ΝΙΝΑ ΒΛΑΧΟΥ

Νίνα - Ασπασία Βλάχου

Δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1948 στην Αθήνα. Στα καλλιστεία του 1966, είχε κερδίσει τον τίτλο "Β' Μις Ελλάς 1966".

Φιλμογραφία

Ντάμα σπαθί (1966)

Διπλοπεννιές (1966)[παρέα Διαλυνά]

Είδωλα στον καθρέφτη   (2007)

ΘΑΝΟΣ ΖΑΧΟΣ

 Θάνος Ζάχος (Νοταράκης Ζαχαρίας)

Ο Ζάχος Θάνος (Πειραιάς 1884-Αθήνα 1946) ήταν Έλληνας, ηθοποιός, θιασάρχης και θεατρικός συγγραφέας.  Αποφοίτησε από το Βαρβάκειο Γυμνάσιο Αθηνών και στη συνέχεια φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το οποίο όμως εγκατέλειψε προκειμένου ν΄ ασχοληθεί με το θέατρο, παρασυρόμενος από τον ξάδελφό του Πέτρο Λέοντα, στο θίασο του οποίου αρχικά και συμμετείχε. Το 1912 ο Ζάχος Θάνος έγινε θιασάρχης συνεταιριζόμενος με τον Ηλία Θεοδώρου. Τον επόμενο χρόνο δημιούργησε δικό του θίασο και ίδρυσε το "Θέατρο του Λαού" στη συμβολή των οδών Κολοκυνθούς και Μ. Αλεξάνδρου, στο Μεταξουργείο, στο οποίο και ανέβαζε δικές του επιθεωρήσεις. Σημαντικότερη εξ αυτών ήταν, το 1914, η επιθεώρηση "Σκούπα" που σημείωσε εξαιρετική επιτυχία. Ο Ζάχος Θάνος έγραψε λιμπρέτα για περίπου εξήντα οπερέτες καθώς και πολλά μονόπρακτα κυρίως δράματα που συνεχίζουν να παίζονται από περιοδεύοντες θιάσους. Επίσης σημαντική επιτυχία είχαν σημειώσει οι οπερέτες του "Το κορίτσι της γειτονιάς", "Η γυναίκα του δρόμου", "Το αλανάκι", "Πως περνούν οι παντρεμένοι", "Ο άνθρωπος της ταβέρνας", "Γιόλα", "Πονεμένες καρδιές", "Ο ταχπίνης σερβιτόρος" κ.ά. Επίσης έγραψε πολλές επιθεωρήσεις μερικές των οποίων ανέβασε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά καθώς και θεατρικές διασκευές ξένων μυθιστορημάτων. Είχε ασχοληθεί επίσης και με την ποίηση.

Φιλμογραφία

Γκόλφω   (1915)

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ https://www.vmrebetiko.gr/item/?id=3533

ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΔΑΝΑΛΗΣ

Γρηγόρης Δανάλης

Γεννήθηκε το 1916 στα Βλαχάτα (σημερινός Καραβόμυλος) Σάμης Κεφαλονιάς. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε στον Κινηματογράφο ως ηλεκτρολόγος, βοηθός οπερατέρ, βοηθός ηχολήπτη, διευθυντής παραγωγής, αλλά καθιερώθηκε ως φωτογράφος και διευθυντής φωτογραφίας. Εργάστηκε κυρίως στις κινηματογραφικές εταιρείες ΑΝ-ΖΕΡΒΟΣ και ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ, αλλά και σε μικρότερες εταιρείες παραγωγής ταινιών. Ξεκίνησε την κινηματογραφική του σταδιοδρομία το 1948, ως τεχνικός και κινηματογραφιστής. Το 1953 συμμετέχει στην πρώτη του ταινία ως βοηθός φωτογράφος, την «Μαγική Πόλη» του Νίκου Κούνδουρου, τον οποίο είχε γνωρίσει στη Μακρόνησο όπου βρισκόταν συγκρατούμενοι. Η εργατικότητά του, η ευστροφία και το καλλιτεχνικό του ταλέντο τον αναδεικνύουν. Από τα πρώτα χρόνια της εργασίας του καθιερώνεται στον κινηματογραφικό χώρο. Το 1956 ως διευθυντής φωτογραφίας γυρίζει την πρώτη του ταινία η "Αρπαγή της Περσεφόνης" σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου. Το 1962 στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης παίρνει το εθνικό βραβείο φωτογραφίας για τον "Ουρανό" του Τάκη Κανελλόπουλου, σε μια εποχή που ο κινηματογράφος διανύει τις καλύτερες ημέρες του. Ήταν διευθυντής φωτογραφίας σε πάνω από 80 ταινίες. Σε πολλές από αυτές συνεργάστηκε με τον αδελφό του Συρράκο, φωτογράφο και κινηματογραφιστή. Η συνεχής του εργασία τον συμπεριέλαβε στα κορυφαία μέλη της κινηματογραφικής οικογένειας. Επί πολλά έτη διετέλεσε μέλος των οργανωτικών επιτροπών του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ την περίοδο 1988-1991 ήταν Διευθυντής του. Ανέλαβε το φεστιβάλ σε περίοδο πλήρους απραξίας και εργάστηκε για την αναβάθμισή του. Πέτυχε πάρα πολλά. Λόγοι υγείας τον υποχρέωσαν να αφήσει τη θέση αυτή νωρίς. Υπήρξε δραστήριος συνδικαλιστής των σωματείων κινηματογράφου-τηλεόρασης από το ξεκίνημά τους. Διετέλεσε ιδρυτικό στέλεχος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος. Το 1948 υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος της Ένωσης Τεχνικών Ελληνικού Κινηματογράφου και Τηλεόρασης, επί σειρά ετών πρόεδρος, γενικός γραμματέας και επίτιμος πρόεδρός της. Σχεδόν το σύνολο των δικαιωμάτων των κινηματογραφικών τεχνικών κατοχυρώθηκαν επί προεδρίας του. Πολιτικά δραστηριοποιήθηκε στο χώρο της αριστεράς από νεαρή ηλικία. Από το 1934 ήταν μέλος του ΚΚΕ. Ανέπτυξε δράση κατά την διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά με αποτέλεσμα να φυλακιστεί και να μην αποπερατώσει τις σπουδές του στη νομική σχολή. Κατά την διάρκεια της Ιταλo-Γερμανο-Βουλγαρικής κατοχής της Ελλάδος, συμμετείχε στην οργάνωση του ΕΑΜ στην Αθήνα. Πήρε μέρος στις επιχειρήσεις του ΕΑΜ στη Δ. Ελλάδα και στην Κεφαλληνία. Σε κάποια από αυτές το 1944, αναγκάστηκε να περάσει κολυμπώντας από την Ιθάκη, όπου υπήρχε γερμανική κατοχή, στον Αστακό. Μεταπολεμικά κατά την διάρκεια των Δεκεμβριανών, συνελήφθη και βασανίστηκε. Διεσώθη χάρις στο γιατρό Παπαδημητρίου όπου τον περιέθαλψε για έξι μήνες στο σπίτι του. Κατά την διάρκεια του εμφυλίου εξορίστηκε στην Ικαρία και την Μακρόνησο. Αποφυλακίστηκε το 1952 λόγω ανηκέστου βλάβης της υγείας του. Είχε το παρατσούκλι «Παππούς». Πολλοί νόμιζαν ότι προερχόταν από την πληθωρική γενειάδα του, αλλά η έρευνα έδειξε ότι κόλλησε το παρατσούκλι όταν γεννήθηκε το πρώτο παιδί της κόρης του Βρισηίδας, ο Θανάσης και πειράζοντάς τον οι συνάδελφοί του στα συνεργεία, του κόλλησαν το παρατσούκλι παππούς, που ταίριαζε με την μακριά πάντα γενειάδα του. Έμεινε πλέον στην ιστορία ως ο «παππούς του Ελληνικού κινηματογράφου». Η τεχνική του τον ανέδειξε στους κορυφαίους του κινηματογράφου. Σε αυτόν ανήκει η τεχνική του traveling (τράβηγμα εν κινήσει). Χαρακτηριστικά αναφέρεται το εξής γεγονός. Ένα βράδυ στο στούντιο, του επάνω ορόφου του κινηματογράφου Παλλάς στον Πειραιά, όταν δούλευε με τον Ζερβό, έβαλαν τη μηχανή πάνω σε μια κουρελού και τραβώντας την έκαναν το πρώτο αυτοσχέδιο traveling του Ελληνικού κινηματογράφου και ίσως του παγκόσμιου. Βραβεύθηκε από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών (ΕΕΕ) και από την Πανελλήνια Ένωση Θεάματος και Ακροάματος (ΠΟΘΑ) για την συνολική του προσφορά στον πολιτισμό και στον κινηματογράφο. Ήταν υπεύθυνος φωτογραφίας στην ταινία με τον τίτλο «Τραγωδία» (1954) του Νίκου Κούνδουρου η οποία αναφέρεται στους σεισμούς της Κεφαλληνίας και στην πυρκαγιά του ακολούθησε το σεισμό στη Ζάκυνθο. Η ταινία αυτή παραδόθηκε στο Υπουργείο Προεδρίας, αλλά με εντολή της Κυβέρνησης απαγορεύτηκε η προβολή της και από τότε αγνοείται η τύχη της. Απεβίωσε το 1993 σε ηλικία 77 ετών.

Φιλμογραφία (ως ηθοποιός)

Τα 4 σκαλοπάτια (1951)

Πύργος των ιπποτών (1952)

Μαγική πόλη (1954)

Λούφα και παραλλαγή (1984)

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ https://www.kefalonitis.com/

ΑΠΟ ΤΟ http://www.ithacanet.gr/

SAMI FREY

Sami Frey

Γάλλος ηθοποιός που γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1937.

Φιλμογραφία

Une balle au coeur -  Μια σφαίρα στην καρδιά (1966) (Francesco Montelepre)

ARLETTE BAUMANN

Arlette Baumann - Αρλέτ Μπομάν

Γαλλίδα ηθοποιός. Πρώτη σύζυγος του Δημητρη Κολλάτου. 

Φιλμογραφία

Αθήνα (1962)

Οι Ελιές (1964)

 Θάνατος του Αλέξανδρου (1966) [γυναίκα του Αλέξανδρου]

Συμπόσιο (1973) [Ελένη]

 Η Γαλλία του Ζισκάρ (1978)

Νίκος Μερτής  (1978)

Ψάχνοντας για την Πηνελόπη (1981)

 Σόδομα και Γόμορα (1986)

 Η Ζωή με τον Άλκη (1988) [μητέρα]

Κόκκινο Τριαντάφυλλο Σου Έκοψα (1993)

ΕΥΗ ΔΡΟΥΤΣΑ

Εύη Δρούτσα

Στιχουργός. Τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη. Αδελφή της η ηθοποιός Λίλα Δρούτσα.

Φιλμογραφία

Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966)[στην πορεία]

Πράκτωρ Κίτσος καλεί Γαστούνη (1967) [Πελαγία]

THOMAS FRITSCH - ΤΟΜΑΣ ΦΡΙΤΣ

Thomas Fritsch - Τόμας Φριτς

Γερμανός ηθοποιός που γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1944 και πέθανε στις 21 Απριλίου 2021.

Φιλμογραφία

Επιχείρησις Απόλλων (1968)(πρίγκηπας Jan)

ΝΙΤΣΑ ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Νίτσα Σαραντοπούλου

Φιλμογραφία

Ο μισογύνης      (1958)

Να ζήσουν τα φτωχόπαιδα    (1959)

Περιπλανώμενοι Ιουδαίοι (1959)

ΦΛΕΡΥ ΝΤΑΝΤΩΝΑΚΗ

Φλέρυ Νταντωνάκη

Η Φλέρυ Νταντωνάκη (πραγματικό όνομα: Ελευθερία Παπαδαντωνάκη, 11 Μαΐου 1937 - 18 Ιουλίου 1998) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια, γνωστή για τη συνεργασία της με τον Μάνο Χατζιδάκι και την ερμηνεία της στο δίσκο του Ο Μεγάλος Ερωτικός. Γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1937 στην Αθήνα (κατ' άλλους στην Κρήτη) και από μικρή καταπιάστηκε με τις τέχνες και κυρίως με την υποκριτική, γεγονός που πιθανότατα οφείλεται στο ότι ο πατέρας της ήταν σκηνοθέτης, ηθοποιός και κινηματογραφικός παραγωγός. Με την ενηλικίωσή της πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όπου σπούδασε ιστορία και φιλολογία ενώ σύντομα ξεκίνησε καριέρα ηθοποιού, συμμετέχοντας σε παραστάσεις στη Νέα Υόρκη. Η ενασχόληση της με το τραγούδι ξεκίνησε μέσα από τυχαίες ευκαιρίες, στις οποίες τραγουδούσε δημοτικά τραγούδια για τους φίλους της. Σταδιακά άρχισε να εμφανίζεται σε μουσικές σκηνές, με ένα ευρύ ρεπερτόριο που περιλάμβανε λαϊκή μουσική της Ελλάδας, της Ισπανίας, αλλά ακόμη και της Βραζιλίας. Το 1965 κυκλοφόρησε ο πρώτος της δίσκος με τίτλο Fleury: The isles of Greece (μετάφραση: Φλέρυ, τα νησιά της Ελλάδας), που περιλάμβανε ένα ετερόκλητο ρεπερτόριο από λαϊκά άσματα του Απόστολου Καλδάρα, βραζιλιάνικες μπόσα νόβα και τρία κομμάτια του Μίκη Θεοδωράκη. Τις πρώτες μέρες που ακολούθησαν το πραξικόπημα της χούντας, η Νταντωνάκη ήταν η πρώτη καλλιτέχνιδα που τοποθετήθηκε δημοσίως στην αμερικανική τηλεόραση ενάντια στη χούντα, κατηγορώντας την αμερικανική κυβέρνηση για τον ρόλο της. Έπειτα τάχθηκε υπέρ του αντιδικτατορικού κινήματος και έδειξε την υποστήριξή της τραγουδώντας σε συγκεντρώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου. Συνάμα γνωρίστηκε με τη Μελίνα Μερκούρη, την οποία μάλιστα αντικατέστησε σε μια από τις παραστάσεις του «Ilya darling» του Ζυλ Ντασέν. Το 1970 γνωρίστηκε με τον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος ακούγοντας τη φωνή της εντυπωσιάστηκε· ηχογράφησαν στο σπίτι του στη Νέα Υόρκη μια σειρά από κλασικά ρεμπέτικα των Τσιτσάνη, Μάρκου Βαμβακάρη κ.ά. Πολλά χρόνια αργότερα, η ηχογράφηση αυτή κυκλοφόρησε ως δίσκος με τίτλο Η Φλέρυ Νταντωνάκη στα Λειτουργικά του Μάνου Χατζιδάκι και αποτελεί την τελευταία δισκογραφική ενασχόληση του Χατζιδάκι με τα ρεμπέτικα τραγούδια. Στο σημείωμά του, στο εξώφυλλο του δίσκου, ο συνθέτης ανάμεσα σε άλλα σημείωσε: "Η Φλέρυ είναι ανεπανάληπτη ακόμα και όταν δοκιμάζει... Της είχα πει πως μια αληθινή τραγουδίστρια περιέχει την τεχνική τελειότητα της Σβάρτσκοπφ και τη γήινη αμεσότητα της Νίνου και η Φλέρυ αποδεικνύει περίτρανα πως είναι μια αληθινή τραγουδίστρια". Στο μεσοδιάστημα οι δύο καλλιτέχνες συνεργάστηκαν στο δίσκο «Κύκλο του C.N.S.» (1971), στον οποίο η Φλέρυ τραγουδά έξι τραγούδια σε επανεκτέλεση μετά τον Γιώργο Μούτσιο (πρώτη εκτέλεση, 1959), σε ποίηση του συνθέτη. Δύο χρόνια πριν την πτώση της Χούντας, ο Μάνος Χατζιδάκις και η Νταντωνάκη επέστρεψαν στην Ελλάδα. Το 1972 αποτέλεσε σταθμό στην καριέρα της Νταντωνάκη, με πιο σημαντικό γεγονός την έκδοση του δίσκου Ο Μεγάλος Ερωτικός, που περιλαμβάνει μελοποιήσεις αρχαίας και νέας ελληνικής ποίησης με θέμα τον έρωτα. Στην ερμηνεία συμμετείχε και ο Δημήτρης Ψαριανός. Στα τέλη του ιδίου χρόνου η Νταντωνάκη επέστρεψε στο στούντιο με τον Χατζιδάκι για την ηχογράφηση του Καπετάν-Μιχάλη, ενώ συμμετείχε και στον δίσκο Δώδεκα τραγούδια του Γιώργου Ποταμιάνου, του Έλληνα εφοπλιστή, με τον οποίο τη συνέδεε μεγάλη φιλία από τον καιρό που ήταν στις Η.Π.Α. Ακολούθησε μια περίοδος άτονης καλλιτεχνικής δημιουργίας. Συμμετείχε φιλικά σε κάποιες ταινίες, ενώ γνωρίστηκε με τον συνθέτη Χρήστο Λεοντή. Η συνεργασία τους δεν τελεσφόρησε και η Φλέρυ εισήλθε σε μια περίοδο, για την οποία αργότερα δήλωσε δημόσια πως «χάνεται στα μονοπάτια του μυαλού της». Επέστρεψε στο προσκήνιο το 1984, ερμηνεύοντας τρία τραγούδια στον πρώτο δίσκο του Ηλία Λιούγκου με τίτλο Νυχτερινή δοκιμασία. Άρχισε τις εμφανίσεις της στους μουσικούς χώρους «Τιπούκειτος», «Καφέ-θέατρο» και στον Πύργο του Απόλλωνα. Συνοδευόμενη από τον πιανίστα Γιάννη (Μπαχ) Σπυρόπουλο, ερμήνευε κομμάτια του Χατζιδάκι, ελληνικά λαϊκά, αλλά και τραγούδια της τζαζ και σόουλ ανθολογίας. Το 1985, μια συναυλία στη Ρωμαϊκή Αγορά, στην οποία συμμετείχε και η Δήμητρα Γαλάνη αποτέλεσε μια από τις τελευταίες της εμφανίσεις επί σκηνής. Στο ξεκίνημά της τρομαγμένη από την κοσμοσυρροή εγκατέλειψε το πάλκο, για να επιστρέψει τελικά και να αποθεωθεί για την ερμηνεία της. Η τελευταία της δισκογραφική εμφάνιση ήταν το 1986, όταν τραγούδησε το Τραγούδι της νύχτας στον δίσκο Τσιμεντένια Τρένα του συγκροτήματος «Τερμίτες» (Μαχαιρίτσας - Μιτζέλος). Συμμετείχε στην συναυλία του συγκροτήματος ''Τσιμεντένιο κονσέρτο'' στις 27/09/1986 στο θέατρο του Λυκαβηττού και ακολούθησαν κοινές εμφανίσεις στην μπουάτ Ζυγός στην Πλάκα όπου έγινε και η τελευταία της εμφάνιση επί σκηνής. Έκτοτε αποσύρθηκε από τα φώτα της δημοσιότητας. Έμεινε απομονωμένη με τη μητέρα της και την κόρη της Ζωή, ενώ μάταια αρκετοί καλλιτέχνες την προσέγγιζαν, με σκοπό την επανεμφάνισή της. Αποξενωμένη, με την ψυχική της υγεία διαταραγμένη, προσβλήθηκε από καρκίνο. Επί υπουργίας Θάνου Μικρούτσικου, της δόθηκε ένα εφάπαξ ποσό 5.000.000 δραχμών. Πέθανε στις 18 Ιουλίου του 1998, σε μια κλίνη του νοσοκομείου Μεταξά, καταρρακωμένη και σε σύγχυση. Το μνήμα της βρίσκεται στο κοιμητήριο της Παιανίας, πλάι σ' αυτό του Μάνου Χατζιδάκι.

Φιλμογραφία

Ορέστης (1969)

Acropolis Express (1973)

Ο μεγάλος ερωτικός (1973)

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ https://www.enimerotiko.gr/

ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΟΟΥΕΝ

Γιώργος Όουεν

Φιλμογραφία

Ο παλληκαράς (1961)

ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΤΑ ΡΟΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Αντουανέττα Ροντοπούλου-Οικονόμου

Γεννήθηκε το 1930. Η Αντουανέττα Ροντοπούλου ξεκίνησε την καριέρα της ως μανεκέν, συμμετέχοντας μάλιστα στα επεισοδιακά καλλιστεία του 1953 όπου και απέσπασε τον τίτλο της Μις Ελλάς. Τα καλλιστεία πραγματοποιήθηκαν στις 27 Ιουνίου 1953, στο παραλιακό κέντρο «Αρτζεντίνα» στο Καλαμάκι. Η κατάσταση ήταν έκρυθμη μέρες πριν την διεξαγωγή τους, καθώς η Ιερά Σύνοδος -με υπόμνημά της προς τον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Παπάγο- εναντιώνονταν στον θεσμό, περιγράφοντάς τον ως «ειδωλολατρική και σαρκολατρική αρχή» που θίγει «το κοινόν αίσθημα της αιδούς». Την βραδιά των καλλιστείων, έξω από το κέντρο είχαν συγκεντρωθεί μέλη θρησκευτικών οργανώσεων και του κλήρου με σκοπό όπως έλεγαν «να ευλογήσωμε τα αμαρτωλά καλλιστεία!». Κρατούσαν μάλιστα πανό με μηνύματα όπως «Κάτω η σωματεμπορία των καλλιστείων». Η συγκέντρωση έληξε με επέμβαση της αστυνομίας αλλά επεισόδια εκτυλίχθηκαν κι εντός του κέντρου, για διαφορετικούς όμως λόγους. Διαφωνώντας με τις επιλογές της κριτικής επιτροπής, μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, κάποια μέλη του κοινού εκσφενδόνισαν σάντουιτς και παγάκια. Έτσι χαριτωμένα έκλεισε αυτή η καλλιστειακή βραδιά του 1953, χωρίς όμως να πτοεί την Ροντοπούλου, η οποία εν συνεχεία δραστηριοποιήθηκε σε διάφορες πτυχές του μόντελινγκ. Πέρα από τη συμμετοχή σε πλήθος επιδείξεων και διαφημίσεων μόδας ως ένα από τα τότε κορυφαία μοντέλα, η Ροντοπούλου συμμετείχε και σε ελληνικές ταινίες, «Τα χέρια» (1962) του Τζον Κόντες και τις «Διπλοπεννιές» (1966) του Γιώργου Σκαλενάκη. Στη συνέχεια ίδρυσε μία από τις γνωστότερες σχολές μανεκέν της εποχής. Διασημότερη απόφοιτη της σχολής της η Κορίνα Τσοπέη, Μις Υφήλιος 1964. Η Ροντοπούλου ήταν μάλιστα εκείνη που εμπνεύστηκε το όνομα Κορίνα για την  Τσοπέη, την οποία μέχρι τότε αποκαλούσαν Κούλα. Στο σπουδαστήριο μανεκέν της Αντουανέττας Ροντοπούλου, τα επίδοξα μανεκέν εκπαιδεύονταν στο savoir vivre, την κινησιολογία, το μακιγιάζ, την ορθοφωνία, την υποκριτική, το βάδισμα και τη φωτογραφία. Καθηγητής ενδυματολογίας στη σχολη διετέλεσε ένα χρονικό διάστημα και ο Μιχάλης Ασλάνης. Καθηγητές στη σχολή ήταν επίσης ο σπουδαίος ηθοποιός και καθηγητής του Εθνικού Θεάτρου Νίκος Παπακωνσταντίνου και η σύζυγός του -επίσης ηθοποιός- Άννα Πολυτίμου- Παπακωνσταντίνου. Μανεκέν της σχολής πλαισίωναν τους κεντρικούς πρωταγωνιστές στις σκηνές μιούζικαλ σε ταινίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, όπως στο φινάλε του “Κορίτσια για φίλημα”. Εκτός από τη σχολή μοντέλων, η Ροντοπούλου διατηρούσε και τη μπουτίκ ρούχων “help” επί της οδού Βουκουρεστίου. Εκεί, οι κοπέλες των 70s μπορούσαν να βρουν μερικές από τις πιο μοντέρνες δημιουργίες Ελλήνων δημιουργών αλλά και εισαγόμενους νεωτερισμούς. Η Ροντοπούλου συχνά πραγματοποιούσε επιδείξεις της μπουτίκ της σε μερικά από τα πιο σικ μέρη της Αθήνας, όπως το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία, με τη συμμετοχή μοντέλων από τη σχολή της. Η Ροντοπούλου ήταν συνεργάτης και φίλη του σχεδιαστή Γιάννη Βούρου, ο οποίος αναφέρει ότι ακολούθησε τη συμβουλή της Ροντοπούλου και του συζύγου της να δημιουργήσει το δικό του ατελιέ στο Κολωνάκι. Στην προσωπική της ζωή, η Αντουανέτα Ροντοπούλου συμπορεύονταν με το δημοσιογράφο Χρήστο Οικονόμου, που μεταξύ άλλων διετέλεσε και παρουσιαστής των εθνικών καλλιστείων του 1989 μαζί με τη Ρούλα Κορομηλά και  το 1964  συνόδευσε την Κορίνα Τσοπέη στο Μαϊάμι όπου πήγαινε να διεκδικήσει τον τίτλο της Μις Υφήλιος. Η Αντουανέτα Ροντοπούλου γνώρισε τον σύζυγό της το 1948 και έμειναν μαζί μέχρι το τέλος της ζωής του, το 2011. O Χρήστος Οικονόμου ήταν αρχισυντάκτης του μοναδικού τεύχους του περιοδικού Αντί που κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια της Χούντας με εξώφυλλο σχεδιασμένο από την Ηρώ Κανακάκη. Το περιοδικό δεν ξανακυκλοφόρησε παρά μετά τη λήξη της Χούντας, καθώς οι συνέπειες ήταν ορατές όχι μόνο στους συντελεστές αλλά και στα μέλη του συγγενικού τους περιβάλλοντος. Όπως αναφέρει σε επιστολή της στην πρώτη μεταχουντική έκδοση του Αντί η Ροντοπούλου: «Δύο πολυμελή συνεργεία του Κώδικος Φορολογικών Στοιχείων εισέβαλαν μια βδομάδα μετά την πρώτη έκδοσή του και στην μπουτίκ μου, της οδού Βουκουρεστίου 23, και στην Σχολή Μανεκέν της οδού Ακαδημίας 32, μ' εντολή Εισαγγελέως, και έψαξαν τα πάντα. Γιατί αυτή η ξαφνική εισβολή; Απλούστατα, ο σύζυγός μου, δημοσιογράφος Χρήστος Οικονόμου, είχε την τιμή να είναι ο πρώτος αρχισυντάκτης του.» Η «ιέρεια του μόντελινγκ» έφυγε από τη ζωή στις 28 Φεβρουαρίου 2018. 

Φιλμογραφία

Τα Χέρια      (1962)

Διπλοπεννιές (1966)[πωλήτρια ρούχων]

ΑΠΟ ΤΟ Greek Fashion History

ΓΙΟΥΛΑ ΣΗΜΑΝΤΗΡΗ

Γιούλα Σημαντήρη

Φιλμογραφία

Θύμιος εναντίον Τσίτσου (1971)