ΝΙΚΟΣ ΓΚΟΥΖΟΥΛΗΣ

Νίκος Γκουζούλης 
Γεννήθηκε το 1916. Παρόλο που αναφέρεται ως μέλος του ΣΕΗ από το 1937, δεν είναι γνωστή η δραστηριότητά του παρά μόνο μετά το τέλος της Κατοχής. Εμφανίζεται τότε στο θέατρο "Λυρικόν" συνεργαζόμενος με τον μουσικό θίασο Μ.Φιλιππίδη - Ορ.Μακρή - Κυρ.Μαυρέα - Βασ.Αυλωνίτη - Μ.Κοκκίνη στο έργο "Πρίγκηψ Μουρούζης". Έπαιξε επίσης στη σάτιρα "Να τα πάρεις τα κορίτσια". Κατά τη δεκαετία του '50 εγκαταλείπει τις εμφανίσεις και ασχολείται ως διοικητικός σε διάφορους θιάσους. Πέθανε στις 27 Οκτωβρίου 1971.
Φιλμογραφία
Ούτε γάτα ούτε ζημιά (1955) [ενωμοτάρχης χωροφυλακής] 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΣΤΡΙΝΟΣ

Μανώλης Καστρινός 
Μεγάλη μορφή της τέχνης του χορού. Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1917. Το πραγματικό του όνομα ήταν Μανώλης Παπάζογλου. Σπούδασε δραματική στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και χορό στις Σχολές Γριμάνη -Ζουρούδη, Μοριάνωφ. Στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι στις σχολές μπαλέτου "Olga Preobrajenska", "Antonio Alcaraz" (φλαμέγκο), "Bergère" (μοντέρνο χορό) και στην Σχολή "Myrio et Decha" (αισθητικό χορό). Πρωτοεμφανίστηκε στο Εθνικό Θέατρο σε κωμωδίες του Μολιέρου το 1935 και από το 1937 άρχισε τις εμφανίσεις του στο ελεύθερο μουσικό θέατρο. Το 1945, ερμήνευσε στην Εθνική Λυρική Σκηνή τον επώνυμο ρόλο, στο χορόδραμα του Πετρίδη, "Πραματευτής". Το 1946, εμφανίστηκε στο Παρίσι, ως πρώτος χορευτής στα μπαλέτα "Folie Bergères" και "Kirsta". Από το 1949, άρχισε να χορεύει, με μόνιμη πλέον παρτεναίρ, τη Χρυσούλα Ζώκα. Ηταν εκείνος που πρώτος δημιούργησε και λανσάρισε το πρώτο χορευτικό ζευγάρι "Πας ντε Ντε" ("Pas de deux") σε βάση ελληνικών λαϊκών χορών και ελληνικών κουστουμιών.
Σύντομα εξελίχθηκε σε σπουδαίο χορογράφο με σημαντικές συνθέσεις στο θέατρο πρόζας, στην όπερα και στον κινηματογράφο. Είχε επίσης αναλάβει την καλλιτεχνική οργάνωση της έναρξης και λήξης των Πανευρωπαϊκών αγώνων, και της υποδοχής της ολυμπιακής φλόγας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου και του Μόντρεαλ. Ίδρυσε τον "Πειραματικό Όμιλο Χορού Μ. Καστρινός" καθώς και το πολιτιστικό σωματείο "Φίλοι Πειραματικού Ομίλου Χορού" (1966).  Επίσης δίδαξε χορό και κινησιολογία σε θεατρικές σχολές (1959-1973). Το 1970, τιμήθηκε με αργυρό μετάλλιο και δίπλωμα για την "Απολλώνια Μελωδία", το 1972 του προσφέρθηκε το κλειδί της πόλης του Μέικον. το 1976 έλαβε δίπλωμα "τιμής ένεκεν" από τον Σύλλογο Ελλήνων Λογοτεχνών (1976) καθώς και τιμητικά διπλώματα από την Ελληνική Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων και την Επιτροπή Μόντρεαλ, το ίδιο έτος (1976). Πέθανε στις 2 Νοεμβρίου 1979.

Φιλμογραφία
Ως ηθοποιός
Εφοπλιστής με το ζόρι (1971) [Λέανδρος] 
 Ως χορογράφος
21 ταινίες: "Η καφετζού" (1956), "Το ξύλο βγήκε απ'τον παράδεισο" (1959, "Το ραντεβού της Κυριακής" (1960), "Το έξυπνο πουλί" (1961), "Η Αλίκη στο Ναυτικό" (1961), "Η Ελληνίδα και ο έρωτας" (1962), "Μερικοί το προτιμούν κρύο..." (1962), "Ο Θύμιος στη χώρα του στριπ-τήζ (του γέλιου)" (1963), Η ψεύτρα" (1963), "Κάτι να καίη" (1963), "Η σωφερίνα" (1964), "Ο παράς και ο φουκαράς" (1964), "Λόλα" (1964), "Ραντεβού στον αέρα" (1965), "Κορίτσια για φίλημα" (1965), "Η βουλευτίνα" (1966), "Βίβα Ρένα" (1967), "Καλως ήρθε το δολλάριο" (1967), "Ορκίζομαι είμαι αθώα" (1968), "Κακός ψυχρός κι' ανάποδος" (1969)
 Ως χορευτής
"Γλέντι, λεφτά κι αγάπη" (1955), "Η καφετζού" (1956), "Η κυρία του κυρίου" (1962), "Η Ελληνίδα και ο έρωτας" (1962)
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ https://www.facebook.com/mousikotheatroepitheorisi/
ΑΠΟ ΤΟ http://www.ishow.gr/

ΤΟΛΗΣ ΧΑΡΜΑΣ

Τόλης Χάρμας (Απόστολος Χαρμαντάς) 

Λαϊκός τραγουδοποιός και οργανοπαίχτης της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Έγραψε και ερμήνευσε πάνω από 150 τραγούδια.
Ο Τόλης Χάρμας γεννήθηκε το 1918 στο Λεωνίδιο Αρκαδίας, ως Απόστολος Χαρμαντάς. Γιος λαουτιέρη, πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στη γενέτειρά του και το 1936 μετακόμισε στον Πειραιά. Εκεί γνώρισε τον Γιώργο Μουζάκη και αποφάσισε να γίνει μουσικός. Έμαθε κιθάρα και μπαγλαμά και στην Κατοχή έπαιζε σε ταβέρνες για ένα πιάτο φαί.
Επαγγελματίας μουσικός έγινε το 1948, όταν γνώρισε τη γυναίκα της ζωής του, τη φιλόλογο Λίτσα Ζέρβα (1917-1978) από τη Θήβα. Δημιούργησαν το ξακουστό «Ντούο Χάρμα», που έγραψε ιστορία στο λαϊκό τραγούδι της δεκαετίας του '50, με μεγάλες επιτυχίες στο ενεργητικό του. Έχει ερμηνεύσει σε πρώτη εκτέλεση τραγούδια, όπως: «Κάποια μάνα αναστενάζει» του Βασίλη Τσιτσάνη, «Ένα τραγούδι απ' το Αλγέρι» του Απόστολου Καλδάρα, «Πάλι εχτές στις τρεις ήρθες να κοιμηθείς» του Μανώλη Χιώτη, «Ένα καράβι απ' τον Περαία» του Γιώργου Μητσάκη, και τα δικά του «Η καρδιά του μάγκα», «Γκιουλτζαμάλ», «Το σφάλμα», «Αλήτικα μικρόβια», «Εδώ παπάς, εκεί παπάς», που τραγούδησε ο Τάκης Μπίνης κ.ά. Εμφανίστηκε στις ταινίες «Αγάπη και θύελλα» του Σωκράτη Καψάσκη, «Έλα στο θείο» του Νίκου Τσιφόρου και «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» του Αλέκου Σακελλάριου. Στην κωμωδία του Σακελλάριου ακούγονται τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι «Είμαι άντρας» και «Γαρύφαλλο στ' αυτί», τα οποία στην πραγματικότητα συνέθεσε ο Χάρμας. Όπως είπε σε μια συνέντευξή του στον ρεμπερολόγο Παναγιώτη Κουνάδη το 1996, μεταβίβασε τα πνευματικά δικαιώματα στον Φίνο και αυτό με τη σειρά του στον Χατζιδάκι. Από το «Ντούο Χάρμα» ξεκίνησε τη μεγάλη της καριέρα το 1956 η Μαρινέλλα, η οποία πήρε το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο από το ομώνυμο τραγούδι του Τόλη Χάρμα. Την ίδια χρονιά, η γυναίκα του εγκατέλειψε τα το τραγούδι για να αφιερωθεί στην ανατροφή των δύο παιδιών τους, του Αριστείδη και της Ιωάννας (της μετέπειτα λαϊκής τραγουδίστριας Νανάς Χάρμα). Συνέχισε μόνος του ως το 1967, οπότε μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Πρόλαβε να συνεργαστεί με τον Μάνο Χατζιδάκι στη μουσική των ταινιών «Η Χώρα των Ονείρων» και «Ποτέ την Κυριακή», όπου έφθασε μέχρι τις Κάννες για τα «Παιδιά του Πειραιά», παίζοντας κιθάρα στην ορχήστρα Λαβράνου. Στις Ηνωμένες Πολιτείες παρέμεινε για 14 χρόνια, παίζοντας σε κοσμικά κέντρα της ομογένειας. Το 1981 επέστρεψε στην Ελλάδα και ως το φινάλε της ζωής του, στις 22 Μαΐου 2008, παρέμεινε ενεργός μουσικά, με εμφανίσεις σε παραδοσιακά ταβερνάκια.
Φιλμογραφία
Ως ηθοποιός
Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο (1955)    [στο πανηγύρι (μαζί με τη Λίτσα Χάρμα)]
Αγάπη και θύελλα (1961)   [Τζιώτης (μπουζούκι)] 
Ως τραγουδιστής
Έλα στο θείο (1950)   [Ντούο Χάρμα: "Το ξυράφι και τ'ακόνι", "Σαν ποντίκι με τη γάτα"] 
Το φιντανάκι (1955)      [Ντούο Χάρμα με την Κ.Μπελίντα: "Μάγκα μου¨. "Παίξε μπουζουξή μου'']
Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο (1955)  ["Είμαι άντρας"]
Για την αγάπη μιας ορφανής (1960)  [Ντούο Χάρμα]
Κορίτσια της Αθήνας (1961)    ["Κορίτσια της Αθήνας"]
Έξυπνοι και κορόιδα (1962)   [ "Το δώρο", "Καρδιά αλήτισσα"]
ΑΠΟ ΤΟ https://www.sansimera.gr/

ΑΛΕΚΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΣ

Αλέκος Σακελλάριος

Ο Αλέκος Σακελλάριος (7 Νοεμβρίου 1913 - 28 Αυγούστου 1991) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός, δημοσιογράφος και σκηνοθέτης. Εξαιρετικά δημοφιλής και παραγωγικός, υπήρξε από τους σημαντικότερους ανανεωτές της μεταπολεμικής νεοελληνικής κωμωδίας και από τους σημαντικότερους στιχουργούς του ελαφρού ελληνικού τραγουδιού. Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, στην Αχαρνών. Οι νομικές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών εκτοπίστηκαν πολύ σύντομα από τις ζωηρές δημοσιογραφικές του ανησυχίες (ήδη από τα σχολικά του χρόνια υπήρξε εκδότης του "Μαθητή", της πιο μεγάλης κυκλοφορίας μαθητικής εφημερίδας της εποχής). Στην μάχιμη δημοσιογραφία μπαίνει μέσα από τη φιλολογική στήλη της Καθημερινής, μετά από ποίημα που στέλνει στον Γεώργιο Βλάχο. Εργάστηκε σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες: Ελεύθερη Ελλάδα, Ακρόπολις, Απογευματινή, Μάχη, Ελεύθερος Κόσμος, Εθνικός Κήρυξ, Ελεύθερος Τύπος κ.ά., άλλοτε ως ρεπόρτερ, άλλοτε ως χρονογράφος ή ως ευθυμογράφος. Επίσης με τον στενό συνεργάτη του Χρήστο Γιαννακόπουλο εξέδωσαν την εφημερίδα Το Εικοσιτετράωρο και τα περιοδικά Πρωτεύουσα και Σαββατοκύριακο. Διετέλεσε επίσης και διευθυντής του περιοδικού ποικίλης ύλης Εβδομάς. Μέχρι το τέλος της ζωής του χρονογραφούσε σε εφημερίδες και περιοδικά. Το 1935 έγραψε, κατόπιν παραγγελίας του κορυφαίου κωμικού του ελαφρού μουσικού θεάτρου της περιόδου, Πέτρου Κυριακού, το πρώτο θεατρικό του έργο, την μουσική ηθογραφία Ο βασιλιάς του Χαλβά σε συνεργασία με τον Μήτσο Βασιλειάδη με συνθέτη τον Νίκο Χατζηαποστόλου. Η επιτυχία ήταν μεγάλη και καθιέρωσε κατ'ευθείαν τον νεαρό συγγραφέα. Η συνεργασία, όμως με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο (ξεκινώντας από την επιθεώρηση Παύσατε Πυρ ), ήταν αυτή που έμελλε να γράψει πραγματικά ιστορία. Οι "Διόσκουροι του ελληνικού θεάτρου" (κατά την έκφραση του γνωστού θεατρικού κριτικού Αχιλλέα Μαμάκη ) εκτός από πολυγραφότατοι, υπήρξαν και εξαιρετικά πετυχημένοι. Το σερί των επιτυχιών τους, ενέπνευσε πολλούς συγγραφείς και χρονογράφους της γενιάς τους να καταπιαστούν με την θεατρική κωμωδία, αφήνοντας μια μεγάλη σειρά από έργα που παίζονται ακόμα και σήμερα. Εξαιρετικά μεγάλη ήταν η επιτυχία του και στον κινηματογράφο -όπου ξεκίνησε αυτοδίδακτος, μετά από παρότρυνση του παραγωγού Φιλοποίμενος Φίνου. Οι ταινίες του σημείωναν ρεκόρ εισπράξεων και οι περισσότερες απ'αυτές έδειξαν και ιδιαίτερη αντοχή στο χρόνο, μέσω της τηλεόρασης. Πάνω από 20 από αυτές είναι εξαιρετικά δημοφιλείς και σήμερα.

Εκτός απ'την συνεργασία του με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο, δούλεψε και με τους περισσότερους-αν όχι όλους- τους επιθεωρησιακούς συγγραφείς της εποχής του. Έγραψε μόνος ή συνεργαζόμενος περίπου 200 θεατρικά έργα και 60 κινηματογραφικά σενάρια. Γνωστότερα απ' αυτά είναι: Οι Γερμανοί ξανάρχονται, 'Ενας ήρως με παντούφλες, Ένα βότσαλο στη λίμνη, Σάντα Τσικίτα, Θανασάκης ο πολιτευόμενος, Δεσποινίς ετών 39, Ούτε γάτα, ούτε ζημιά, Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες, Ο φίλος μου ο Λευτεράκης, Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο, Η θεία απ' το Σικάγο, Η καφετζού, Η κυρά μας η μαμή, Ο Ηλίας του 16ου, Το ξύλο βγήκε απ'τον Παράδεισο, Τα κίτρινα γάντια, Αλίμονο στους νέους, Η Αλίκη στο ναυτικό, Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης, Χτυποκάρδια στο θρανίο, Το δόλωμα, Υπάρχει και φιλότιμο. Έγραψε επίσης τους στίχους -μόνος, με τον Γιαννακόπουλο ή με άλλους- σε περίπου 2.000 τραγούδια, πολλά από τα οποία έγιναν μεγάλες επιτυχίες, όπως «Άστα τα μαλλάκια σου», «Θα σε πάρω να φύγουμε», «Μάρω-Μάρω μια φορά είν' τα νιάτα», «Άλα, άνοιξε κι άλλη μπουκάλα» , «Το μονοπάτι», «Βρε Μανώλη Τραμπαρίφα», «Ένα βράδυ που 'βρεχε», «Άρχισαν τα όργανα», "Έχω ένα μυστικό", "Υπομονή", "Σήκω χόρεψε συρτάκι" και πολλά άλλα.Συνεργάστηκε με ευρεία γκάμα συνθετών (από τον Νίκο Χατζηαποστόλου και τον Θεόφραστο Σακελλαρίδη, ως τον Σταύρο Ξαρχάκο , τον Γιώργο Ζαμπέτα και τον Γιάννη Σπανό). Ιδαίτερα σημαντικές για το ελληνικό τραγούδι ήταν οι συνεργασίες του με τον Κώστα Γιαννίδη και τον Μιχάλη Σουγιούλ. Σπουδαία -και εξαιρετικά επιτυχημένα- ήταν και τα τραγούδια που έγραψε με τον Μάνο Χατζιδάκι. Η κριτική της εποχής (με εξαίρεση τον Αλκη Θρύλο ) αντιμετώπισε το δίδυμο Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου ως τους σημαντικότερους απ'τους κωμωδιογράφους της γενιάς τους (επαινώντας ιδιαίτερα και τις πιο φιλόδοξες απόπειρές τους , όπως τα "Ένας Ήρως με Παντούφλες" και Η Μεγάλη Παρένθεσις). Πολλές φορές κατηγορήθηκαν για προχειρότητα, λόγω της υπερπαραγωγικότητάς τους. Η αποτίμησή τους, όμως, μετά το πέρας της εποχής τους ήταν απολύτως θετική. Αρχίζοντας μάλιστα από το 1989, έργα τους μπήκαν και στο ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου, κάτι που στις μέρες των μεγάλων επιτυχιών τους θα ήταν αδιανόητο. Ο Αλέκος Σακελλάριος τιμήθηκε για όλες τις δημιουργικές πλευρές του με πολλά ελληνικά και ξένα βραβεία. Κατά το τέλος της ζωής του, η αφηγηματική του δεινότητα τον έκανε περιζήτητο σε τηλεοπτικές εκπομπές που μελετούσαν την εποχή του. Πολύ μεγάλη επιτυχία, άλλωστε, είχε και το βιβλίο με τις αναμνήσεις του Λες και ήταν Χτες. Πέθανε στις 28 Αυγούστου του 1991 στην Αθήνα και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών σε οικογενειακό τάφο. Είχε παντρευτεί τρεις φορές (την δεύτερη με την ηθοποιό Νίκο Λινάρδου)και είχε δύο κόρες. Τα τελευταία χρόνια (από τα τέλη του '70 ως το 1991) ζούσε με την τρίτη σύζυγό του, Τίνα, γράφοντας (όπως έλεγε σε συνεντεύξεις του της εποχής) συνεχώς σενάρια, χρονογραφήματα και θεατρικά -τα περισσότερα εκ των οποίων δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του -θεατρικό και χρονογραφικό-, σε αντίθεση με τα έργα των συγχρόνων του Τσιφόρου και Ψαθά , δεν εκδόθηκε ποτέ. 

Φιλμογραφία (ως ηθοποιός σε cameo)

Ο Αλέκος Σακελλάριος συνήθιζε στις ταινίες του να κάνει "Cameo", σύντομες δηλαδή εμφανίσεις σε μικρούς ρόλους, ή σύντομα περάσματα μπροστά από τον φακό. Κάτι που συνήθιζαν άλλωστε και άλλοι σκηνοθέτες στα έργα τους.......
Ρένα, τα Ρέστα σου! (1985)  [Κώστας Παπαδημητρίου]  

Η κόμισσα της Κέρκυρας (1972) [Δημήτρης]  

Η Ρένα είναι `οφ-σάιντ (1972) [φίλαθλος που ξηλώνει το πουλόβερ του]    

Ζητείται επειγόντως γαμπρός (1971) [λουόμενος]  

Η θεία μου η χίπισσα  (1970) [χίπις]    

Καλώς ήλθε το δολλάριο (1967) [Ανδρέας ο περιπτεράς ]

Η κόρη μου η σοσιαλίστρια  (1966) [εκπρόσωπος ομοσπονδία εργατών]  

Τον παλιό εκείνο τον καιρό  (1964) [αφηγητής] 

Χτυποκάρδια στο θρανίο (1964)[γιατρός]

Η Νύφη τό'σκασε (1962)[μάνατζερ]
Αλλοίμονο στους νέους (1961) [βίαιος εργοδότης]
Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (1960)

[περαστικός από το ραφείο]

Ο Θύμιος τά΄κανε θάλασσα (1959) [μηχανοδηγός]

Δεσποινίς ετών 39... (1954)[πλανόδιος μανάβης]
Εκείνες που δεν πρέπει ν'αγαπούν (1951) [διαβάτης στην Ακαδημίας μπροστά στη Λυρική]

Οι Γερμανοί Ξανάρχονται  (1948) [θεατής καυγά]
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ https://alekossakellarios.weebly.com/
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΝΤΙΝΟΣ ΜΕΓΚΡΕΛΗΣ

Ντίνος Μεγκρέλης - Μαγκρέλ 
Γεννήθηκε το 1913 και άρχισε της εμφανίσεις τις παραμονές της κατοχής. Μεταπολεμικά συνεργάστηκε με τον θίασο της Καλής Καλό και μετά με της Μπέμπας Κυριακίδου. Αξιόλογος κωμικός που διακρίθηκε κυρίως στο μουσικό θέατρο και σε επιθεωρήσεις.
Φιλμογραφία
Ο Γολγοθάς μιας ορφανής (1954)  [Παντελής]
Ο Αλή Πασάς και η κυρα-Φροσύνη (1959)

ΑΝΝΑ ΡΟΥΣΣΟΥ - ΣΑΚΚΕΤΟΥ

Άννα Ρούσσου - Σακκέτου 
Γεννήθηκε το 1900. Ξεκίνησε νεαρώτατη την καριέρα της και το 1919 την συναντούμε με τον θίασο Κυβέλης όπου παρέμεινε μέχρι το 1923. Συνεργάστηκε μετά με τον θίασο Κοτοπούλη όπου έπαιξε σε οπερέτες, νέο ελληνικό θέατρο κτλ. μέχρι το 1935. Στη συνέχεια και για δεκαπέντε χρόνια είχε συνεργασία με τον θίασο του Βασίλη Αργυρόπουλου όπου έπαιξε τόσο ελληνική κωμωδία (Ψαθάς) όσο και ξένη (Μολιέρος). Κοντά στον διακεκριμένο κωμικό εξελίχθηκε σε επιτυχημένη καρατερίστα. Πολύ νωρίς εμφανίστηκε και στον κινηματογράφο με το πρωτεργάτη Μιχαήλ Μιχαήλ του Μιχαήλ. Από το 1950 ξεκίνησε η στενή συνεργασία της με τον θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη που κράτησε μέχρι τον θάνατο του μεγάλου ηθοποιού τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Υπήρξε σύζυγος του ηθοποιού Μιχάλη Παπαδάκη, επίσης τακτικού συνεργάτη του Βασίλη Λογοθετίδη.
Φιλμογραφία
Το όνειρο του Μιχαήλ (1924)
Ο Μιχαήλ δεν έχει ψιλά (1924)
Ο έρως του Μιχαήλ και της Κοντσέτας (1926)
Ο γάμος της Κοντσέτας και του Μιχαήλ (1926)
Ένα βότσαλο στη λίμνη... (1952)    [κυρία Αθηνά]
Σάντα Τσικίτα (1953)   [κυρα-Κατίνα, καθαρίστρια]
Δεσποινίς ετών 39... (1954)   [μητέρα της Φωφώς]
Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (1955)   [κυρα-Δήμητρα, σπιτονοικοκυρά]
Το παραστράτημα μιας αθώας (1959) 

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΝΙΑΤΑΚΗΣ

Κώστας Μανιατάκης 
Γεννήθηκε το 1914. Στην αρχή της καριέρας του ασχολήθηκε ως επαγγελματίας σωφέρ. Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1934 και το 1936 εμφανίστηκε ως πρωταγωνιστής στην οπερέτα "Ο χορός των Εθνών". Μεταπολεμικά συνεργάστηκε ως συνθιασάρχης μουσικού θιάσου με τους Μάνο Φιλιππίδη, Ορ.Μακρή, Κυρ.Μαυρέα, Μίμη Κοκκίνη, Μενέλαο Θεοφανίδη και αδελφές Καλουτά. Έπαιξε κυρίως σε μουσικά έργα, οπερέτες και επιθεωρήσεις. Συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους θιάσους στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη και περιόδευσε στην επαρχία και στο εξωτερικό. Ήταν εξαιρετικός τενόρος που ερμήνευσε μια μεγάλη γκάμα τραγουδιών, κλασσικά ελαφρά, λαϊκά αλλά και σατιρικά. Έκανε λαμπρή καριέρα ως τραγουδιστής σε διάφορα νυκτερινά κέντρα. Σκορπούσε το κέφι όπου εμφανιζόταν και τον αποκαλούσαν "ο τραγουδιστής των σαλονιών". Είναι γνωστό το ανέκδοτο που είχε σκαρφιστεί για χάρη της Άννας Καλουτά : «Η δυσκολότερη θεατρική γέννα που έγινε ποτέ ήταν της μαμάς Καλουτά. «Εβγα έξω» φώναζε πάνω στον τοκετό απελπισμένα η Κατίνα Καλουτά, αλλά εγώ δεν το κουνούσα. Με τα πολλά ανταποκρίθηκα: «Ρίξτε μου προβολέα να βγω»»!!
Ενδεικτικά μερικές από τις επιτυχίες του ήταν το "Τί έχεις κι όλο κλαίς", "Ελενάκι μου", "Γιατί, γιατί", Τό'χω παράπονο", "Μες των ματιών σου τις γαλάζιες θάλασσες", "Αγάπη μου που νά'σαι" κ.α.
Έγραψε ο ίδιος τους στίχους πολλών τραγουδιών. Έγραψε επίσης τη μουσική κωμωδία "Η πόρτα του Παράδεισου" και δύο επιθεωρήσεις. Απεβίωσε στις 26 Νοεμβρίου 1979.
Φιλμογραφία
Νύχτα χωρίς ξημέρωμα (1947)
Νύχτες της Αθήνας (1954)  [Γιώργος] 
Μοντέρνα Σταχτοπούτα (1964)
Ταξίδι του Μέλιτος (1979)   [Άλκης]

ΑΝΝΑ ΜΠΕΛΛΟΥ

Άννα Μπέλλου
Φιλμογραφία
Καταδικασμένη κι απ'το παιδί της (1955)  ]Καίτη]

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΕΛΙΔΗΣ

Δημήτρης Μελίδης 
Γεννήθηκε το 1919 και είναι γνωστή η θεατρική δραστηριότητά του κυρίως μεταπολεμικά. Συγκεκριμένα συνεργάστηκε από το 1960 με τη "Νέα Μουσική σκηνή Πειραιώς", τον θίασο Καλής Καλό - Τάκη Μηλιάδη και περιόδευσε με το θίασο Μαίρης Βασιλάκη και του Μιχάλη Βροντάκη παίζοντας σε επιθεωρήσεις. Συνεργάστηκε επίσης με τον θίασο Καλουτά και τον θίασο Μαρ.Νέζερ - Ν.Αθερινού. Ήταν κυρίως ηθοποιός του μουσικού θεάτρου. Πιο έντονη ήταν η παρουσία του στον κινηματογράφο, σε βοηθητικούς ως επι το πλείστον ρόλους, ενώ από το θέατρο απομακρύνθηκε περί το 1980. Μετά το 1985 δεν υπάρχουν πληροφορίες γι αυτόν.
Φιλμογραφία
Οι παπατζήδες (1954)     [αβανταδόρος στο λαθραίο ρολόι]
Μαγική πόλις (1954)[σερβιτόρος]
Η ωραία των Αθηνών (1954)   [ξενοδόχος στα "Πιτσούνια"]  
Αλλού το όνειρο κι αλλού το θαύμα (1957)     [τυφλός ζητιάνος]
Κέφι γλέντι και φιγούρα (1958)   [τρελλός "δημόσιος υπάλληλος"]
Μια Ιταλίδα στην Ελλάδα (1958)     [βοσκός με το αρνί]
Ο μεγάλος όρκος (1965)      [βοηθός κηπουρός]
Παραγγελιά (1980)
Ψηλός λιγνός και ψεύταρος (1985)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ

Γιώργος Ιορδανίδης
Γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1921 στη Μικρά Ασία, αλλά μεγάλωσε και σπούδασε στο Κάιρο, όπου πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή με το γαλλικό "Θεατρικό Συγκρότημα Νέων". Την περίοδο του πολέμου ταυτόχρονα με τη στρατιωτική του θητεία διηύθυνε το θεατρικό συγκρότημα τηε Ελληνικής Αεροπορίας στο Κάιρο. Στη συνέχεια και μέχρι το 1960 ανέπτυξε πλούσια δραστηριότητα στο θέατρο, τον κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση του Καΐρου. Εμφανίστηκε με πολλούς θιάσους, έπαιξε σε περίπου 25 ταινίες, και 142 θεατρικά έργα -86 εξ αυτών ελληνικά - ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Το 1961 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ανέλαβε ανώτερη διοικητική θέση στο Κρατικό Θέατρο Βορ. Ελλάδος, θέση όπου παρέμεινε μέχρι τη σύνταξή του. Παράλληλε διορίστηκε διευθυντής της Δραματικής Σχολής του ΚΘΒΕ και διετέλεσε καθηγητής στην Εταιρία Μακεδονικού Θεάτρου, στο North College και στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης και έδωσε πολλές διαλέξεις στην Ελλάδα και στη Μελβούρνη για το Ελληνικό θέατρο. Παράλληλα συνέχισε τις εμφανίσεις του ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Ευαγγελιστού Μάρκου από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και με Χρυσό Μετάλλιο της Ιεράς Μονής του Σινά. Γιός του είναι ο σκηνοθέτης Γιάννης Ιορδανίδης. Πέθανε στις 23 Ιουνίου 2005.
Φιλμογραφία
Ένα βότσαλο στη λίμνη (1952)     [θυρωρός]
Κυριακάτικο ξύπνημα (1954)   [Στεφανής, ιδιοκτήτης χορευτικού κέντρου] 
Δεσποινίς ετών 39 (1954)[Μανώλης]
Σάντα Τσικίτα (1955) [Θανάσης-αδελφός της Μαίρης]
Ευτυχώς χωρίς δουλειά (1963)    [συνεργάτης του Ν.Κεδράκα]
Δι' ασήμαντον αφορμήν (1974)
Μάης (1976)

ΧΡΥΣΗΙΣ ΒΑΣΣΑΛΟΥ

Χρυσηίς Βασσάλου
Φιλμογραφία
Γυναίκες δίχως άντρες (1954)   [Ρένα]

ΜΑΡΙΑ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ

Μαρία Μιχαλοπούλου
Φιλμογραφία
Γυναίκες δίχως άντρες (1954)    [Μαρία]