ΑΛΕΚΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΣ

Αλέκος Σακελλάριος

Ο Αλέκος Σακελλάριος (7 Νοεμβρίου 1913 - 28 Αυγούστου 1991) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός, δημοσιογράφος και σκηνοθέτης. Εξαιρετικά δημοφιλής και παραγωγικός, υπήρξε από τους σημαντικότερους ανανεωτές της μεταπολεμικής νεοελληνικής κωμωδίας και από τους σημαντικότερους στιχουργούς του ελαφρού ελληνικού τραγουδιού. Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, στην Αχαρνών. Οι νομικές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών εκτοπίστηκαν πολύ σύντομα από τις ζωηρές δημοσιογραφικές του ανησυχίες (ήδη από τα σχολικά του χρόνια υπήρξε εκδότης του "Μαθητή", της πιο μεγάλης κυκλοφορίας μαθητικής εφημερίδας της εποχής). Στην μάχιμη δημοσιογραφία μπαίνει μέσα από τη φιλολογική στήλη της Καθημερινής, μετά από ποίημα που στέλνει στον Γεώργιο Βλάχο. Εργάστηκε σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες: Ελεύθερη Ελλάδα, Ακρόπολις, Απογευματινή, Μάχη, Ελεύθερος Κόσμος, Εθνικός Κήρυξ, Ελεύθερος Τύπος κ.ά., άλλοτε ως ρεπόρτερ, άλλοτε ως χρονογράφος ή ως ευθυμογράφος. Επίσης με τον στενό συνεργάτη του Χρήστο Γιαννακόπουλο εξέδωσαν την εφημερίδα Το Εικοσιτετράωρο και τα περιοδικά Πρωτεύουσα και Σαββατοκύριακο. Διετέλεσε επίσης και διευθυντής του περιοδικού ποικίλης ύλης Εβδομάς. Μέχρι το τέλος της ζωής του χρονογραφούσε σε εφημερίδες και περιοδικά. Το 1935 έγραψε, κατόπιν παραγγελίας του κορυφαίου κωμικού του ελαφρού μουσικού θεάτρου της περιόδου, Πέτρου Κυριακού, το πρώτο θεατρικό του έργο, την μουσική ηθογραφία Ο βασιλιάς του Χαλβά σε συνεργασία με τον Μήτσο Βασιλειάδη με συνθέτη τον Νίκο Χατζηαποστόλου. Η επιτυχία ήταν μεγάλη και καθιέρωσε κατ'ευθείαν τον νεαρό συγγραφέα. Η συνεργασία, όμως με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο (ξεκινώντας από την επιθεώρηση Παύσατε Πυρ ), ήταν αυτή που έμελλε να γράψει πραγματικά ιστορία. Οι "Διόσκουροι του ελληνικού θεάτρου" (κατά την έκφραση του γνωστού θεατρικού κριτικού Αχιλλέα Μαμάκη ) εκτός από πολυγραφότατοι, υπήρξαν και εξαιρετικά πετυχημένοι. Το σερί των επιτυχιών τους, ενέπνευσε πολλούς συγγραφείς και χρονογράφους της γενιάς τους να καταπιαστούν με την θεατρική κωμωδία, αφήνοντας μια μεγάλη σειρά από έργα που παίζονται ακόμα και σήμερα. Εξαιρετικά μεγάλη ήταν η επιτυχία του και στον κινηματογράφο -όπου ξεκίνησε αυτοδίδακτος, μετά από παρότρυνση του παραγωγού Φιλοποίμενος Φίνου. Οι ταινίες του σημείωναν ρεκόρ εισπράξεων και οι περισσότερες απ'αυτές έδειξαν και ιδιαίτερη αντοχή στο χρόνο, μέσω της τηλεόρασης. Πάνω από 20 από αυτές είναι εξαιρετικά δημοφιλείς και σήμερα.

Εκτός απ'την συνεργασία του με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο, δούλεψε και με τους περισσότερους-αν όχι όλους- τους επιθεωρησιακούς συγγραφείς της εποχής του. Έγραψε μόνος ή συνεργαζόμενος περίπου 200 θεατρικά έργα και 60 κινηματογραφικά σενάρια. Γνωστότερα απ' αυτά είναι: Οι Γερμανοί ξανάρχονται, 'Ενας ήρως με παντούφλες, Ένα βότσαλο στη λίμνη, Σάντα Τσικίτα, Θανασάκης ο πολιτευόμενος, Δεσποινίς ετών 39, Ούτε γάτα, ούτε ζημιά, Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες, Ο φίλος μου ο Λευτεράκης, Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο, Η θεία απ' το Σικάγο, Η καφετζού, Η κυρά μας η μαμή, Ο Ηλίας του 16ου, Το ξύλο βγήκε απ'τον Παράδεισο, Τα κίτρινα γάντια, Αλίμονο στους νέους, Η Αλίκη στο ναυτικό, Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης, Χτυποκάρδια στο θρανίο, Το δόλωμα, Υπάρχει και φιλότιμο. Έγραψε επίσης τους στίχους -μόνος, με τον Γιαννακόπουλο ή με άλλους- σε περίπου 2.000 τραγούδια, πολλά από τα οποία έγιναν μεγάλες επιτυχίες, όπως «Άστα τα μαλλάκια σου», «Θα σε πάρω να φύγουμε», «Μάρω-Μάρω μια φορά είν' τα νιάτα», «Άλα, άνοιξε κι άλλη μπουκάλα» , «Το μονοπάτι», «Βρε Μανώλη Τραμπαρίφα», «Ένα βράδυ που 'βρεχε», «Άρχισαν τα όργανα», "Έχω ένα μυστικό", "Υπομονή", "Σήκω χόρεψε συρτάκι" και πολλά άλλα.Συνεργάστηκε με ευρεία γκάμα συνθετών (από τον Νίκο Χατζηαποστόλου και τον Θεόφραστο Σακελλαρίδη, ως τον Σταύρο Ξαρχάκο , τον Γιώργο Ζαμπέτα και τον Γιάννη Σπανό). Ιδαίτερα σημαντικές για το ελληνικό τραγούδι ήταν οι συνεργασίες του με τον Κώστα Γιαννίδη και τον Μιχάλη Σουγιούλ. Σπουδαία -και εξαιρετικά επιτυχημένα- ήταν και τα τραγούδια που έγραψε με τον Μάνο Χατζιδάκι. Η κριτική της εποχής (με εξαίρεση τον Αλκη Θρύλο ) αντιμετώπισε το δίδυμο Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου ως τους σημαντικότερους απ'τους κωμωδιογράφους της γενιάς τους (επαινώντας ιδιαίτερα και τις πιο φιλόδοξες απόπειρές τους , όπως τα "Ένας Ήρως με Παντούφλες" και Η Μεγάλη Παρένθεσις). Πολλές φορές κατηγορήθηκαν για προχειρότητα, λόγω της υπερπαραγωγικότητάς τους. Η αποτίμησή τους, όμως, μετά το πέρας της εποχής τους ήταν απολύτως θετική. Αρχίζοντας μάλιστα από το 1989, έργα τους μπήκαν και στο ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου, κάτι που στις μέρες των μεγάλων επιτυχιών τους θα ήταν αδιανόητο. Ο Αλέκος Σακελλάριος τιμήθηκε για όλες τις δημιουργικές πλευρές του με πολλά ελληνικά και ξένα βραβεία. Κατά το τέλος της ζωής του, η αφηγηματική του δεινότητα τον έκανε περιζήτητο σε τηλεοπτικές εκπομπές που μελετούσαν την εποχή του. Πολύ μεγάλη επιτυχία, άλλωστε, είχε και το βιβλίο με τις αναμνήσεις του Λες και ήταν Χτες. Πέθανε στις 28 Αυγούστου του 1991 στην Αθήνα και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών σε οικογενειακό τάφο. Είχε παντρευτεί τρεις φορές (την δεύτερη με την ηθοποιό Νίκο Λινάρδου)και είχε δύο κόρες. Τα τελευταία χρόνια (από τα τέλη του '70 ως το 1991) ζούσε με την τρίτη σύζυγό του, Τίνα, γράφοντας (όπως έλεγε σε συνεντεύξεις του της εποχής) συνεχώς σενάρια, χρονογραφήματα και θεατρικά -τα περισσότερα εκ των οποίων δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του -θεατρικό και χρονογραφικό-, σε αντίθεση με τα έργα των συγχρόνων του Τσιφόρου και Ψαθά , δεν εκδόθηκε ποτέ. 

Φιλμογραφία (ως ηθοποιός σε cameo)

Ο Αλέκος Σακελλάριος συνήθιζε στις ταινίες του να κάνει "Cameo", σύντομες δηλαδή εμφανίσεις σε μικρούς ρόλους, ή σύντομα περάσματα μπροστά από τον φακό. Κάτι που συνήθιζαν άλλωστε και άλλοι σκηνοθέτες στα έργα τους.......
Ρένα, τα Ρέστα σου! (1985)  [Κώστας Παπαδημητρίου]  

Η κόμισσα της Κέρκυρας (1972) [Δημήτρης]  

Η Ρένα είναι `οφ-σάιντ (1972) [φίλαθλος που ξηλώνει το πουλόβερ του]    

Ζητείται επειγόντως γαμπρός (1971) [λουόμενος]  

Η θεία μου η χίπισσα  (1970) [χίπις]    

Καλώς ήλθε το δολλάριο (1967) [Ανδρέας ο περιπτεράς ]

Ο ανακατωσούρας (1967)[στο φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης]

Η κόρη μου η σοσιαλίστρια  (1966) [εκπρόσωπος ομοσπονδία εργατών]  

Τον παλιό εκείνο τον καιρό  (1964) [αφηγητής] 

Χτυποκάρδια στο θρανίο (1964)[γιατρός]

Η Νύφη τό'σκασε (1962)[μάνατζερ]
Αλλοίμονο στους νέους (1961) [βίαιος εργοδότης]
Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (1960)

[περαστικός από το ραφείο]

Ο Θύμιος τά΄κανε θάλασσα (1959) [μηχανοδηγός]

Δεσποινίς ετών 39... (1954)[πλανόδιος μανάβης]
Εκείνες που δεν πρέπει ν'αγαπούν (1951) [διαβάτης στην Ακαδημίας μπροστά στη Λυρική]

Οι Γερμανοί Ξανάρχονται  (1948) [θεατής καυγά]
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ https://alekossakellarios.weebly.com/
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΝΤΙΝΟΣ ΜΕΓΚΡΕΛΗΣ

Ντίνος Μεγκρέλης - Μαγκρέλ 
Γεννήθηκε το 1913 και άρχισε της εμφανίσεις τις παραμονές της κατοχής. Μεταπολεμικά συνεργάστηκε με τον θίασο της Καλής Καλό και μετά με της Μπέμπας Κυριακίδου. Αξιόλογος κωμικός που διακρίθηκε κυρίως στο μουσικό θέατρο και σε επιθεωρήσεις.
Φιλμογραφία
Ο Γολγοθάς μιας ορφανής (1954)  [Παντελής]

Αδέκαροι ερωτευμένοι (1958)
Ο Αλή Πασάς και η κυρα-Φροσύνη (1959)

ΑΝΝΑ ΡΟΥΣΣΟΥ - ΣΑΚΚΕΤΟΥ

Άννα Ρούσσου - Σακκέτου 
Γεννήθηκε το 1900. Ξεκίνησε νεαρώτατη την καριέρα της και το 1919 την συναντούμε με τον θίασο Κυβέλης όπου παρέμεινε μέχρι το 1923. Συνεργάστηκε μετά με τον θίασο Κοτοπούλη όπου έπαιξε σε οπερέτες, νέο ελληνικό θέατρο κτλ. μέχρι το 1935. Στη συνέχεια και για δεκαπέντε χρόνια είχε συνεργασία με τον θίασο του Βασίλη Αργυρόπουλου όπου έπαιξε τόσο ελληνική κωμωδία (Ψαθάς) όσο και ξένη (Μολιέρος). Κοντά στον διακεκριμένο κωμικό εξελίχθηκε σε επιτυχημένη καρατερίστα. Πολύ νωρίς εμφανίστηκε και στον κινηματογράφο με το πρωτεργάτη Μιχαήλ Μιχαήλ του Μιχαήλ. Από το 1950 ξεκίνησε η στενή συνεργασία της με τον θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη που κράτησε μέχρι τον θάνατο του μεγάλου ηθοποιού τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Υπήρξε σύζυγος του ηθοποιού Μιχάλη Παπαδάκη, επίσης τακτικού συνεργάτη του Βασίλη Λογοθετίδη. Πέθανε το καλοκαίρι του 1983.
Φιλμογραφία
Το όνειρο του Μιχαήλ (1924)
Ο Μιχαήλ δεν έχει ψιλά (1924)
Ο έρως του Μιχαήλ και της Κοντσέτας (1926)
Ο γάμος της Κοντσέτας και του Μιχαήλ (1926)
Ένα βότσαλο στη λίμνη... (1952)    [κυρία Αθηνά]
Σάντα Τσικίτα (1953)   [κυρα-Κατίνα, καθαρίστρια]
Δεσποινίς ετών 39... (1954)   [μητέρα της Φωφώς]
Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (1955)   [κυρα-Δήμητρα, σπιτονοικοκυρά]
Το παραστράτημα μιας αθώας (1959) 

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΝΙΑΤΑΚΗΣ

Κώστας Μανιατάκης 
Γεννήθηκε το 1914. Στην αρχή της καριέρας του ασχολήθηκε ως επαγγελματίας σωφέρ. Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1934 και το 1936 εμφανίστηκε ως πρωταγωνιστής στην οπερέτα "Ο χορός των Εθνών". Μεταπολεμικά συνεργάστηκε ως συνθιασάρχης μουσικού θιάσου με τους Μάνο Φιλιππίδη, Ορ.Μακρή, Κυρ.Μαυρέα, Μίμη Κοκκίνη, Μενέλαο Θεοφανίδη και αδελφές Καλουτά. Έπαιξε κυρίως σε μουσικά έργα, οπερέτες και επιθεωρήσεις. Συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους θιάσους στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη και περιόδευσε στην επαρχία και στο εξωτερικό. Ήταν εξαιρετικός τενόρος που ερμήνευσε μια μεγάλη γκάμα τραγουδιών, κλασσικά ελαφρά, λαϊκά αλλά και σατιρικά. Έκανε λαμπρή καριέρα ως τραγουδιστής σε διάφορα νυκτερινά κέντρα. Σκορπούσε το κέφι όπου εμφανιζόταν και τον αποκαλούσαν "ο τραγουδιστής των σαλονιών". Είναι γνωστό το ανέκδοτο που είχε σκαρφιστεί για χάρη της Άννας Καλουτά : «Η δυσκολότερη θεατρική γέννα που έγινε ποτέ ήταν της μαμάς Καλουτά. «Εβγα έξω» φώναζε πάνω στον τοκετό απελπισμένα η Κατίνα Καλουτά, αλλά εγώ δεν το κουνούσα. Με τα πολλά ανταποκρίθηκα: «Ρίξτε μου προβολέα να βγω»»!!
Ενδεικτικά μερικές από τις επιτυχίες του ήταν το "Τί έχεις κι όλο κλαίς", "Ελενάκι μου", "Γιατί, γιατί", Τό'χω παράπονο", "Μες των ματιών σου τις γαλάζιες θάλασσες", "Αγάπη μου που νά'σαι" κ.α.
Έγραψε ο ίδιος τους στίχους πολλών τραγουδιών. Έγραψε επίσης τη μουσική κωμωδία "Η πόρτα του Παράδεισου" και δύο επιθεωρήσεις. Απεβίωσε στις 26 Νοεμβρίου 1979.
Φιλμογραφία
Νύχτα χωρίς ξημέρωμα (1947)
Νύχτες της Αθήνας (1954)  [Γιώργος] 
Μοντέρνα Σταχτοπούτα (1964)
Ταξίδι του Μέλιτος (1979)   [Άλκης]

ΑΝΝΑ ΜΠΕΛΛΟΥ

Άννα Μπέλλου
Φιλμογραφία
Καταδικασμένη κι απ'το παιδί της (1955)  ]Καίτη]

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΕΛΙΔΗΣ

Δημήτρης Μελίδης 
Γεννήθηκε το 1919 και είναι γνωστή η θεατρική δραστηριότητά του κυρίως μεταπολεμικά. Συγκεκριμένα συνεργάστηκε από το 1960 με τη "Νέα Μουσική σκηνή Πειραιώς", τον θίασο Καλής Καλό - Τάκη Μηλιάδη και περιόδευσε με το θίασο Μαίρης Βασιλάκη και του Μιχάλη Βροντάκη παίζοντας σε επιθεωρήσεις. Συνεργάστηκε επίσης με τον θίασο Καλουτά και τον θίασο Μαρ.Νέζερ - Ν.Αθερινού. Ήταν κυρίως ηθοποιός του μουσικού θεάτρου. Πιο έντονη ήταν η παρουσία του στον κινηματογράφο, σε βοηθητικούς ως επι το πλείστον ρόλους, ενώ από το θέατρο απομακρύνθηκε περί το 1980. Μετά το 1985 δεν υπάρχουν πληροφορίες γι αυτόν.
Φιλμογραφία
Τα 4 σκαλοπάτια (1951)[οδηγός]

Οι παπατζήδες (1954)[αβανταδόρος στο λαθραίο ρολόι]
Μαγική πόλις (1954)[σερβιτόρος]
Η ωραία των Αθηνών (1954)[ξενοδόχος στα "Πιτσούνια"]  
Αλλού το όνειρο κι αλλού το θαύμα (1957)[τυφλός ζητιάνος]
Κέφι γλέντι και φιγούρα (1958)[τρελλός "δημόσιος υπάλληλος"]
Μια Ιταλίδα στην Ελλάδα (1958) [βοσκός με το αρνί]
Ο μεγάλος όρκος (1965)[βοηθός κηπουρός]
Παραγγελιά (1980)
Ψηλός λιγνός και ψεύταρος (1985)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ

Γιώργος Ιορδανίδης
Γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1921 στη Μικρά Ασία, αλλά μεγάλωσε και σπούδασε στο Κάιρο, όπου πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή με το γαλλικό "Θεατρικό Συγκρότημα Νέων". Την περίοδο του πολέμου ταυτόχρονα με τη στρατιωτική του θητεία διηύθυνε το θεατρικό συγκρότημα τηε Ελληνικής Αεροπορίας στο Κάιρο. Στη συνέχεια και μέχρι το 1960 ανέπτυξε πλούσια δραστηριότητα στο θέατρο, τον κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση του Καΐρου. Εμφανίστηκε με πολλούς θιάσους, έπαιξε σε περίπου 25 ταινίες, και 142 θεατρικά έργα -86 εξ αυτών ελληνικά - ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Το 1961 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ανέλαβε ανώτερη διοικητική θέση στο Κρατικό Θέατρο Βορ. Ελλάδος, θέση όπου παρέμεινε μέχρι τη σύνταξή του. Παράλληλε διορίστηκε διευθυντής της Δραματικής Σχολής του ΚΘΒΕ και διετέλεσε καθηγητής στην Εταιρία Μακεδονικού Θεάτρου, στο North College και στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης και έδωσε πολλές διαλέξεις στην Ελλάδα και στη Μελβούρνη για το Ελληνικό θέατρο. Παράλληλα συνέχισε τις εμφανίσεις του ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Ευαγγελιστού Μάρκου από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και με Χρυσό Μετάλλιο της Ιεράς Μονής του Σινά. Γιός του είναι ο σκηνοθέτης Γιάννης Ιορδανίδης. Πέθανε στις 23 Ιουνίου 2005.
Φιλμογραφία
Ένα βότσαλο στη λίμνη (1952)     [θυρωρός]
Κυριακάτικο ξύπνημα (1954)   [Στεφανής, ιδιοκτήτης χορευτικού κέντρου] 
Δεσποινίς ετών 39 (1954)[Μανώλης]
Σάντα Τσικίτα (1955) [Θανάσης-αδελφός της Μαίρης]
Ευτυχώς χωρίς δουλειά (1963)    [συνεργάτης του Ν.Κεδράκα]
Δι' ασήμαντον αφορμήν (1974)
Μάης (1976)

ΧΡΥΣΗΙΣ ΒΑΣΣΑΛΟΥ

Χρυσηίς Βασσάλου
Φιλμογραφία
Γυναίκες δίχως άντρες (1954)   [Ρένα]

ΜΑΡΙΑ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ

Μαρία Μιχαλοπούλου
Φιλμογραφία
Γυναίκες δίχως άντρες (1954)    [Μαρία]

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΑΚΩΝΑΣ

Κώστας Τσάκωνας
Ο Κώστας Τσάκωνας υπήρξε αυτοδίδακτος ηθοποιός. Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου  1943 στην Αθήνα και άφησε την τελευταία του πνοή στις 4/11/2015. Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε με εντελώς τυχαίο τρόπο σε μια ταινία μικρού μήκους του Κώστα Ζιρίνη.  Στην συνέχεια έπαιξε σε πολλούς πρωταγωνιστικούς ρόλους στον κινηματογράφο, το θέατρο αλλά και στην τηλεόραση. Χαρακτηριστικός ρόλος στην ταινία "Μάθε παιδί μου γράμματα". Ο ηθοποιός τραυματίστηκε σοβαρά το 2004 και από τότε δεν ήταν πλέον σε θέση να εργασθεί στο θέατρο. Σε ηλικία 72 ετών ο κωμικός, πέντε χρόνια μετά από ένα σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο, που του προκάλεσε μεγάλη αστάθεια και ενώ πάλευε με τον καρκίνο, κατέληξε. 
Φιλμογραφία
Ιωάννης ο βίαιος (1973)
Λάβετε θέσεις (1973)
Από που πάνε για τη χαβούζα (1978)
Βέγγος, ο τρελός καμικάζι (1980)
Και ξανά προς τη δόξα τραβά (1980)
Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι (1980)
Μάθε παιδί μου γράμματα (1981)
Στο δρόμο του θεού (1982)
Χούλιγκανς: Κάτω τα χέρια απ' τα νιάτα! (1983)
Τι έχουν να δουν τα μάτια μου (1984)
Εθνική παπάδων (1984)
Θηλυκό θηριοτροφείο (1984)
Ρόδα τσάντα και κοπάνα Νο3 (1984)
Ροκάκιας την ημέρα... το βράδυ καμαριέρα (1984)
Οι Πόντιοι (1985)
Η γυναικάρα από το Κιλκίς (1985)
Επάγγελμα γυναίκα μια ζωή πατίνι (1986)
Λόρδαν ο βάρβαρος (1987)
Πόντιος είμαι ότι θέλω κάνω (1987)
Όλγα Ρόμπαρντς (1989)
Αθηναίοι (1990)
Ο δραπέτης του φεγγαριού (1994)
Φτηνά τσιγάρα (2000)
Αλέξανδρος και Αϊσέ (2001)
Ιλουστρασιόν (2006)
ΑΠΟ ΤΟ http://www.ishow.gr/

ΒΕΡΑ ΒΑΣΔΕΚΗ

Βέρα Βασδέκη 

Γεννήθηκε το 1918 στην Αίγυπτο. Ξεκίνησε πολύ νέα ως εξαιρετικό ταλέντο από τη "Μάντρα" του Αττίκ, που υπήρξε φυτώριο πολλών επιφανών καλλιτεχνών του μουσικού θεάτρου. Σπούδασε μετά στη Δραματική Σχολή Σαραντίδη. Επαγγελματικά πρωτοεμφανίστηκε το 1946 με τον θίασο Αυλαία στο θέατρο "Κοτοπούλη" όπου παρέμεινε για περίπου δέκα χρόνια. Ενδιαμέσως είχε συνεργασίες με τον θίασο της κυρίας Κατερίνας και τον θίασο Ελένης Χατζηαργύρη-Γιώργου Παππά. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τους θιάσους του Νίκου Χατζίσκου και του Ιορδάνη Μαρίνου. Με την επόμενη συμμετοχή της, στο "Θυμελικό Θίασο" του Λίνου Καρζή, εμφανίστηκε σε έργα αρχαίας τραγωδίας και κωμωδίας. Το 1970 συνέπραξε με τη Λιάνα Μιχαήλ, ενώ οι τελευταίες της εμφανίσεις ήταν με τον θίασο Κ.Παυλάκη-Ιωάννας Αρώνη. Πέθανε στις  4 Απριλίου 2003.
Φιλμογραφία
Το τραγούδι του πόνου (1953)[Ελένη Βάλβη]
Βαβυλωνία (1970) [Τζουσεππίνα]
Κατηγορώ τη ζωή (1972) [Μάρθα Χατζηθωμά] 
Εσμέ η Τουρκοπούλα (1974)  [μητέρα της Εσμέ]

ΤΖΟΥΛΙΑ ΜΠΟΥΚΑ

Τζούλια Μπούκα -Ζαφειράκη 
Γεννήθηκε το 1922. Τέλειωσε τις σπουδές της κατά τη διάρκεια της Κατοχής και πρωτοεμφανίστηκε από το 1948 με το θίασο του Αδαμάντιου Λεμού. Ακολούθησε η συνεργασία της με τον θίασο του Μάνου Κατράκη ("Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο"). Αργότερα συμμετείχε σε περιοδεία με τον θίασο του Π. Γιαννακού. Μέχρι το 1970 εμφανίστηκε και σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες.
Φιλμογραφία
Το τραγούδι του πόνου (1953)[δεσποινίς Ερασμία]
Αρπαγή της Περσεφόνης (1956) [μια Κατωχωρίτισα]
Γραφείο Συνοικεσίων (1956)  [στην τσαντιά στον Κήπο Μουσείου
Το παιδί του δρόμου (1957)   [μητέρα της Βάνας]
Όλα για το παιδί της (1958)
Χωρίς μητέρα (4 αδέλφια) (1961)  [Τζούλια]   
Το φθινόπωρο μιας καρδιάς (1969) [γραμματέας τεχνικού γραφείου]
Η λιτανεία των ηρώων (1970)