ΤΑΣΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Τάσος Κυριακόπουλος

Φιλμογραφία

Μαύρη γη (1952)[Πέτρακας]

 

ΤΙΜΟΣ ΒΙΤΣΩΡΗΣ

Τίμος Βιτσώρης

Ηθοποιός & ποιητής. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1904 και ήταν αδελφός του ηθοποιού Γεώργιου Βιτσώρη και του ζωγράφου Μίμη Βιτσώρη. Το 1911 η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1919 δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα με τίτλο «Πώρωση» στο περιοδικό «Βίγλα». Την ίδια εποχή ξεκίνησε τις θεατρικές του σπουδές δίπλα στον αδελφό του, Γιώργο. Παράλληλα, εντάχθηκε στο ΚΚΕ κι ανέπτυξε πολιτική και συνδικαλιστική δράση, για την οποία πολλές φορές συνελήφθη, φυλακίστηκε και εξορίστηκε. Συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους ενώ στον κινηματογράφο εμφανίστηκε σε μόλις μια ταινία, την ιστορική «Δάφνις και Χλόη» του Ο. Λάσκου. Μετά τον πρόωρο θάνατο του το 1941 η οικογένεια του και κάποιοι φίλοι του συγκέντρωσαν τα ποιήματα του τα οποία εκδόθηκαν με τον τίτλο «Στίχοι» (1945). Πρώτος του ξάδελφος ήταν ο ηθοποιός Τίτος Βανδής και ανιψιά του (κόρη του αδελφού του Γιώργου) η επίσης ηθοποιός Λιάνα Βιτσώρη.

Φιλμογραφία

Δάφνις και Χλόη (1931)

ΑΠΟ ΤΟ https://retrodb.gr/

 

ΛΙΑ ΠΑΝΤΑΖΗ

Λια Πανταζή

Φιλμογραφία

Ανήλικες αμαρτωλές (1971)

Η κραυγή της αλήθειας (1971)

 

ΚΟΜΠΑΡΣΑ

Κομπάρσα

Φιλμογραφία

Μην είδατε τον Παναή (1962)[στο περίπτερο με τον Βέγγο]

Ο μπαμπάς μου κι εγώ (1963)

Οι κληρονόμοι (1964) [εργαζόμενη στον οίκο μόδας]

Η βίλα των οργίων (1964)[στη βίλα της μαντάμ Δόμνας]

Φτωχολογιά (1965)[νοσοκόμα]

Φτωχός εκατομμυριούχος (1965)[στη δεξίωση]

Μοντέρνα Σταχτοπούτα (1965)

Κακός, ψυχρός κι ανάποδος (1969)[στην ταινία με τον Χατζηχρήστο]

Τι κάνει ο άνθρωπος για να ζήσει (1970)[συνοδός Φωτόπουλου]

ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ, ΑΣ ΜΑΣ ΤΟ ΠΕΙ.

ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ

 Νίκος Τσιφόρος

Έλληνας δημοσιογράφος, θεατρινός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Τα έργα του αποτέλεσαν ανεξάντλητη πηγή γέλιου στα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια. Πολυτάλαντος και πολυσχιδής, ο Νίκος Τσιφόρος ξεκίνησε την επαγγελματική του διαδρομή από τη δικηγορία και άφησε εποχή ως χρονογράφος, ευθυμογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου. Τα έργα του αποτέλεσαν ανεξάντλητη πηγή γέλιου, που τόσο πολύ ανάγκη είχε ο ελληνικός λαός στα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια, ενώ και σήμερα διαβάζονται ευχάριστα και προκαλούν ανάλογα συναισθήματα. Ο Νίκος Τσιφόρος γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1909 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Ο πατέρας του ήταν επιχειρηματίας και καταγόταν από παλιά, ιστορική οικογένεια της Λίμνης Ευβοίας. Δύο χρόνια μετά τη γέννησή του, η οικογένεια του επέστρεψε μόνιμα στην Αθήνα. Από τα 11 του άρχισε ν’ ασχολείται με το γράψιμο, ενώ την πρώτη του επιθεώρηση την έγραψε το 1928 για ένα θερινό θέατρο στη Φρεαττύδα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε για λίγο το επάγγελμα του δικηγόρου, εργάστηκε για δύο χρόνια στο Ελεγκτικό Συνέδριο και στη συνέχεια παραιτήθηκε για να μπαρκάρει στα καράβια. Το συγγραφικό του ταλέντο αποκαλύφθηκε στη διάρκεια της Κατοχής με το θεατρικό έργο «Πινακοθήκη των Ηλιθίων», που ανέβηκε το 1944 από τον θίασο του Δημήτρη Χορν και της Μαίρης Αρώνη και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Μεταπολεμικά ασχολήθηκε συστηματικά με το χώρο του θεάματος και κυρίως της κωμωδίας, στην οποία διέπρεψε. Έγραψε περισσότερες από 40 επιθεωρήσεις (είτε μόνος του, είτε σε συνεργασία με τον Πολύβιο Βασιλειάδη) και περισσότερα από 60 σενάρια για τον κινηματογράφο, ενώ σκηνοθέτησε ο ίδιος πολλά έργα του. Το 1948 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία με τίτλο «Χαμένοι Άγγελοι», ένα δράμα με πρωταγωνιστές τη Σμαρούλα Γιούλη, την Ειρήνη Παππά και τον Μίμη Φωτόπουλο. Εργάστηκε στο ραδιόφωνο και συνεργάστηκε με εφημερίδες («Ελληνικόν Μέλλον», «Προοδευτικός Φιλελεύθερος», «Το Βήμα», «Ελεύθερος Κόσμος») και περιοδικά («Τραστ», «Ρομάντσο», «Ταχυδρόμος», «Πάνθεον»). Ο Τσιφόρος άντλησε τα θέματα των ευθυμογραφημάτων του από την καθημερινότητα της αθηναϊκής κοινωνίας, ιδιαίτερα της περιθωριακής, που χάρη στην ιδιορρυθμία της προσέφερε άφθονο υλικό, το οποίο αξιοποίησε με μοναδικό τρόπο η εκπληκτική φαντασία του στο πιο γνωστό του έργο «Τα παιδιά της πιάτσας». Πολύ επιτυχημένες είναι οι παρωδίες συγκεκριμένων ιστορικών γεγονότων, με βάση τα οποία ο Τσιφόρος έγραψε δικής του έμπνευσης ιστορίες, ενώ ιδιαίτερα απολαυστικές είναι οι περιπέτειες του Μίλωνος Φιρίκη, του «Μυστικού Πράκτορα χωρίς 08», μία παρωδία των ταινιών του Τζέιμς Μποντ, που πρωτοδημοσιεύτηκαν το 1965 στο περιοδικό «Ταχυδρόμος». Ο Νίκος Τσιφόρος πέθανε στις 6 Αυγούστου 1970, σε ηλικία 60 ετών, ύστερα από πεντάχρονη μάχη με τον καρκίνο. Όπως γράφτηκε σε μία εφημερίδα της εποχής, με τον χαμό του έκανε για πρώτη φορά να κλάψουν οι συγγενείς, οι φίλοι του και το κοινό που τον λάτρεψε. Έχουν εκδοθεί πάνω από 25 αυτοτελή έργα του Νίκου Τσιφόρου, όπως «Εμείς και οι Φράγκοι (1970), «Ελληνική Μυθολογία» (1970), «Σταυροφορίες» (1971), «Τα ρεμάλια ήρωες» (1972), «Παραμύθια πίσω από τα κάγκελα» (1972), «Πινακοθήκη των ηλιθίων» (1973), «Μίλων Φιρίκης» (1973), «Άνθρωποι και ανθρωπάκια» (1974), «Τα παλιόπαιδα τ' ατίθασα» (1974), «Τα παιδιά της πιάτσας» (1974), «Ιστορία της Γαλλίας» (1978), «Ιστορία της Αθήνας» (1979), «Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών» (1979) και «Ιστορία της Αγγλίας» (1980).

Φιλμογραφία

Οι άσοι του γηπέδου (1956)

ΑΠΟ ΤΟ https://www.sansimera.gr/

 

CLIVE RUSSELL

Clive Russell

Βρετανός ηθοποιός. Γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1945.

Φιλμογραφία

Η γυμνή ταξιαρχία (1965) (Δεκανέας Reade)

 

ΝΕΛΛΗ ΡΗΓΑ

Νέλλη Ρήγα

Φιλμογραφία

Ο θάνατος του Αλέξανδρου (1966)

 

ΝΙΚΟΣ ΑΚΡΙΒΟΓΙΑΝΝΗΣ

Νίκος Ακριβογιάννης

Γεννήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 1929 κι εκτελέστηκε μετά από βασανιστήρια στις 16 Αυγούστου 1954 στην Αλβανία με την κατηγορία του κατασκόπου.

Φιλμογραφία

Δυο κόσμοι (1949)

 

ΧΑΡΗΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ

Χάρης Καράμπελας

Χορευτής.

Φιλμογραφία

Το δόλωμα (1964)

Κάτι να καίει (1964)

Γοργόνες και μάγκες (1968)

Το κοροιδάκι της πριγκηπέσσας (1972)

Αιχμάλωτοι του μίσους (1972)

Οι εραστές του ονείρου (1974)

 

ΜΗΤΣΟΣ ΜΥΡΑΤ

Μήτσος Μυράτ

Ο Μήτσος Μυράτ (Σμύρνη, 26 Δεκεμβρίου 1878 – Αθήνα, 3 Ιανουαρίου 1964) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Θεωρείται από τους σημαντικότερους της γενιάς του. Γεννήθηκε στη Σμύρνη και ήταν μέλος πολύτεκνης οικογένειας. Σε μικρή ηλικία αποφάσισε να ακολουθήσει την υποκριτική παρά τις αντιρρήσεις των συγγενών του. Κατόπιν μετέβη για σπουδές της δραματικής τέχνης στο Παρίσι. Όταν ο Βασιλιάς Γεώργιος Α' εξήγγειλε την απόφασή του για δημιουργία της Βασιλικής Θεατρικής Σχολής, ο Μυράτ εγκατέλειψε τη Γαλλική πρωτεύουσα και έγινε δεκτός μεταξύ των πρώτων μαθητών της νεοσυσταθείσας σχολής, η οποία όμως διαλύθηκε σύντομα. Ενώ ο Μυράτ ήταν έτοιμος να επιστρέψει στη Σμύρνη, λήφθηκε η απόφαση περί ιδρύσεως της Νέας Σκηνής από τονΧρηστομάνο. Στον νέο αυτό θεατρικό οργανισμό ο Μυράτ εργάστηκε μέχρι της διαλύσεώς του. Στη συνέχεια συνεργάστηκε επί 26 χρόνια με την πρωταγωνίστρια της Νεοελληνικής Σκηνής Μαρίκα Κοτοπούλη. Ο Μήτσος Μυράτ υπήρξε μία από τις κύριες μορφές του Νεοελληνικού Θεάτρου κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα αποδίδοντας με εξαιρετική επιτυχία ρόλους του διεθνούς δραματολογίου. Ενσάρκωσε επί σκηνής το ''Συρανό ντε Μπερζεράκ'' στο ομώνυμο έργο του Εντμόν Ροστάν,τον Τέσμαν στο''Εντα Γκλάμπλερ'', τον Κόμη Αλμαβίβα στους ''Γάμους του Φίγκαρο'' κλπ. Παντρεύτηκε την σημαντική ερμηνεύτρια του Θεάτρου Κυβέλη με την οποία απέκτησε τον Αλέξανδρο Μυρά (1905) μετέπειτα αρχιτέκτονα, και μια κόρη, τη Μιράντα (1906), μετέπειτα ηθοποιό. Το 1908 μετά τη διάλυση του γάμου του παντρεύεται ξανά, αυτή τη φορά τη Χρυσούλα Κοτοπούλη (αδελφή της Μαρίκας), με την οποία απέκτησε τον Δημήτρη και τη Ρίτα Μυράτ. Υπήρξε ο πρώτος ενεργός Έλληνας ηθοποιός που κυκλοφόρησε αυτοβιογραφία: έργα του αυτού του είδους είναι τα βιβλία του «Η ζωή μου» (Πυρσός, 1928 / Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2016) και «Ο Μυράτ κι εγώ» (εκδ. 1950). Πέθανε στην Αθήνα το 1964.

Φιλμογραφία

Δολάρια και όνειρα (1956)

ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

 

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ

 Λεωνίδας (Λάκης) Αυγερινός

Κομπάρσος. Τον βρήκαμε σε 18 ταινίες.

Φιλμογραφία

'Ενας άντρας με φιλότιμο (1960)[πελάτης κέντρου διασκέδασης]

Διπλοπενιές (1966)[πελάτης κέντρου διασκέδασης]

Κατηγορώ τους ανθρώπους (1966)[ακροατήριο διακστηρίου]

Τα δολάρια της Ασπασίας (1967)[πελάτης κέντρου διασκέδασης]

Πατέρα κάτσε φρόνιμα (1967)[πελάτης κέντρου διασκέδασης]

Κοντσέρτο για πολυβόλα (1967)[στο πολεμικό συμβούλιο]

Η θυρωρίνα (1968)[ένοικος πολυκατοικίας]

Η μοίρα μιας γυναίκας (1968)

Μια ιταλίδα απ΄την Κυψέλη (1968)[πελάτης κέντρου διασκέδασης]

Ο μπούφος (1968)[πελάτης κέντρου διασκέδασης]

Στα σύνορα της προδοσίας (1968)[στρατιωτικός]

Αλτ και σ΄έφαγα (1969)[στην γκαλερί]

Ένας μάγκας στα μπουζούκια (1969)[μέλος διακστηρίου]

Ξύπνα κορόιδο (1969)[παίζει χαρτιά]

Σε ικετεύω αγάπη μου (1970)[πελάτης κέντρου διασκέδασης]

Ορατότης μηδέν (1970)

Οι 4 άσοι (1970)[πελάτης κέντρου διασκέδασης]

Υποβρύχιον Παπανικολής (1971)[στην υποδοχή της επιστροφής]

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΑΛΑΝΤΖΑΣ

Στέφανος Παλαντζάς

Γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1947 στους Γόμφους Τρικάλων και πέθανε το 2019 στην Αθήνα. Ήταν απόφοιτος της θεατρικής σχολής του Καρόλου Κουν και της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Διετέλεσε επί 37 έτη Διευθυντής προγράμματος στην ΕΡΤ, ενώ παράλληλα ήταν και εκφωνητής σε ντοκιμαντέρ, συμπληρώνοντας περισσότερες από 3000 ώρες εκφωνήσεων. Στην προσωπική του ζωή, παντρεύτηκε το 1973 κι απέκτησε δύο παιδία.

Φιλμογραφία

Το νυφοπάζαρο (1969)

Αγώνας χωρίς τέλος (1978)

Η ώρα του λύκου (1979)

Προσκλητήριο στη μάνα (1979)

Ήταν άξιος (1982)

ΑΠΟ ΤΟ www.retrod.db