DINA LEWIS

Dina Lewis

Φιλμογραφία

Ο ανώμαλος (1975)

 

ΑΥΓΕΡΗΣ ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ

Αυγέρης Αυγερινός

Φιλμογραφία

Τι κάνει ο άνθρωπος για να ζήσει (1970)

 

JULIUS DASSIN - ΖΙΛ ΝΤΑΣΕΝ

Julius Dassin - Ζιλ Ντασέν

Αμερικανός σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου, σύζυγος της Μελίνας Μερκούρη. Οι ταινίες του εκτείνονται από το αστυνομικό γκανγκστερικό φιλμ νουάρ ως τον κοινωνικό ρεαλισμό και τον λυρικό εξπρεσιονισμό. Ο Ζιλ Ντασέν (Jules Dassin) γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1911 στο Κονέκτικατ των ΗΠΑ και ήταν το 8ο παιδί ενός ρωσοεβραίου κουρέα. Ξεκίνησε την κινηματογραφική του πορεία ως μαθητευόμενος στο πλευρό του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Αργότερα, συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Μαρκ Χέλνγκερ, με τον οποίο έκανε δύο ταινίες. Η συνεργασία τους διακόπηκε, όταν αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί τη σκοτεινή εποχή του Μακαρθισμού, λόγω των διώξεων και των παρεμβάσεων που δεχόταν στη δουλειά του. Όταν κλήθηκε να απολογηθεί στο Κογκρέσο, κατηγορούμενος για αντιαμερικανική δράση, γύριζε την ταινία «Night and the City». Εγκαταλείποντας τις ΗΠΑ, εγκαταστάθηκε στη Γαλλία. Εκεί γύρισε την ταινία «Ριφιφί», ένα από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά φιλμ νουάρ της παγκόσμιας κινηματογραφίας, με το οποίο κέρδισε το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Κανών το 1955. Στη Γαλλία, επίσης, παντρεύτηκε την Μπεατρίς Λονέρ, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον διάσημο γάλλο τραγουδιστή Τζο Ντασέν (1938-1980) και την ηθοποιό Ζουλί Ντασέν. Ωστόσο, τη ζωή του χάραξε βαθιά ο έρωτάς του με τη Μελίνα Μερκούρη, την οποία γνώρισε δύο χρόνια μετά το «Ριφιφί». Από τη στιγμή εκείνη άρχισε η δεύτερη καριέρα του, καθώς οι περισσότερες ταινίες που σκηνοθέτησε είχαν πρωταγωνίστρια τη Μελίνα. Μαζί γύρισαν εννέα ταινίες, μεταξύ των οποίων το «Τοπκαπί», η «Φαίδρα» και το «Ποτέ την Κυριακή», που τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ Κανών το 1960. Η ίδια ταινία ήταν υποψήφια για Όσκαρ σκηνοθεσίας και σεναρίου, όμως τελικά απέσπασε το Όσκαρ καλύτερης μουσικής και τραγουδιού για «Τα Παιδιά του Πειραιά» του Μάνου Χατζιδάκι. Με τη Μελίνα, παντρεύτηκε το 1966 και υιοθέτησε τόσο την υπηκοότητα του Έλληνα, όσο και το όραμα της συντρόφου του για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα. Μαζί ανέπτυξαν έντονη αντιδικτατορική δράση την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών και με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974 εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Ελλάδα. Σε μία συνέντευξή του είχε πει: «Ζούσα μια διαφορετική εξορία από το ' 67 έως το '74. Σκηνοθέτησα μία μόνο ταινία, γιατί η καρδιά μου είχε μόνο απογοήτευση για τη δικτατορία στην Ελλάδα. Αφοσιώθηκα στη Μελίνα, μένοντας πλάι της όσο το δυνατόν περισσότερο. Οι ταινίες δεν βρίσκονταν καν στο μυαλό μας, γυρίσαμε μία, την "Υπόσχεση την αυγή", απλώς και μόνο επειδή είχαμε υπογράψει τα συμβόλαια». Στην Αθήνα ο Ζιλ Ντασέν σκηνοθέτησε και τρία θεατρικά έργα, την «Όπερα της Πεντάρας», τον «Γλάρο», και τον «Θάνατο του εμποράκου». Σε συνέντευξή του είχε δηλώσει: «Ξεκίνησα από το θέατρο και λόγω του θεάτρου είχα αρχίσει από νωρίς να σέβομαι και να αγαπώ την Ελλάδα». Μετά το θάνατο της διάσημης ηθοποιού και πολιτικού, ο Ντασέν δημιούργησε στη μνήμη της το Ίδρυμα «Μελίνα Μερκούρη», με στόχο την προώθηση της δημιουργίας του νέου Μουσείου της Ακρόπολης και την προβολή του ελληνικού πολιτισμού. Κατέχοντας τη θέση του προέδρου, παραχώρησε στο ίδρυμα τα έσοδα από τις ταινίες του, προκειμένου να ενισχυθεί ο αγώνας για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Πέθανε πλήρης ημερών, σε ηλικία 97 ετών, στις 31 Μαρτίου 2008.

Φιλμογραφία (ως ηθοποιός)

Ποτέ την Κυριακή (1960) [Όμηρος]

Φαίδρα (1962)[Christo]

Μπαζ (2005)

ΑΠΟ ΤΟ https://www.sansimera.gr/

 

ΛΙΑΝΑ ΣΙΜΟΥ

Λιάνα Σίμου

Φιλμογραφία

Ανήλικες αμαρτωλές (1971)

 

ΝΙΚΟΣ ΠΕΡΕΛΗΣ

Νίκος Περέλης

Ο σκηνοθέτης και συγγραφέας Νίκος Περέλης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1940, σπούδασε θέατρο στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στο Πανεπιστήμιο του Κεμπέκ και σε σεμινάρια στο εξωτερικό. Σκηνοθέτησε περισσότερα από 150 έργα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και παρουσίασε δουλειά του κυρίως στα κρατικά και δημοτικά θέατρα, στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο και στον Λυκαβηττό.Δημιούργησε το "Θέατρο 3ης Σεπτεμβρίου" στην Αθήνα και το "Theatredel' AvenueduPark" στο Μόντρεαλ. Διευθυντής στα Δημοτικά Θέατρα Πάτρας και Ιωαννίνων. Δημιουργός της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου και διευθυντής της μέχρι το 2001. Δίδαξε θέατρο στο Conservatoire του Κεμπέκ, στο ΚΘΒΕ, στη Σχολή Κατσέλη, στο Εργαστήρι του Εθνικού Θεάτρου και στη Σχολή Βεάκη. Έγραψε θεατρικά έργα που παίχτηκαν στο Εθνικό Θέατρο, στο Θέατρο 3ης Σεπτεμβρίου, στην ΕΡΤ και σε διάφορα άλλα θέατρα. Πρώτο θεατρικό του έργο "Η μπόμπα" που παρουσιάστηκε το 1981 στο Θέατρο Αναλυτή, το 1982 στο Λαϊκό Δωδεκανησιακό Θέατρο Ρόδου και στην ΕΡΤ1 και το 1984 στο Θέατρο 3ηςΣεπτεμβρίου. Ακολούθησε η "Φελάχα γιου λαλάμ" που παρουσιάστηκε στο Θέατρο 3ης Σεπτεμβρίου και στην ΕΡΤ1. Το 1992 βραβεύεται με το κρατικό βραβείο θεάτρου το έργο του "Η μοναξιά των σκουληκιών" που παρουσιάζεται το 1994 στο Εθνικό Θέατρο. Το 2010 τιµήθηκε από την ιδιαίτερη πατρίδα του µε το µετάλλιο της Πόλης. Είναι µέλος της Εταιρείας Σκηνοθετών και της Εταιρείας Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων.
Ως ηθοποιός συµµετείχε σε ελάχιστες παραστάσεις, ερμηνεύοντας σημαντικούς ρόλους (Μπόργκµαν-Ίψεν, Κρόγκσταντ-Ίψεν, Στόκµαν-Ίψεν, Χαµ-Μπέκετ κ.α). Πέθανε το 2025.

Φιλμογραφία

Οι τελευταίοι του Ρούπελ (1971)

Σουλιώτες (1972)

ΑΠΟ ΤΟ https://biblionet.gr/

 

ΤΑΣΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Τάσος Κυριακόπουλος

Φιλμογραφία

Μαύρη γη (1952)[Πέτρακας]

 

ΤΙΜΟΣ ΒΙΤΣΩΡΗΣ

Τίμος Βιτσώρης

Ηθοποιός & ποιητής. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1904 και ήταν αδελφός του ηθοποιού Γεώργιου Βιτσώρη και του ζωγράφου Μίμη Βιτσώρη. Το 1911 η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1919 δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα με τίτλο «Πώρωση» στο περιοδικό «Βίγλα». Την ίδια εποχή ξεκίνησε τις θεατρικές του σπουδές δίπλα στον αδελφό του, Γιώργο. Παράλληλα, εντάχθηκε στο ΚΚΕ κι ανέπτυξε πολιτική και συνδικαλιστική δράση, για την οποία πολλές φορές συνελήφθη, φυλακίστηκε και εξορίστηκε. Συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους ενώ στον κινηματογράφο εμφανίστηκε σε μόλις μια ταινία, την ιστορική «Δάφνις και Χλόη» του Ο. Λάσκου. Μετά τον πρόωρο θάνατο του το 1941 η οικογένεια του και κάποιοι φίλοι του συγκέντρωσαν τα ποιήματα του τα οποία εκδόθηκαν με τον τίτλο «Στίχοι» (1945). Πρώτος του ξάδελφος ήταν ο ηθοποιός Τίτος Βανδής και ανιψιά του (κόρη του αδελφού του Γιώργου) η επίσης ηθοποιός Λιάνα Βιτσώρη.

Φιλμογραφία

Δάφνις και Χλόη (1931)

ΑΠΟ ΤΟ https://retrodb.gr/

 

ΛΙΑ ΠΑΝΤΑΖΗ

Λια Πανταζή

Φιλμογραφία

Ανήλικες αμαρτωλές (1971)

Η κραυγή της αλήθειας (1971)

 

ΚΟΜΠΑΡΣΑ

Κομπάρσα

Φιλμογραφία

Μην είδατε τον Παναή (1962)[στο περίπτερο με τον Βέγγο]

Ο μπαμπάς μου κι εγώ (1963)

Οι κληρονόμοι (1964) [εργαζόμενη στον οίκο μόδας]

Η βίλα των οργίων (1964)[στη βίλα της μαντάμ Δόμνας]

Φτωχολογιά (1965)[νοσοκόμα]

Φτωχός εκατομμυριούχος (1965)[στη δεξίωση]

Μοντέρνα Σταχτοπούτα (1965)

Κακός, ψυχρός κι ανάποδος (1969)[στην ταινία με τον Χατζηχρήστο]

Τι κάνει ο άνθρωπος για να ζήσει (1970)[συνοδός Φωτόπουλου]

ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ, ΑΣ ΜΑΣ ΤΟ ΠΕΙ.

 

ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ

 Νίκος Τσιφόρος

Έλληνας δημοσιογράφος, θεατρινός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Τα έργα του αποτέλεσαν ανεξάντλητη πηγή γέλιου στα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια. Πολυτάλαντος και πολυσχιδής, ο Νίκος Τσιφόρος ξεκίνησε την επαγγελματική του διαδρομή από τη δικηγορία και άφησε εποχή ως χρονογράφος, ευθυμογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου. Τα έργα του αποτέλεσαν ανεξάντλητη πηγή γέλιου, που τόσο πολύ ανάγκη είχε ο ελληνικός λαός στα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια, ενώ και σήμερα διαβάζονται ευχάριστα και προκαλούν ανάλογα συναισθήματα. Ο Νίκος Τσιφόρος γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1909 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Ο πατέρας του ήταν επιχειρηματίας και καταγόταν από παλιά, ιστορική οικογένεια της Λίμνης Ευβοίας. Δύο χρόνια μετά τη γέννησή του, η οικογένεια του επέστρεψε μόνιμα στην Αθήνα. Από τα 11 του άρχισε ν’ ασχολείται με το γράψιμο, ενώ την πρώτη του επιθεώρηση την έγραψε το 1928 για ένα θερινό θέατρο στη Φρεαττύδα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε για λίγο το επάγγελμα του δικηγόρου, εργάστηκε για δύο χρόνια στο Ελεγκτικό Συνέδριο και στη συνέχεια παραιτήθηκε για να μπαρκάρει στα καράβια. Το συγγραφικό του ταλέντο αποκαλύφθηκε στη διάρκεια της Κατοχής με το θεατρικό έργο «Πινακοθήκη των Ηλιθίων», που ανέβηκε το 1944 από τον θίασο του Δημήτρη Χορν και της Μαίρης Αρώνη και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Μεταπολεμικά ασχολήθηκε συστηματικά με το χώρο του θεάματος και κυρίως της κωμωδίας, στην οποία διέπρεψε. Έγραψε περισσότερες από 40 επιθεωρήσεις (είτε μόνος του, είτε σε συνεργασία με τον Πολύβιο Βασιλειάδη) και περισσότερα από 60 σενάρια για τον κινηματογράφο, ενώ σκηνοθέτησε ο ίδιος πολλά έργα του. Το 1948 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία με τίτλο «Χαμένοι Άγγελοι», ένα δράμα με πρωταγωνιστές τη Σμαρούλα Γιούλη, την Ειρήνη Παππά και τον Μίμη Φωτόπουλο. Εργάστηκε στο ραδιόφωνο και συνεργάστηκε με εφημερίδες («Ελληνικόν Μέλλον», «Προοδευτικός Φιλελεύθερος», «Το Βήμα», «Ελεύθερος Κόσμος») και περιοδικά («Τραστ», «Ρομάντσο», «Ταχυδρόμος», «Πάνθεον»). Ο Τσιφόρος άντλησε τα θέματα των ευθυμογραφημάτων του από την καθημερινότητα της αθηναϊκής κοινωνίας, ιδιαίτερα της περιθωριακής, που χάρη στην ιδιορρυθμία της προσέφερε άφθονο υλικό, το οποίο αξιοποίησε με μοναδικό τρόπο η εκπληκτική φαντασία του στο πιο γνωστό του έργο «Τα παιδιά της πιάτσας». Πολύ επιτυχημένες είναι οι παρωδίες συγκεκριμένων ιστορικών γεγονότων, με βάση τα οποία ο Τσιφόρος έγραψε δικής του έμπνευσης ιστορίες, ενώ ιδιαίτερα απολαυστικές είναι οι περιπέτειες του Μίλωνος Φιρίκη, του «Μυστικού Πράκτορα χωρίς 08», μία παρωδία των ταινιών του Τζέιμς Μποντ, που πρωτοδημοσιεύτηκαν το 1965 στο περιοδικό «Ταχυδρόμος». Ο Νίκος Τσιφόρος πέθανε στις 6 Αυγούστου 1970, σε ηλικία 60 ετών, ύστερα από πεντάχρονη μάχη με τον καρκίνο. Όπως γράφτηκε σε μία εφημερίδα της εποχής, με τον χαμό του έκανε για πρώτη φορά να κλάψουν οι συγγενείς, οι φίλοι του και το κοινό που τον λάτρεψε. Έχουν εκδοθεί πάνω από 25 αυτοτελή έργα του Νίκου Τσιφόρου, όπως «Εμείς και οι Φράγκοι (1970), «Ελληνική Μυθολογία» (1970), «Σταυροφορίες» (1971), «Τα ρεμάλια ήρωες» (1972), «Παραμύθια πίσω από τα κάγκελα» (1972), «Πινακοθήκη των ηλιθίων» (1973), «Μίλων Φιρίκης» (1973), «Άνθρωποι και ανθρωπάκια» (1974), «Τα παλιόπαιδα τ' ατίθασα» (1974), «Τα παιδιά της πιάτσας» (1974), «Ιστορία της Γαλλίας» (1978), «Ιστορία της Αθήνας» (1979), «Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών» (1979) και «Ιστορία της Αγγλίας» (1980).

Φιλμογραφία

Οι άσοι του γηπέδου (1956)

ΑΠΟ ΤΟ https://www.sansimera.gr/

 

CLIVE RUSSELL

Clive Russell

Βρετανός ηθοποιός. Γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1945.

Φιλμογραφία

Η γυμνή ταξιαρχία (1965) (Δεκανέας Reade)

 

ΝΕΛΛΗ ΡΗΓΑ

Νέλλη Ρήγα

Φιλμογραφία

Ο θάνατος του Αλέξανδρου (1966)