ΒΑΣΩ ΜΑΝΩΛΙΔΟΥ

Βάσω Μανωλίδου
Η Βάσω Μανωλίδου του Παναγιώτου (Αθήνα, 1910 - 11 Αυγούστου 2004) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1912 (ή 1917). Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στο Ελληνικό Ωδείο. Το 1932 εμφανίστηκε για πρώτη φορά με το Εθνικό Θέατρο στον «Έμπορο της Βενετίας» του Σαίξπηρ και συνέχισε στο ίδιο θέατρο (1932-1943), (1950-1951) και από το (1955 μέχρι το 1980). Το 1939 υποδύθηκε το ρόλο της Οφηλίας στην παράσταση του Άμλετ του Σαίξπηρ στην Αγγλία και στη συνέχεια επέστρεψε με ελληνικούς θιάσους στην Ελλάδα.
Ερμήνευσε τους βασικότερους ρόλους σε πλείστα θεατρικά έργα όπως κατά σειρά: "Θυσία του Αβραάμ", "Φυντανάκι", "Βασιλιάς Λήρ", "Ταπεινοί και καταφρονεμένοι", "Φάουστ", "Γλάρος", "Ρωμαίος και Ιουλιέτα", "Πειρασμός", "Άμλετ", "Καίσαρ και Κλεοπάτρα", "Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα" κ.ά.
Συνεργάσθηκε επίσης ως συνθιασάρχης με τους Παππά, Δενδραμή, Βεάκη, Μαίρη Αρώνη και Δημήτρη Χορν. Επίσης στα θέατρα «Κοτοπούλη» και «Μουσούρη». Με τη Βάσω Μανωλίδου συνεργάστηκαν επίσης πολλοί σκηνοθέτες όπως ο Aλέξης Σολωμός, ο Tάκης Mουζενίδης, ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο Αλέξης Μινωτής. Στον κινηματογράφο έπαιξε στις ταινίες: Eξω φτώχεια του Δημ. Γαζιάδη (1932) και Tο σταυροδρόμι του πεπρωμένου του Tζ. Mπερνούτσιο (1954).
Πραγματοποίησε καλλιτεχνικές περιοδείες στην Κωνσταντινούπολη, την Αίγυπτο και την Κύπρο. Ήταν ξαδέρφη της Mαίρης Aρώνη. Της απονεμήθηκε ο Xρυσός Σταυρός Eποποιίας και ο Tαξιάρχης του Tάγματος του Φοίνικος.
Η Βάσω Μανωλίδου μιλούσε επίσης γαλλικά και αγγλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Παλαιού Φαλήρου. Πέθανε στις 11 Αυγούστου του 2004 και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Η Βάσω Μανωλίδου θεωρούταν η τελευταία από τους μεγάλους του ελληνικού θεάτρου.
Φιλμογραφία
Έξω φτώχεια (1931)
Το σταυροδρόμι του πεπρωμένου (1954)
ΑΠΟ ΤΟ http://www.ishow.gr/

ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΜΟΝΗΣ

Κώστας Πομόνης(Πομώνης)
Ηθοποιός του μουσικού θεάτρου. Γεννήθηκε στη Ρωσία 1888 και πρωτοεμφανίστηκε στο ελληνικό θέατρο το 1921 και αφοσιώθηκε στην οπερέτα και την επιθεώρηση. Υπήρξε διοικητικός υπάλληλος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και στο Άρμα Θέσπιδος. Πέθανε το 1984.
Φιλμογραφία
Φίλησε με Μαρίτσα (1931)
Οι απάχηδες των Αθηνών (1930)
Παιδιά της Αθήνας (1947)
Μια ζωή ξαναρχίζει (1947)
Οι απάχηδες των Αθηνών (1950)
Ματωμένα Χριστούγεννα (1951) [γιατρός]
Τα τέσσερα σκαλοπάτια (1951)
Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται (1953)[στρατηγός]
Νυχτερινή περιπέτεια (1954)
Στέλλα (1955)[πατέρας του Αλέκου]
Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (1955)
Δολλάρια και όνειρα (1956)
Ο ζηλιαρόγατος (1956)[Πίπης Πιπινόπουλος, σταφιδέμπορος]
Τζιπ περίπτερο κι αγάπη (1957)[Αθανασέας]

ΗΡΩ ΧΑΝΤΑ

Ηρώ Χαντά 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1911. Διακεκριμένη ηθοποιός και τραγουδίστρια του μουσικού θεάτρου (μέτζο-σοπράνο). Κόρη του ηθοποιού Σπ. Χαντά υπήρξε επί σειρά ετών δημοφιλέστατη πρωταγωνίστρια και θιασάρχης. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε ηλικία 13 ετών στην επιθεώρηση «Πρωτευουσιάνα» του Αιμ Δραγάτση (Θέατρο «Κεντρικόν») και τον επόμενο χρόνο έπαιξε με το Θίασο της Μ. Κοτοπούλη στο "Κουρέλι" του Νικοντέμι (1925). Με τον ίδιο θίασο εμφανίστηκε στον "Ριχάρδο Γ'" του Σαίξπηρ. Το 1928 μεταπήδησε στο μουσικό θέατρο και σημείωσε μεγάλη επιτυχία ως πρωταγωνίστρια σε οπερέτες και επιθεωρήσεις. Η πρώτη της εμφάνιση στην οπερέτα ήταν στο Θέατρο «Παπαϊωάννου» (με τον ίδιο τον Παπαϊωάννου) στη "Φρασκουΐτα" του Λέχαρ. Παρέμεινε 5 χρόνια στον ίδιο θίασο, παίζοντας οπερέτες Ελλήνων και ξένων μουσουργών («Κρυφό Ρομάντσο» και «Ξανθή, μελαχροινή» του [Λιτόχωρο, Δημοτική Χορωδία" Ιωάννης Σακελλαρίδης"Λιτόχωρο, Δημοτική Χορωδία"Ιωάννης Σακελλαρίδης"Θ. Σακελλαρίδη], «Γυναίκα με τα ούλα της» του Κράους, «Ησαΐα χόρευε» του Στ. Μάστορα, κ.λπ.). Το 1932 παίζει την μεγάλη επιτυχία του Χρ. Χαιρόπουλου "Γυναίκες... Γυναίκες...", που ήταν και προσωπική της επιτυχία. Με δικό της Θίασο και συμπρωταγωνιστή τον Π. Οικονόμου παίζει διάφορα μουσικά έργα στο «Κεντρικόν» (1934-36). Με τον ίδιο «παρτεναίρ» είχε προηγουμένως ερμηνεύσει τη Μίρκα στον «Βαρκάρη του Βόλγα» (των Σ. Ποταμιάνου-Α. Μαστρεκίνη). Το 1936, και για ένα χρόνο, διέκοψε τις εμφανίσεις της και σπούδασε οπερέτα στο "Τεάτερ αν ντερ Βιν" της Βιέννης. Μεταπολεμικά (1946) εμφανίστηκε ως συνθιασάρχις στο Θέατρο «Απόλλων» (με Κ. Στολίγκα, Λ. Σκορδούλη και καλλιτεχνικό δ/ντή τον Ν. Μηλιάδη) τραγουδώντας στις οπερέτες: «Ο χορός της τύχης», «Θέλω να τον δω» και «Σφάλματα κοριτσιών». Η τελευταία εμφάνισή της στην οπερέτα έγινε το 1949 στο Θέατρο «Γκλόρια» («Γλυκειά Νανά» του [Λιτόχωρο, Δημοτική Χορωδία" ΙωάννηςΣακελλαρίδης"Λιτόχωρο, Δημοτική Χορωδία"ΙωάννηςΣακελλαρίδης"Θ. Σακελλαρίδη]). Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας της έκάνε πολλές περιοδείες στο εξωτερικό (Αγγλία,Γαλλία, Αφρική) και έδωσε κατά διαστήματα αρκετές παραστάσεις για τον Ελληνισμό της Κων/πολης και της Αιγύπτου. Έδωσε επίσης πολλά ρεσιτάλ ελαφράς μουσικής στις ελλ. Παροικίες. Σε νεαρή ηλικία έγραψε διηγήματα (που δημοσιεύθηκαν στις εφημερίδες "Ακρόπολις", "Εμπρός",κ.λπ..). Αξιομνημόνευτο και το ότι υπέστη επανειλημμένες διώξεις για τα αριστερά της φρονήματα. Αποσύρθηκε του θεάτρου το 1954. Πέθανε στην Αθήνα στις 4 Ιανουαρίου 1995.
Φιλμογραφία
Διπλή θυσία (1945)
Στο κατώφλι της αμαρτίας (1961)

ΖΩΗ ΒΟΥΔΟΥΡΗ

Ζωή Βουδούρη
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου 1917. Κόρη του Λέοντα (Τάκη) Βουδούρη. Πέθανε στις 4 Μαίου 2013.
Φιλμογραφία
Θύελλα στο φάρο (1950)
Όταν το μίσος κυβερνά (1959)[Τασία/καμαριέρα]
Ο μαγκούφης (1962)
Είναι σκληρός ο χωρισμός (1963)
Μάνα γιατί με γέννησες (1963)
Έτσι ήταν η ζωή μου (1963)
Ο διαιτητής (1963)
Κουράστηκα να σ' αποκτήσω (1963)
Έκλεψα τη γυναίκα μου (1964)[μητέρα Κυριακίδου] ΩΣ ΖΩΗ ΒΕΔΟΥΡΗ
Με λύγισε η φτώχεια (1964)
Ευχή και κατάρα (1964)
Φεύγω με πίκρα στα ξένα (1964)
Χωρίς γονείς κι αδέλφια (1964)
Η αστεφάνωτη (1964)
Διψασμένη για αγάπη (1965)
Μια γυναίκα χωρίς ντροπή (1965)
Το κορίτσι με τα βουρκωμένα μάτια (1966)
Πειραιάς ώρα 07.30 (1967)
Ανοιχτή επιστολή (1968)
Ψυχραιμία Ναπολέων (1968)
Η μοίρα μιας γυναίκας (1968)
Μια βοσκοπούλα αγάπησα (1971)
Τα χρόνια της οργής (1973)
Η αλήθεια είναι πικρή (1974)
Παραγγελιά (1980)
Οι απέναντι (1981)
Ο άγιος Πρεβέζης (1982)[θεία]
Το φράγμα (1982)
Ο ρεπόρτερ (1982)
Ταξίδι στην πρωτεύουσα (1982)
Καμικάζι τσαντάκιας (1982)
Ο ζιγκολό της Αθήνας (1982) [θεία]
Στη ζούγκλα της Αθήνας (1982)
Φυλακές ανηλίκων (1982)
Το ψώνιο (1983)
Χωρίς μάρτυρες (1983)
Σιδηρά κυρία (1983)
Εις μνήμην Χάρρυ Κλυνν (1984)
Όταν οι ρόδες χορεύουν (1984) [σύζυγος Αντώνη]
Μπορούμε και κάτω απ’ τα θρανία (1985)
Ο υπηρέτης (1985)
Τα παιδιά του Κρόνου (1985)
Πήρες πτυχίο; (1985)
Παγκόσμια κυβέρνηση (1985)
Τόπος (1985) [Μανιώ]
Made in Greece (1988)
Εξάρχεια ώρα 12 (1988)
Οι αδίστακτοι (1988) [γιαγιά]
Αθηναίοι (1990)
Βιοτεχνία ονείρων (1990) [7η πελάτισσα]
Η καρδιά του πατέρα (1990) [θεία]
Ζωή χαρισάμενη (1993)
Το φτερό της μύγας (1995)
Peppermint (1999) [Βενετία]
Safe sex (1999)[πεθερά]
Θηλυκή εταιρεία (1999) [μητέρα Λάμπρου]
Ένας & ένας (2000) [Βασιλική]
Εφήμερη πόλη (2000)
... κι αύριο μέρα είναι (2001) [Γιώτα]

Γύρω γύρω όλοι (2002)

Η πόλη των θαυμάτων (2004)

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΡΒΕΛΑΣ

Λεωνίδας Καρβέλας
Φιλμογραφία
Έκλεψα τη γυναίκα μου (1964)[Τάκης]
Ο καταφερτζής (1964) [μικρός]

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΦΡΑΓΚΙΑΔΑΚΗΣ

Βασίλειος Φραγκιαδάκης
Φιλμογραφία
Η φλόγα της ελευθερίας (1952)
Από έξι μείναμε δυο (1953)
Το ξυπόλυτο τάγμα (1953) [Ανδρέας]
Ανοιχτή θάλασσα (1954)[Νικολός,σακάτης-πρώην δύτης]

ΚΑΙΤΗ ΛΥΔΟΥ

Καίτη Λυδού (Λήδου)Φιλμογραφία

Νταντά με το ζόρι (1959)
Ο καλός μας άγγελος (1961) [Πόπη]
Άγγελοι του πεζοδρομίου (1962)
Αμαρτίες γονέων (1963)

ΡΕΝΑ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ

Ρένα Στρατηγού
Η Ρένα (Ουρανία) Στρατηγού (Αθήνα, 1929 - Αθήνα, 16 Μαρτίου 2014) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Αδέρφια της ήταν ο Στέφανος Στρατηγός, η Αλέκα Στρατηγού και η Στέλλα Στρατηγού, ενώ είχε και ακόμη μία μικρότερη αδερφή, την Ίκλενα, η οποία πέθανε σε μικρή ηλικία. Άρχισε να εμφανίζεται με τον οικογενειακό θίασο του πατέρα της, Βασίλη Στρατηγού. Έγινε μέλος του Σ.Ε.Η. στις 10 Οκτωβρίου 1947 και το 1950 συμμετείχε στο θίασο του Θεάτρου "Βέμπο". Έπαιξε στην επιθεώρηση των Μίμη Τραϊφόρου-Γιώργου Γιαννακόπουλου "Βίρα τις άγκυρες", όπου μαζί με τις αδερφές της Αλέκα και Στέλλα, ερμήνευσε το γνωστό τραγούδι "Παλιοζωή, παλιόκοσμε και παλιοκοινωνία" σε νούμερο της παράστασης. Δεν παρέμεινε για μεγάλο διάστημα στο θέατρο. Τον Ιούλιο του 2013 και κατόπιν επίσκεψής της στο "Σπίτι Του Ηθοποιού", όπου φιλοξενείτο ο πρώην κουνιάδος της Ανδρέας Μπάρκουλης, έσπασε τον ώμο της και μεταφέρθηκε στον Ευαγγελισμό. Ανάρρωσε σύντομα και επανήλθε στο σπίτι της, στο Περιστέρι, όπου ζούσε απομονωμένη. Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 16 Μαρτίου 2014, και κηδεύτηκε την επόμενη μέρα στο νεκροταφείο Ζωγράφου.
Φιλμογραφία
Ο μεθύστακας (1949) [Ντόλυ]
Ούτε γάτα ούτε ζημιά (1954) [Λολότα]
Χαρούμενο ξεκίνημα (1954) [Φρόσω]
Χαλιμά (1954)
Νύχτες της Αθήνας (1954)[Μίτση] 
Πιάσαμε την καλή (1955) [Ελένη Σουρταφέρτα]
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΑΚΟΣ

Γιώργος Νάκος
Από τους αυθεντικότερους ερμηνευτές δημοτικών τραγουδιών και ηθοποιός του μουσικού Θεάτρου. Γεννήθηκε το 1908 στο Βουνέσι (σήμερα Μορφοβούνι Καρδίτσας) και έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια διότι ο πατέρας του Μιχάλης πέθανε το 1913. Η χήρα Νάκου με τα δυο παιδιά της, το Γιώργο και το Χρήστο, εγκαταστάθηκε στο πατρικό της, στα Φάρσαλα. Από μικρός αναγκάστηκε να δουλέψει, παραμελώντας το σχολείο. Δούλεψε ως καρροποιός μέχρι το 1926, οπότε πήγε στην Αθήνα και δούλεψε σε ταβέρνα ως βοηθός. Το 1927 παρουσιάστηκε στο Στρατό και υπηρέτησε ως προστάτης οικογενείας για οκτώ μήνες, ενώ μετά κατατάχθηκε στην Αστυνομία και συγκεκριμένα στην Αγορανομία Αθηνών. Παντρεύτηκε και απόκτησε δύο παιδιά, το Μιχάλη (1935) και τον Σόλωνα (1937) το παιδί σκοτώθηκε από ατύχημα στα χρόνια της Κατοχής. Τραγουδούσε ερασιτεχνικά στις ταβέρνες και σιγά – σιγά έγινε γνωστός. Σαν γλεντζές που ήταν έκανε ζωή άρχοντα - ρεμπέτη και όχι αστυνομικού, τραγουδώντας κρυφά από την υπηρεσία του. Το 1935 κυκλοφορεί από την Colubia το κλέφτικο «Μωριάς», αναγνωρίζεται η μεγάλη αξία του και καθιερώνεται. Από τα μαγαζιά της Αθήνας δέχεται πολλές προτάσεις και διαπρέπει ως τραγουδιστής δημοτικών και αμανέδων. Μεταξύ των άλλων εργάστηκε στην περίφημη ταβέρνα του Πίκινου όπου τραγουδούσε και ρεμπέτικα, χωρίς ωστόσο ποτέ να ηχογραφήσει. Συνεργάστηκε με πολλούς γνωστούς τραγουδιστές, όπως είναι η Ρόζα Εσκενάζυ, η Ρίτα Αμπατζή, ο Κώστας Ρούκουνας, η Μαρίκα Πολίτισσα, ο Στέλιος Κηρομύτης, ο Πρόδρομος Τσαουσάκης, ο Στ. Καζαντζίδης και άλλους μεγάλους της εποχής.H ζωή του Νάκου αλλάζει με αφορμή ένα τυχαίο περιστατικό, το 1937 οπότε παραιτείται από την Αστυνομία για να ασχοληθεί με το μουσικό θέατρο.  Σε μια ταβέρνα ο Νάκος  τελών σε κατάσταση ευθυμίας, μιμούνταν γνωστό μπεκρή της αθηναϊκής αγοράς. Εκεί έτυχε να τρώει ο γνωστός θιασάρχης Μακέδος, ο οποίος ευρισκόμενος σε αδιέξοδο (διότι είχε τσακωθεί με τον Ορέστη Μακρή που έπαιζε το ρόλο του μεθύστακα) πρότεινε στο Νάκο να αναλάβει το ρόλο. Έτσι, ο Νάκος βρέθηκε να κάνει στο θέατρο τον μπεκρή, ενώ παράλληλα τραγουδούσε δημοτικά και ρεμπέτικα τραγούδια, για πολλά χρόνια και με διάφορους θιάσους στην Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη στην οποία πέρασε αρκετό καιρό. Το 1941 μέσω της Πόλης περνά στη Συρία και από εκεί στην Αλεξάνδρεια, όπου κατατάσσεται στο ψυχαγωγικό τμήμα του Στρατού, όπου ήταν η  Σοφία Βέμπο, με την οποία συνεργάστηκε για πολλά χρόνια αργότερα. Ως ηθοποιός συναγωνίζεται με επιτυχία τον Μακρή στο ρόλο μπεκρή, αλλού κάνει το βλάχο, ενώ ως τραγουδιστής είναι μοναδικός.Από το 1951 μέχρι και το 1977 συνεργάστηκε με μεγάλους θιάσους και ηθοποιούς, όπως είναι η Μαρίκα Νέζερ, ο Φωτόπουλος, ο Αυλωνίτης, ο Λάσκος, η Ζωζώ Σαπουτζάκη, ο Α. Μπάρκουλης, ο Γ. Μιχαλόπουλος, κ.ά.. Το 1976 εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά «το παλιό το κατοστάρι» ενώ ένα χρόνο αργότερα (1977) με το θίασο του Κ. Βουτσά, οπότε και αποσύρθηκε οριστικά. Ταξίδεψε με θιάσους ταξίδεψε εντός και εκτός Ελλάδος, όπως Κωνσταντινούπολη, Καναδά, Αμερική, Κύπρο, κλπ. Κοινωνικός τύπος όντας, γνώρισε πολλούς ανθρώπους και όχι μόνο από τον στενό καλλιτεχνικό χώρο, όπως φαίνεται από φωτογραφίες με τον Ωνάση, ή την Γκρέτα Γκάρμπο (!) Το 1977 -8 συμμετέχει στην τηλεοπτική παραγωγή «το παλιό το κατοστάρι» όπου παίζει – τι άλλο; - το μεθυσμένο. Ο Νάκος είχε σπάνια φωνή, ωστόσο η μεταπήδηση στο Θέατρο, στέρησε το Δημοτικό τραγούδι από την απαράμιλλη ερμηνεία του. Η δισκογραφική του παραγωγή περιορίζεται σε κατά τι λιγότερο από 30 τραγούδια από αυτά δύο είναι σχετικά με το ρόλο του μπεκρή. Τα δημοτικά συμπεριλήφθηκαν σε ειδικές εκδόσεις (επιλογές) αυθεντικών ερμηνευτών και κυκλοφόρησαν σε Ελλάδα, Ευρώπη και Αμερική. Έζησε ως πραγματικός ρεμπέτης, χαρίζοντας απλόχερα το ταλέντο του και τη ζωή του. Πέθανε στην Αθήνα στις 6 Ιανουαρίου 1981, ξεχασμένος από όλους. Η μόνη αναφορά στην προσωπικότητα και το έργο του έγινε σε ραδιοφωνική εκπομπή του Γ. Παπαδάκη όπου μίλησε ο ανιψιός του Δημήτρης Κατοίκος. Λίγα χρόνια μετά στο περιοδικό «Γνώση και  Γνώμη της Καρδίτσας» τομ. 5/1986, δημοσιεύτηκε εργασία του Κλεομένη Καλυβιώτη. Πρώτη φορά εκδήλωση για το Νάκο έγινε στη γενέτειρά του, το Μορφοβούνι Καρδίτσας, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του πραγματοποιήθηκε ειδική εκδήλωση τιμής και μνήμης για το Γιώργο Νάκο, την οποία οργάνωσε η Εταιρεία Σύγχρονης Πολιτιστικής Ανάπτυξης στις 6 Φεβρουαρίου 2008.

Φιλμογραφία
Οι παπατζήδες (1954)
Θανασάκης ο πολιτευόμενος (1954)
Ο αδελφός μου ο τροχονόμος (1963)
Ο κατήφορος μιας ορφανής (1963)
Κόσμος και κοσμάκης (1964)

Τα δίδυμα (1964)
Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης (1963)
Σε ποιον να πω τον πόνο μου (1964)
Αυτοί που μίλησαν με το θάνατο (1970)
ΑΠΟ ΤΟ http://www.espamko.gr/

ΒΙΚΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Βίκυ Κωνσταντοπούλου

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1934. Τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.Στα μέσα της δεκαετίας του '60 επέλεξε να αφήσει οριστικά το Θέατρο και τον Κινηματογράφο. Πέθανε στις 24 Απριλίου 2007.
Φιλμογραφία
Γκόλφω (1955)

Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο (1955)
Θυσία της μάνας (1956)
Η κυρά μας η μαμμή (1958)
Νταντά με το ζόρι (1959)
Ο Ηλίας του 16ου (1959)
Οι δοσατζήδες (1959)
Το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο (1959)

ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Κώστας Παπακωνσταντίνου

Φιλμογραφία
Αντιγόνη(1961)Αλίμονο στους νέους (1961)[υπάλληλος ανθοπωλείου]

Μικρές Αφροδίτες  (1963) [Λύκας]
Η Κύπρος στις φλόγες (1964)
Ανήσυχα νιάτα  (1963)
Αλύγιστη στη ζωή (1964) [Αλέκος]
Έχω δικαίωμα να σ`αγαπώ  (1966) [Τέλλης]  
Όταν τα ψάρια βγήκαν στη στεριά (1967) [Μανωλιός]
Οικογένεια Χωραφά (1968)[Πιτ]
Φοβάται ο Γιάννης το Θεριό... (1969)  

ΛΟΥΚΑΣ ΜΥΛΩΝΑΣ

Λουκάς Μυλωνάς

Γεννήθηκε το 1902. Ηθοποιός και ονομαστός θιασάρχης περιοδευόντων θιάσων. Διακρίθηκε ιδιαίτερα στην αυτοσχεδιαστική κωμωδία («νούτικη»). Στη διάρκεια της Κατοχής εγκαταστάθηκε με θίασό του στη Λάρισα και περιόδευε σε όλη τη Θεσσαλία. Το καλοκαίρι του 1961 περιόδευσε σε ελληνικές πόλεις, με ρεπερτόριο πρόζας και μουσικού θεάτρου. Το 1965 εμφανίστηκε με θίασό του στο Θέατρο «Ορφεύς» Πατρών, παίζοντας ηθογραφίες, οπερέτες και επιθεωρήσεις καθώς και δικές του κωμωδίες. Το 1967, στο ίδιο Θέατρο, ανέβασε πολλές οπερέτες και επιθεωρήσεις.
Φιλμογραφία

Η ιστορία της κάλπικης λίρας (1955)[δικηγόρος Διανέλλου]

Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (1960)[στο καφενείο]

Ζητείται ψεύτης (1961)[στη συγκέντρωση των εφαπλωματοποιών]
Εμείς τα μπατιράκια (1963)[πελάτης κτηματομεσιτικού γραφείου]
Επιστροφή (1965)[ταβερνιάρης]
Ο Μελέτης στην Άμεση Δράση (1966)[ταβερνιάρης]
Ο παπατρέχας (1966)[υποψήφιος γαμπρός]
Ο μπαμπάς μου ο τέντι μπόις (1966)

Αχ και νά΄μουν άντρας (1966)[περαστικός]
Ένας κλέφτης με φιλότιμο (1968)[πατέρας Κακκαβά]
Δυο έξυπνα κορόιδα (1971)[υποψήφιος γαμπρός]

ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ www.retrodb.gr