρη 
Μεγάλη δόξα και λαμπρή σταρ της οπερέτας και του μουσικού θεάτρου. Γεννήθηκε το 1892 σε θεατρική οικογένεια με γονείς τους Δημήτριο και Ουρανία Λάσκαρη. Με τις αδελφές της Ελπινίκη και Γιώτα, επίσης ηθοποιούς, βγήκαν από πολύ μικρές στη σκηνή. Ξεκινώντας με τον θίασο του πατέρα τους έγιναν γρήγορα γνωστές και αγαπητές με την προσωνυμία "τα Λασκαράκια". Περιόδευσαν στην Αίγυπτο και στη Θεσσαλονίκη. Αργότερα η Μαρίκα ακολούθησε ξεχωριστή καριέρα στην Αθήνα και συνεργάστηκε με θιάσους όπως του Ν.Πλέσσα - Ν.Μηλιάδη - Αθ.Μουστάκα. Εκεί γνώρισε και τον σύζυγό της και από το 1918 εμφανίζεται ως Μαντινειού. Την ίδια χρονιά καταγράφεται η πρώτη μεγάλη της επιτυχία στην επιθεώρηση "Παναθήναια" στην οποία έπαιξε αντικαθιστώντας την Σαπφώ Αλκαίου. Ακολούθησε μια θριαμβευτική πορεία σε επιθεωρήσεις και μουσικά έργα.
Έλαβε μέρος στη γνωστή οπερέτα "Οι Απάχηδες των Αθηνών" του Νίκου Χατζηαποστόλου με τον ρόλο της ανύπαντρης θείας Αρετής (Αρετούσας). Το ίδιο ρόλο κράτησε στην κινηματογραφική μεταφορά του έργου το 1930 από τον πρωτοπόρο Δημήτρη Γαζιάδη. Η ταινία, αν και βωβή, αναγγέλθηκε ως "ηχητική και άδουσα": πίσω από την οθόνη ένα γραμμόφωνο έπαιζε δίσκους με τα τραγούδια της οπερέτας στις αντίστοιχες σκηνές.
Κατά την δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά του έργου, πάλι η Μαντινειού κράτησε το ίδιο ρόλο της θείας Αρετής (Αρετούσας). 
Δεν υστέρησε εξ άλλου και σε έργα πρόζας: Το 1924 εμφανίστηκε με τον θίασο του Βασ.Αργυρόπουλου, συζύγου της αδελφής της Γιώτας. Μέχρι το 1950 που εγκατέλειψε τις εμφανίσεις της, υπηρέτησε με επιτυχία όλα αυτά τα θεατρικά είδη. Απεβίωσε το 1984.
Η Πολιτεία την τίμησε με το Μετάλλειο Εξαιρέτων Πράξεων για την προσφορά της στην ψυχαγωγία του μαχόμενου στρατού κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940. 
Φιλμογραφία
Οι Απάχηδες των Αθηνών (1930)  [θεία Αρετή] 
Οι Απάχηδες των Αθηνών (1950) [θεία Αρετή]
Κατάστρεψα μια νύχτα τη ζωή μου (1951)
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ https://www.facebook.com/mousikotheatroepitheorisi/

ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΒΕΑΚΗΣ

Αιμίλιος Βεάκης  
Σπουδαίος έλληνας ηθοποιός, για πολλούς ο κορυφαίος ηθοποιός που ανέδειξε το νεοελληνικό θέατρο. Ο Αιμίλιος Βεάκης γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1884 στον Πειραιά. Εγγονός του λόγιου και συγγραφέα Ιωάννη Βεάκη, έμεινε ορφανός από μικρός και μεγάλωσε με συγγενείς του, οι οποίοι τον προόριζαν για το εμπόριο. Παρά τις αντιδράσεις τους, φοίτησε κατ’ αρχάς στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου και στη συνέχεια εισήχθη στη Σχολή Καλών Τεχνών. Το 1901 διέκοψε τις σπουδές του και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο με το θίασο της Ευαγγελίας Νίκα, σε μία κωμωδία του Σαρντού στο Βόλο. Ως το 1913 περιόδευε συνεχώς στην επαρχία, με μία διακοπή στο διάστημα της στρατιωτικής του θητείας (1912-1913), κατά τη διρκεια της οποίας συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους και πήρε προαγωγή σε λοχία επ’ ανδραγαθία. Το 1914 τύπωσε το αφήγημα «Πολεμικαί Εντυπώσεις» με τις αναμνήσεις από τη συμμετοχή στον ένδοξο πόλεμο. Από το 1914 και ως το 1918 συνεργάστηκε με τους θιάσους του Τηλέμαχου Λεπενιώτη, της Χριστίνας Καλογερίκου, της Μαρίκας Κοτοπούλη και της Κυβέλης, παίζοντας ρόλους σε έργα Πιραντέλο, Χέμπελ, Ευριπίδη, Χορν, Σέξπιρ και Αντρέγεφ. Το 1919 συνεργάστηκε στην «Εταιρεία Ελληνικού Θεάτρου» με τον σκηνοθέτη και κριτικό Φώτο Πολίτη στη μνημειώδη και ιστορική παράσταση του «Οιδίποδα Τυράννου» του Σοφοκλή, όπου καθιερώθηκε ως ο πρώτος τραγωδός της εποχής του. Με τον ίδιο θίασο έπαιξε, μεταξύ άλλων, τον «Επιθεωρητή» του Γκόγκολ, τους «Αδελφούς Καραμαζώφ» του Ντοστογιέφσκι, τους «Φοιτητές» του Γρηγορίου Ξενόπουλου. Ως το 1930 συνεργάστηκε με την Κυβέλη και τη Μαρίκα Κοτοπούλη και με προσωπικό θίασο ανέβασε το 1921 για πρώτη φορά το «Φυντανάκι» του Παντελή Χορν. Το 1931 συγκρότησε θίασο με την Κατίνα Παξινού και τον Αλέξη Μινωτή και ανέβασαν έργα, όπως «Ο Πατέρας» του Στρίντμπεργκ, «Πόθοι κάτω από τις λεύκες» του Ο’ Νηλ και «Θείος Βάνιας» του Τσέχοφ. Με την ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου, έγινε βασικό στέλεχός του (1932-1942) και πρωταγωνίστησε σε δεκάδες έργα του διεθνούς ρεπερτορίου. Το 1941 έπαιξε στο Ηρώδειο «Οιδίποδα Τύραννο» με το Εθνικό Θέατρο. Το 1942 αποχώρησε και συνεργάστηκε με τον θίασο της Κατερίνας, με τον θίασο Μανωλίδου, Παππά, Δενδραμή και πάλι με την Κατερίνα (1944). Κατά τη διάρκεια της Κατοχής οργανώθηκε στο ΕΑΜ και μετά τα «Δεκεμβριανά» (1944) ακολούθησε την πορεία των δυνάμεων του ΕΛΑΣ κατά την υποχώρησή τους στην ηπειρωτική Ελλάδα, παίζοντας με άλλους ηθοποιούς στις πόλεις, όπου περνούσε. Με τη Συμφωνία της Βάρκιζας (12 Φεβρουαρίου 1945) ο Βεάκης επέστρεψε στην Αθήνα και υπέστη διώξεις για την πολιτική του δράση. Κλήθηκε από τον ανακριτή για τη λεγόμενη δήλωση μετανοίας. Στο υπόμνημά του στις 27 Μαρτίου 1945 έγραψε μεταξύ άλλων: «... Μισώ τα τυραννικά καθεστώτα, το φασισμό και τη βία. Πιστεύω ότι ο ιμπεριαλισμός οδηγεί και διαιωνίζει την αλληλοσφαγή των εθνών. Επιζητώ και εύχομαι την ειρηνική συμβίωση των λαών της Γης κάτω από ελεύθερα δημοκρατικά καθεστώτα. Είμαι δημοκράτης και ανθρωπιστής». Παρά τις διώξεις και την κλονισμένη υγεία του, υπήρξε ιδρυτικό μέλος των «Ενωμένων Καλλιτεχνών» και συμμετείχε στις παραστάσεις «Ιούλιος Καίσαρας» του Σαίξπηρ, «Αδελφοί Καραμαζόφ» του Ντοστογιέφσκι, «Θεοδώρα» του Δημήτρη Φωτιάδη και «Εχθροί» του Γκόρκι (1945-1946). Τον επόμενο χρόνο σχημάτισε θίασο με τον Γιώργο Παππά. Αλλά καταβεβλημένος ψυχικά και σωματικά αποφάσισε να αποχωρήσει από το θέατρο, παίρνοντας μία πενιχρή σύνταξη το 1947. Τον επόμενο χρόνο απολύεται από το Ωδείο Αθηνών όπου δίδασκε. Δεν πέρασε πολύς χρόνος και το 1949 επανήλθε στο θεατρικό σανίδι, ενισχύοντας με την παρουσία του τον νεανικό θίασο «Ρεαλιστικό Θέατρο». Έπαιξε στα έργα «Χρυσάφι» του Ο' Νηλ, «Σχολείο συζύγων» του Μολιέρου και «Το νυφιάτικο τραγούδι» του πρωτοεμφανιζόμενου Νότη Περγιάλη. Το 1951 επανήλθε στο Εθνικό Θέατρο, όπου έπαιξε στη «Δάφνη Λωρεόλα» με την Κυβέλη και στους «Τρεις Κόσμους» του Διονυσίου Ρώμα. Οι εμφανίσεις του Βεάκη στη μεγάλη οθόνη μετριούνται στα δάχτυλα των δύο χεριών. Χαρακτηριστικοί είναι οι ρόλοι τους στις ταινίες «Αστέρω» (1929) και «Η φωνή της καρδιάς» (1943). Ο σπουδαίος ηθοποιός έγραψε ποιήματα, διασκεύασε για το θέατρο τους «Ταπεινούς και Καταφρονεμένους» του Ντοστογιέφσκι κι έγραψε και μερικά πρωτότυπα θεατρικά έργα. Μετά το θάνατό του είδε το φως το «Ημερολόγιό» του. Ο Αιμίλιος Βεάκης πέθανε στις 29 Ιουνίου 1951 στην Αθήνα, σε ηλικία 66 ετών. Σύμφωνα με τον θεατρικό κριτικό Κώστα Γεωργουσόπουλο, ο Βεάκης «υπήρξε ηθοποιός πλήρης: τραγικός, δραματικός και χυμώδης κωμικός. Με τεχνική εκπληκτική, κατόρθωνε να εισέρχεται στην ουσία των προσώπων που υποδυόταν, με άνεση, αίσθηση του ύφους και αφοπλιστική ευχέρεια. Εκτός των μεγάλων ρόλων που εφώτισε με απαράμιλλη τέχνη, ανέδειξε πληθώρα μικρών χαρακτηριστικών ρόλων, αποδείχνοντας πως ο μεγάλος ηθοποιός μπορεί να λάμψει και μέσα στα μικρά και απειροελάχιστα. Οι ερμηνείες του έμειναν ιστορικές, πηγές έμπνευσης για τους νεώτερους και όρια αξεπέραστα στην πορεία του ελληνικού θεάτρου».
Φιλμογραφία
Έρως και κύματα (1927)
Αστέρω (1929)    [ Κυρ-Μήτρος]
Μαρία Πενταγιώτισσα (1929)     [λήσταρχος Λαμάρας]
Το λιμάνι των δακρύων (1929)
Η φωνή της καρδιάς (1943)   [Κυρ-Σπύρος] 
Η ανθοπώλις των Αθηνών (1945)
Πρόσωπα λησμονημένα (1947)    [πατέρας της Αλίκης]
Αρραβωνιάσματα (1950)  [Βαγγέλης Λεμπέσης]
Τ' αρραβωνιάσματα (1950)
Οι απάχηδες των Αθηνών (1950)   [μπάρμπα-Αντρέας Βερεμής] ΑΠΟ ΤΟ https://www.sansimera.gr/