ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΜΟΥΣΤΑΚΑ

Μουστάκα-Πλέσσα Αθανασία

Η ηθοποιός Αθανασία Μουστάκα γεννήθηκε στο Γαλαξείδι στις 22 Δεκεμβρίου 1898 (κατά άλλους το 1899) και πέθανε στις 13 Ιουλίου του 1968.
Κόρη ηθοποιών (ήταν κόρη του ηθοποιού και θιασάρχη Διονυσίου Πλέσσα), ανατράφηκε με τη φροντίδα του θείου της Ν. Πλέσσα και έτσι θήτευσε και στο μουσικό θέατρο. Εμφανίστηκε στη σκηνή μαζί του, ήδη από τη μικρή της ηλικία, στο «Θέατρο Θησείου». Το 1912 εμφανίστηκε στις επιθεωρήσεις «Κινηματογράφος» και «Πανόραμα» («Θέατρο Συντάγματος»). Το 1913 έπαιξε στη «Βουλγάρα» του Π. Δημητρακόπουλου και το 1914, στις επιθεωρήσεις «Επινίκια» του Αριστ. Κυριακού και «Ευρωπαϊκός Πόλεμος» του Τ. Μωραϊτίνη. Συνέχισε τη συνεργασία με τον εκλεκτό θείο της και κατά τα 2 επόμενα χρόνια (Θέατρο «Αθήναιον» που είχε μετονομαστεί σε Θέατρο «Πλέσσα»). Τότε έπαιξε στις επθεωρήσεις «Αναμπουμπούλα» (των Αγέλαστου-Δημητρακόπουλου), «Σάτιρα» (του Αιμ. Δραγάτση) και «Ο Πόλεμος του ’16». Το 1917 πήρε μέρος στα «Παναθήναια» (Θέατρο «Λυρικόν»). Ακολούθησε πολυετής και επιτυχημένη σταδιοδρομία της στο θέατρο πρόζας και τον κινηματογράφο, σταδιοδρομία που την έφερε να συνεργαστεί με όλους τους μεγάλους της ελλ. σκηνής και κατέληξε--και στεφανώθηκε--στο Εθνικό Θέατρο.Στο σινεμά έπαιξε δεύτερους ρόλους και 4 δεκαετίες μετά το θάνατό της τιμήθηκε σε εκδήλωση του Σ.Ε.Η. για τους ηθοποιούς που πέθαναν κατά τα έτη 1967-1974. Στην ταινία Μοντέρνα Σταχτοπούτα έπαιξε το ρόλο της γιαγιάς της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Πέθανε έπειτα από πνευμονικό οίδημα που υπέστη στο νοσοκομείο Τίμιος Σταυρός. Κηδεύτηκε μία Κυριακή πρωινή στο Γ΄ Νεκροταφείο.
Φιλμογραφία

Το λιμάνι των δακρύων (1929)
Τα γαλάζια κεριά (1930)
Πρόσωπα λησμονημένα (1946)
Τελευταία αποστολή (1949)
Ο μεθύστακας (1950) Ηθοποιός
Ματωμένα Χριστούγεννα (1951) [Όλγα]
Οι ουρανοί είναι δικοί μας (1953)
Γυναίκες δίχως άντρες (1954) [κυρά Ασημίνα-μητέρα Ζαννή]
Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (1955)
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας (1955) [Γιάννενα]
Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο (1955)
Η μοίρα γράφει την ιστορία (1957)
Ένα νερό κυρά Βαγγελιώ (1959)
Ο Αλή Πασάς και η κυρά Φροσύνη (1959)
Αστέρω (1959)
Ζάλογγο το κάστρο της λευτεριάς (1959)
Στρατιώτες δίχως στολή (1960) [Κατίνα]
Τυφλός άγγελος (1960)
Το παιδί του δρόμου (1961)
Συνοικία το «όνειρο» (1961)
Το ταξίδι (1962) [μάνα Στέφανου]
Ο αδελφός μου ο τροχονόμος (1963)
Είμαι μια δυστυχισμένη (1964) (γιαγιά]
Μοντέρνα Σταχτοπούτα (1965) [γιαγιά]
Χαμένη ευτυχία (1966)

ΖΩΗ ΡΙΖΟΥ

Ζωή Ρίζου
Γεννήθηκε το 1917. Μέλος του Σ.Ε.Η από το 1932. 
Κόρη του ηθοποιού Κώστα Ρίζου.
Φιλμογραφία
Από έξι μείναμε δυο (1953)
Ψιτ... κορίτσια! (1959)
Νύχτες στο Μιραμάρε (1960)
Δεν μπορούν να μας χωρίσουν (1965)
Ένας χίππυς με φιλότιμο (1970)
Η σάρκα προστάζει (1971)
Ο κύριος σταθμάρχης (1972)
Αστερισμός της παρθένου (1973)
Οι γενναίοι πεθαίνουν δύο φορές (1973) [γιαγιά]
Είσαι στην ΕΟΚ... μάθε για την ΕΟΚ (1981)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΝΑΚΗΣ

Βασίλης Κανάκης
Γεννημένος το 1924, σπούδασε, σε χρόνους δύσκολους, με βασικό δάσκαλο τον Δημήτρη Ροντήρη στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από την οποία αποφοίτησε το 1947. Στο Εθνικό έπαιζε, μαθητής της σχολής ακόμα, βουβούς ρόλους από το 1945, όπως μου έλεγε ο ίδιος σε συνέντευξη που είχε δώσει στα «ΝΕΑ» στις 22 Ιουνίου του 1999. Στο αρχείο της ιστοσελίδας του Εθνικού το όνομά του πρωτοαναφέρεται τη σεζόν 1946-47 στον «Ρουί Μπλας» του Ουγκό που ανέβασε ο Ροντήρης. Πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση, και πάλι με σκηνοθέτη τον Δημήτρη Ροντήρη, στον σαιξπηρικό «Ριχάρδο Β΄» την αμέσως επόμενη χρονιά με τρεις μικρούς ρόλους. Δεν θα ξεκουνήσει από το Εθνικό. Ψηλός, γεροδεμένος, μελαχρινός, ανδροπρεπής- ωραίος άντρας-, με έξοχη φωνή και άρθρωση, από τα μέσα της δεκαετίας του ΄50 αναδεικνύεται σιγά σιγά σε πρωταγωνιστή για να φτάσει στην πρώτη γραμμή της ιεραρχίας του Εθνικού διαπρέποντας κυρίως στο αρχαίο δράμα. Εκατόν εξήντα μία παραστάσεις στις οποίες συμμετείχε μετράει το αρχείο του Εθνικού- 42 ρόλους σε 31 αρχαία δράματα και 200 παραστάσεις επί 32 καλοκαίρια μόνο στην Επίδαυρο μέτραγε ο ίδιος. Και τι δεν έπαιξε! Αίγισθο και αργότερα Αγαμέμνονα στην «Ορέστεια», Αγαμέμνονα στην «Εκάβη», Αχιλλέα στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι», Αιγέα και αργότερα Ιάσονα αλλά και Κρέοντα στη «Μήδεια», Ηρακλή και αργότερα Αισχύλο στους «Βατράχους», Θησέα στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ» και στις «Ικέτιδες, Τεύκρο στον «Αίαντα», Πενθέα, Διόνυσο και προς το τέλος Τειρεσία στις «Βάκχες», Μενέλαο στην «Ανδρομάχη», στον «Ορέστη», στις «Τρωαδίτισσες» και στην «Ελένη» (!), Ρανκ στο «Σπίτι της κούκλας», Μακντόφ στον «Μάκβεθ», Ηρακλή στον «Φιλοκτήτη» και στις «Τραχίνιες», Έκτορα στον «Ρήσο», Λοπάχιν στον «Βυσσινόκηπο», Πρόσπερο στην «Τρικυμία», Δημοφώντα στους «Ηρακλείδες», Λέστερ στη «Μαρία Στούαρτ», Αλβάρο στο «Τριαντάφυλλο στο στήθος», Ξέρξη στους «Πέρσες», Κρέοντα στον «Οιδίποδα τύραννο» και στις «Φοίνισσες», Πλάτωνα στους «Φοιτητές», Μενβέντιεφ «Στον βυθό», Ορέστη στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις», Στρατηγό στη «Χαρτοπαίχτρα», Τζακ στο «Άσυλο του Ντέιβιντ Στόρεϊ- τον θεωρούσε από τους σημαντικότερους ρόλους του- και… και… Ο τελευταίος του ήταν ο Συνταγματάρχης στη «Σονάτα των φαντασμάτων» του Στρίντμπεργκ την άνοιξη του 1986. Δεν είχε ξαναπαίξει έκτοτε.
Ο Βασίλης Κανάκης είχε κάνει και μερικές ταινίες: «Αδούλωτοι σκλάβοι», «Ερωτικό ταξίδι», «Στουρνάρα 288», ενώ δίδασκε για πολλά χρόνια υποκριτική. Άνθρωπος ζεστός, πληθωρικός, το 1999 επανήλθε στο προσκήνιο με ένα βιβλίο 640 σελίδων μεγάλου σχήματος: «Εθνικό Θέατρο- Εξήντα χρόνια σκηνή και παρασκήνιο».Πέθανε στις 15 Οκτωβρίου 2009 και τάφηκε στο κοιμητήριο Ζωγράφου.
Φιλμογραφία
Αδούλωτοι σκλάβοι (1946)
Ερωτικό ταξίδι (1949)
Ο άνθρωπος του τραίνου (1958)
Έγκλημα στο Κολωνάκι (1959)
Καραγκιόζης ο αδικημένος της ζωής (1959)
Μπουμπουλίνα (1959)
Η λίμνη των στεναγμών (1959)
Φτώχεια και αριστοκρατία / Στουρνάρα 288 (1959)
Αμαρυλλίς (Το κορίτσι της αγάπης) (1959)
Η αυγή του θριάμβου (1960) [φον Μίλερ]
Χίλιες παρά μία νύχτες (1960)
Νύχτες στο Μιραμάρε (1960)
Ηλέκτρα (II) (1962)
Δίψα για ζωή (1964)Το λάθος (1965) (θεράπων ιατρός Αλέξη Τερζή) 
Αθώος ή ένοχος; (1989)
ΑΠΟ ΤΟ http://theatreworld.wordpress.com/

ΣΜΑΡΟΥΛΑ ΓΙΟΥΛΗ

Σμαρούλα Γιούλη
Ηθοποιός και τραγουδίστρια, που διέπρεψε στο μιούζικαλ. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 27 Ιανουαρίου 1930. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Δημήτρη Ροντήρη και συνέχισε με χορό και τραγούδι. Έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο σε ηλικία 9 ετών, το 1943, στη Φωνή της καρδιάς, πλάι στον Αιμίλιο Βεάκη. Ακολούθησαν οι ταινίες Χαμένοι άγγελοι, Τελευταία αποστολή, Το σωφεράκι, Το οργανάκι και δεκάδες ακόμα. Στο θεατρικό σανίδι εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1948, στην επιθεώρηση των Αλέκου Σακελλάριου - Χρήστου Γιαννακόπουλου Άνθρωποι, άνθρωποι και στη συνέχεια συνεργάστηκε με την Κατερίνα Ανδρεάδη και το Μάνο Κατράκη στο έργο Ο Χριστός ξανασταυρώνεται. Το 1957 γνωρίστηκε με τον έφεδρο αξιωματικό και μετέπειτα επιτυχημένο θεατρικό επιχειρηματία Βαγγέλη Λειβαδά. Παντρεύτηκαν ένα χρόνο μετά, με κουμπάρους τον Ντίνο Ηλιόπουλο και τον Μίμη Φωτόπουλο, και αποτέλεσαν ένα από τα πιο αγαπημένα ζευγάρια του καλλιτεχνικού χώρου. Το 1958 συγκρότησε δικό της θίασο και άρχισε να περιοδεύει, ενώ συνεργάστηκε με πολλούς από τους κινηματογραφικούς της παρτενέρ, όπως τον Μίμη Φωτόπουλο και τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, σε ξένες, αλλά κυρίως σε ελληνικές κωμωδίες, πολλές από τις οποίες μεταφέρθηκαν με επιτυχία και στη μεγάλη οθόνη. Το 1960 απέκτησε δική της θεατρική στέγη και μαζί με το σύζυγό της ανέβασαν πολλά έργα ελλήνων συγγραφέων (Γ. Σουρή, Π. Παλαιολόγου, Σπ. Μελά, Δ. Γιανουκάκη, Δ. Ψαθά, Γ. Ρούσσο, Γ. Τζαβέλλα, Κ. Μουρσελά κ.ά.), αλλά και ξένων (Εντ. Φίλιπο, Α. Νικολάι, Ντ. Φο, Αλ. Χάκετ κ.ά.). Συνεργάστηκε σχεδόν με όλους τους έλληνες σκηνοθέτες, ενώ η ίδια σκηνοθέτησε πρόζες και μουσικά θεάματα, όπως το μιούζικαλ 20 χρόνια Θεοδωράκης, Καφενείον η Ελλάς κ.ά. Τη δεκαετία του '80 η Σμαρούλα Γιούλη, σε συνεργασία πάντα με τον σύζυγό της, παρουσίασε και πρωταγωνίστησε σε πολλά μιούζικαλ, όπως το Σικάγο, Η γυναίκα της χρονιάς, Μάγκες και Κούκλες, Hello Ντόλυ και αργότερα στο Sweet Charity. Πρωτότυπες για την εποχή, πλούσιες και πολυδάπανες οι μουσικοθεατρικές αυτές παραγωγές, για τις οποίες μετακαλούσε ξένους σκηνοθέτες του είδους, άφησαν να ξεδιπλωθεί το ταλέντο της στο τραγούδι και τον χορό. Από τη δεκαετία του '90 και μετά έπαιζε όλο και λιγότερο στο θέατρο. Πέθανε στις 7 Μαρτίου του 2012, σε ηλικία 78 ετών, τρεις μήνες μετά τον άδικο χαμό του συζύγου της, Βαγγέλη Λειβαδά.
Φιλμογραφία
Η φωνή της καρδιάς (1942) [Ζιζή]
Τελευταία αποστολή (1949)
Χαμένοι άγγελοι (1948) [Έλλη]
Έλα στο θείο... (1950) [Ρούλα Γιορέ]
Εκείνες που δεν πρέπει ν`αγαπούν (1951) [Καίτη]
Ο πύργος των ιπποτών (1952) [Μαρίνα Δελαρόσσα]
Το σοφεράκι (1953) [Λέλα]
Το κορίτσι της γειτονιάς (1954) [Πίτσα]
Άνεμος του μίσους (1954) [Αγγέλα]
Ανοιχτή θάλασσα (1954) [Σμαρώ]
Γλέντι - λεφτά κι αγάπη (1955) [Μυρτώ]
Το οργανάκι του Αττίκ (1955) [Μέλπω]
Η καφετζού (1956) [Καίτη Γιαβάση-Τσαρδή]
Θυσία της μάνας (1956) [Αλίκη Τεγά - Δημητρίου]
Ο γυναικάς (1957) [Άλκη Μποράνη]
Ο πειρασμός (1957)
Ο μεγαλοκαρχαρίας (1957) [Λόλα]
Ραντεβού με τον έρωτα (1957) [Λιλή]
Της νύχτας τα καμώματα (1957) [Ρούλα Χατζηθεοδωρή]
4 νύφες 1 γαμπρός (1958) [Φούλη Προκόπη]
Ο μισογύνης (1958) [Λίζα] 
Κάθ' εμπόδιο για καλό (1958) [Σμαρή (Σμαράγδα)]
Ο λεφτάς (1958) [Μαίρη Ντέρμα]
Φτώχεια και αριστοκρατία / Στουρνάρα 288 (1959) [Ντουντού Βράιλα]
Νύχτες στο Μιραμάρε (1960) [Ασράφ / Λένα]
Φτωχαδάκια και λεφτάδες (1961) [Μίλη Ντεκρίση]
Ο Θόδωρος και το δίκανο (1962) [Χριστίνα]
Μόνο για σένα (1965) [Στέλλα Περωτή]
Ενώνει ο πόνος δυο καρδιές (1965) [Στέλλα Περωτή]
ΑΠΟ ΤΟ https://www.sansimera.gr/

ΛΙΖΑ ΑΛΕΞΙΟΥ

Λίζα Αλεξίου

Η σύζυγος και μόνιμη παρτενέρ του Τάσου Γιαννόπουλου στις ταινίες που ενσάρκωνε τον ''Κίτσο''. Απέκτησαν δύο κόρες, την Λίντα και τη Χαρά.
Φιλμογραφία
Όλοι θα ζήσουμε (1974) [Ελένη]
Το πιο γρήγορο μπουζούκι (1973)
Ο Πατούχας (1972) [Πηγιώ]
Ο Πούσκας των Πετραλώνων (1972) [Αγγελική]
Ο πρίγκηπας της αγοράς (1972) [Τζούλια]
Μια νταντά και τέζα όλοι (1971) [Ελένη]
Ο καουμπόυ του Μεταξουργείου (1971) [Άννα]
Ένας Κίτσος στα μπουζούκια (1970) [Μαρίνα]
Ένας χίππυς με τσαρούχια (1970) [Έλεν]
Γαμπρός από τη Γαστούνη (1969) [Ρίτσα]
Για ένα ταγάρι δολάρια (1969) [Τζένη]
Έμπαινε Κίτσο (1968) [Πόλυ]
Κίτσος μίνι και σουβλάκι (1968) [Ζέτα]
Ο Κίτσος και τα αδέλφια του (1968)
Πράκτωρ Κίτσος καλεί Γαστούνη (1967) [Σούζυ]

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΤΣΙΚΑΣ

Γιάννης Τότσικας
Ηθοποιός και τραγουδιστής. Γεννήθηκε στην Νίκαια της Λάρισας το 1936. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, από όπου αποφοίτησε το 1967. Υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Σ.Ε.Η.   
Από το 1982 έως το 1984 έλαβε μέρος σε 6 παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου.
Είναι πατέρας των  επίσης ηθοποιών, Απόστολου και Θανάση Τότσικα. Πέθανε στις 28 Απριλίου 2018.
Φιλμογραφία
Το νησί της Αφροδίτης (1965)
Το κορίτσι με τα βουρκωμένα μάτια (1966)
Βυζαντινή Ραψωδία (1968)
Η αρχόντισσα κι ο αλήτης (1968)
Για την τιμή και για τον έρωτα (1969)
Ένας άνδρας με συνείδηση (1969)
Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου (1969)
Το νησί της Αφροδίτης (1969)
Αδούλωτη ράτσα (1969)
Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά (1969)
Μια γυναίκα στην Αντίσταση (1970)
Αναπαράσταση (1970) [Χρήστος Γκίκας]
Σκιές στην άμμο (1970)
Κατηγορώ τους δυνατούς (1970)
Δεν υπάρχουν λιποτάκτες (1970)
Οι αμαρτωλοί (1971)
Αήττητος (1971)
Κατάθεση (1973)
Η διαδικασία (1976)
Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί (1981)
Τα όπλα μου ρίχνουν λουλούδια (1981)
Λούφα και παραλλαγή (1984) [κινηματογραφιστής] 
Ξαφνικός έρωτας (1984)
Η φωτογραφία (1986) [Χαρίλαος]
Τα παιδιά της Χελιδόνας (1987)
Κρυστάλλινες νύχτες (1992)
Ένας & ένας (2000) [ταβερνιάρης]
Πολιτικη κουζίνα (2003) [παπάς]
Brides [Νύφες] (2004) [παππούς Χαρώς]
Μπαχ και μπουζούκι (2006) [παππούς]

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΑΚΑΙΝΑΣ

Βαγγέλης Σάκαινας
Γεννήθηκε το 1908 στον Πόρο. «Τυπίστας» της πρόζας και του μουσικού θεάτρου (μέλος του ΣΕΗ από το 1935). Από το 1937 ως το 1940 μετείχε στον μουσικό Θίασο Μαρίκας Νέζερ-Καίτης Βερώνη, κ.ά. Στην Κατοχή συνεργάστηκε με τον Θίασο Βασ. Αυλωνίτη-Κυρ. Μαυρέα και την περίοδο 1947-50 συνέχισε συνεργασία με τους προηγούμενους και τον Μ. Φιλιππίδη (που προστέθηκε ως συνθιασάρχης). Από το 1951 ως το 1956 ήταν μόνιμο στέλεχος στον μουσικό θίασο της Κ. Ντιριντάουα και την περίοδο 1957-58 συνεργάστηκε με την Καλή Καλό. Από το 1959 στράφηκε προς την πρόζα. Παρ’ όλα αυτά, την περίοδο 1962-63 επέστρεψε περιστασιακά στο μουσικό θέατρο και συνεργάστηκε με τη «Λυρική Σκηνή Πειραιώς», εμφανιζόμενος στις οπερέτες: «Αυτοκρατορικές βιολέτες», «Ραντεβού μεσ’ στη νύχτα», κ.λπ. (Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς). Έπαιξε και σε κινηματογραφικές ταινίες. Πέθανε στις 17 Απριλίου 1972.
Φιλμογραφία
Φτώχεια έρως και κομπίνα (1956)
Τα τρία παιδιά Βολιώτικα (1957)
Δύο αγάπες δύο κόσμοι (1958)
Κέφι γλέντι και φιγούρα (1958)
Ένας ήρως με παντούφλες (1958)[τον χαιρετά ο στρατηγός μαζί με τον Στ. Χατζηπαυλή-στην αρχή του φίλμ]
Το τρελλοκόριτσο (1958) [υποψήφιος εργοδότης]
Γαμήλιες περιπέτειες (1959)
Ένας Έλληνας στο Παρίσι (1959)
Ήρωες της γκάφας (1959)
Ένας βλάκας και μισός (1959)
Λαός και Κολωνάκι (1959) [θυρωρός]
Άντρα θέλω με πυγμή (1959)[έχει καυγαδάκι με την Λάουρα Τσομπάνη (Αμαλίτσα) ενώ βρίσκονται σε παραθαλάσσιο ταβερνάκι]
Τρεις κούκλες κι εγώ! (1960)
Το αγόρι που αγαπώ (1960)
Χριστίνα (1960) [ρεσεψιονίστ]
Οι γαμπροί της ευτυχίας (1962)[Χαρίλαος]
Θρίαμβος (1962)
Παλληκαράκια της παντρειάς (1963) [Γιακουμάκης] 
Χτυποκάρδια στο θρανίο (1963)
Διχασμός (1965)
Πάρε το δάκρυ μου (1965)
Περιφρόνα με γλυκιά μου (1965)
Ούτε μιλάει ούτε λαλάει (1966)
Μιας πεντάρας νειάτα (1967) [γιατρός]
Κορίτσια στον ήλιο (1968) [υπεύθυνος πλαζ]
Η κόμισσα της φάμπρικας (1969)

ΕΛΠΙΔΑ ΜΠΡΑΟΥΔΑΚΗ

Ελπίδα Μπραουδάκη

Γεννήθηκε στην Κρήτη το 1941. Παντρεύτηκε την δεκαετία του ΄70 με τον επίσης ηθοποιό Γιώργο Μάζη αλλά χώρισαν λίγα χρόνια αργότερα. ''Δάνεισε'' τη φωνή της σε αρκετές μεταγλωττισμένες σειρές.

Πέθανε στις 6 Ιουλίου 2021. 
Φιλμογραφία
Ο γαμπρός μου ο προικοθήρας (1967)
Κορίτσια στον ήλιο (1968) [φίλη Άναμπελ]
Καταραμένη αγάπη (1968)
Η Αθήνα μετά τα μεσάνυχτα (1968)
Κακός, ψυχρός και ανάποδος (1969)
Η αρχόντισσα του λιμανιού (1969)
Στον ίλιγγο της ζωής (1969)
Καλάβρυτα 1821 (1970)
Ευδοκία (1971)
Καυτά ψυχρά κι ανάποδα (1971)
Αδέλφια μου αλήτες πουλιά (1971)
Πως καταντήσαμε Σωτήρη (1972) [Χαρούλα Αυγερινού]
Η αμαρτία της ομορφιάς (1972)
Η ζωή ενάμιση χιλιάρικο (1995)
Αμέρικα (1999)
Αλεξάνδρεια (2001) [ιδιοκτήτρια αντικερί]
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ https://www.facebook.com/elpidabraouda

ΤΙΤΙΚΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ

Τιτίκα Βλαχοπούλου
Η Τιτίκα Βλαχοπούλου γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1948. Η καταγωγή της είναι από τη Μικρά Ασία και τελείωσε το Γυμνάσιο στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη με άριστα . Παρακολούθησε μαθήματα χορού καθώς και τραγουδιού με δασκάλα την Παπαλεξοπούλου Καίτη. Πρωταγωνιστικό στέλεχος του Ελληνικού θεάτρου. Έχει εμφανιστεί σε έργα: Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη, Χουρμούζη, Ξενόπουλου, Παντελή Χόρν, Κορομηλά, Μπρέχτ, Σαίξπηρ, Ερρίκος Ίψεν, Άντον Τσέχωφ, Λόρκα, Όσμπορν, Γκόλντσμιθ, Γκίμσον, Φρίελ κ.ά. Με σκηνοθέτες: Αλέξη Σολομό, Κάρολο Κούν, Κώστα Μπάκα, Γιώργο Μιχαηλίδη. Αλέξη Μινωτή, Σπύρο Ευαγγελάτο, Γιάννη Τσαρούχη, Αντώνη Αντύπα, Μαριέττα Ριάλδη,Γιώργο Θεοδοσιάδη, Κώστα Νταλιάνη, Σταύρο Ντουφεξή, Γιώργο Κιμούλη, Γιάννη Βούρο κ.ά. Έχει παίξει στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο, στους Δελφούς, στο Εθνικό θέατρο και σε πολλές θεατρικές σκηνές της Αθήνας.
Έχει διδάξει θέατρο στο "DRAMA THERAPY" και στις Σχολή θεάτρου "Γιώργου Κιμούλη" και Σχολή θεάτρου "Διομήδη Φωτιάδη". Για 2 χρόνια συνεργάστηκε με τη θεατρική ομάδα της Ιατρικής σχολής και σκηνοθέτησε την "Αυλή των Θαυμάτων" του Ι. Καμπανέλλη και τις "Κερασιές" του Ηλία Βλάχου
Συμμετείχε σε πολλές Ραδιοφωνικές εκπομπές Θεάτρου, λόγου, ποίησης καθώς και σε δική της ραδιοφωνική παραγωγή με τίτλο Η κρυφή γοητεία των αστεριών στο κρατικό ραδιόφωνο, διάρκειας 3 χρόνων.
Φιλμογραφία
Κιέριον (1968)
Υπολοχαγός Νατάσσα (1970)
Ζητείται επειγόντως γαμπρός (1971)
Μαντώ Μαυρογένους (1971)
Μέρες του '36 (1972)
Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ (1973)
Το παζάρι (1983) [Όλγα]
Αθώος η ένοχος (1989)
Λευτέρης Δημακόπουλος (1993)
Ζωή (1995)
Μοιραία σχέση (2009)[μάνα]
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΖΑΝ

Βαγγέλης Καζάν

Ο Βαγγέλης Καζαντζόγλου, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Βαγγέλη Καζάν, γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1938. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη και ως μαθητής της σχολής εμφανίστηκε το 1955 στον «Μάκβεθ». Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση έγινε το 1959 με τον θίασο της Μαίρης Αρώνη στη «Μαντώ Μαυρογένους». Ένας από τους σημαντικότερους καρατερίστες του ελληνικού κινηματογράφου, ο Βαγγέλης Καζάν, αγαπημένος ηθοποιός του Θόδωρου Αγγελόπουλου, με εξειδίκευση στους ρόλους του σκληρού, ήταν ο «κατάσκοπος» στον «Θίασο» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ο ταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος στον «Άνθρωπο με το γαρύφαλλο». «Φάτσα» που έγραφε στο γυαλί και δεν την ξεχνούσες εύκολα, είχε παίξει σε ταινίες που άφησαν εποχή.  Ακολούθησαν συνεργασίες με το Εθνικό Θέατρο, τους θιάσους του Δημήτρη Παπαμιχαήλ, της Ελλης Λαμπέτη, του Σπύρου Ευαγγελάτου, της Αννας Συνοδινού, το «Θέατρο Νέας Ιωνίας», το «Θέατρο Τέχνης». Συμμετείχε στους ιστορικούς «Ορνιθες» του Τέχνης αλλά και σε άλλα έργα του θεάτρου, με τελευταία εμφάνιση το 1972 στους «Μουσικούς» του Γ. Σκούρτη, όπου ερμήνευσε τον ρόλο του Πάντζο. Εκτοτε ασχολήθηκε επί σειρά ετών με τον κινηματογράφο, που αποδείχτηκε η μεγάλη του αγάπη. Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1953, στην ταινία «Από έξι μείναμε δύο». Ακολούθησαν πολλές άλλες, ανάμεσά τους: «Υπόθεση Πολκ», «Απαγωγή», «Η σοφερίνα», «Τζένη Τζένη», «Καγγελόπορτα», «Ορατότης μηδέν», «Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου», «Κελί μηδέν». Ιδιαίτερη ήταν η συμμετοχή του στις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου, «Μέρες του ’36», «Θίασος», «Οι κυνηγοί», «Τοπίο στην ομίχλη» και «Το βλέμμα του Οδυσσέα». Τιμήθηκε από το Φεστιβάλ Ελληνικού Kινηματογράφου με βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου για τον ρόλο του στην ταινία «Θίασος», καθώς και στο «Κελί μηδέν». Η Μάνια Παπαδημητρίου, ο Βαγγέλης Καζάν, η Τζένη Ρουσσέα και άλλοι στην ταινία «Το βλέμμα του Οδυσσέα» του Θεόδωρου Αγγελόπουλου (1995). Η Μάνια Παπαδημητρίου, ο Βαγγέλης Καζάν, η Τζένη Ρουσσέα και άλλοι στην ταινία «Το βλέμμα του Οδυσσέα» του Θεόδωρου Αγγελόπουλου (1995). Συμμετείχε στις τηλεοπτικές σειρές «Ο επισκέπτης της ομίχλης», «Κάμπινγκ», «Η αγάπη της γάτας», «Οι τρεις σωματοφύλακες», «Ανατομία ενός εγκλήματος» και σε πολλές ραδιοφωνικές. Ήταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά. Ωστόσο, πέραν της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας, ήταν ενεργός πολίτης, άνθρωπος με κοινωνική συνείδηση και ξεχωριστή συμβολή στους αγώνες για την ειρήνη, τη διεθνή αλληλεγγύη και την προστασία του περιβάλλοντος. Η προσήλωσή του στα ιδεώδη της παγκόσμιας ειρήνης ήταν μεγάλη, όπως και η συμμετοχή του σε δεκάδες πορείες και ειρηνοδρομίες. Άλλωστε υπήρξε ο μόνος ηθοποιός που έγινε μέλος του ΔΣ του ΣΕΓΑΣ. Πέθανε από καρκίνο, στις 10 Μαρτίου του 2008 στην Αθήνα.
Φιλμογραφία
Από έξι μείναμε δύο (1953)
Οι τουρίστες (1963)
Η σοφερίνα (1964) [κρατούμενος]
Γάμος αλά... Ελληνικά (1964)
Προδοσία (1) (1964)
Ο ανήφορος (1964)
Ένα παιδί χωρίς όνομα (1964)
Διωγμός (1964)
Ανεμοστρόβιλος (1964)
Απαγωγη (1964)
Κάθε λιμάνι και καημός (1964) [Γιώργης]
Προδοσία (1964) [αστυνόμος]
Αδίστακτοι (1965)
Ο κλέφτης (1965)
Φτωχός αλλά τίμιος (1965)
Ο άχρηστος της κοινωνίας (1965)
Η μοίρα του αθώου (1965)
Τζένη Τζένη (1965)
Όταν σημάνουν οι καμπάνες (1965)
Διχασμός (1965)
Η αρτίστα (1966)
Ξεχασμένοι Ηρωες (1966)
Άδικη κατάρα (1967) [δικηγόρος]
Ο μεθύστακας του λιμανιού (1967)
Ματωμένη Γη (1967) [Σωτήρης]
Ο αχόρταγος (1967) [Κίμων]
Εκείνος κι Εκείνη (1967)
Ο αχόρταγος (1967) [Κίμων]
Ερωτες στη Λεσβο (1967)
Τρούμπα 67 (1967) [Παπαδόπουλος]
Κορίτσια στον ήλιο (1968) [ξενοδόχος]
Οικογένεια Χωραφά (1968)
Το κανόνι και τ` αηδόνι (1968)
Αργυρώ η προδομένη τσελιγκοπούλα (1968)
Ταπεινός και καταφρονεμένος (1968)
Ας με κρίνουν οι γυναίκες (1968)
Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου (1969)
Μαριώ η κατατρεγμένη βοσκοπούλα (1969)
Η δίκη ενός αθώου (1969)
Ορατότης μηδέν (1969) [Γεράσιμος]
Φτωχογειτονιά αγάπη μου (1969) [Δημήτρης Ζέρος]
Ζαβολιές (1969)
Αδιέξοδο (1970) [Λουκάς]
Η πρόκληση (1970) [χωροφύλακας]
Η ανταρσία των δέκα (1970)
Όσο υπάρχει έρωτας (1970)
Η σκλάβα (1970)
Ένας υπέροχος άνθρωπος (1971)
Τα βήματα της φωτιάς (1971) [Βάγγος]
Μια βοσκοπούλα αγάπησα (1971)
Ερωτομανείς (1971) [Λουκάς]
Αμαρτωλές σχέσεις (1972)
Στον ίλιγγο της αμαρτίας (1972)
Ο Ιπποκράτης και η δημοκρατία (1972)
Λυσιστράτη (1972) [Σπαρτιάτης / γριά γκαστρωμένη]
Μέρες του '36 (1972) [βασανιστής]
Λάβετε θέσεις (1973) [Ανδρέας Δημόπουλος]
Δαίμονες της βίας και του σεξ (1973) [Μάσια]
Ιωάννης ο βίαιος (1973) [αστυνόμος Γιαννόπουλος]
Ένας νομοταγής πολίτης (1974) [Φίλιππος]
Άγουρη σάρκα (1974) [Παπουλας]
Τα χρώματα της ίριδος (1974) [Γιώργος Κούκουλας]
Ο θίασος (1975) [Αίγυσθος / κατάσκοπος]
Το κελί μηδέν (1975)
Μεταμορφώσεις (1975)
Μάης (1976)
Οι κυνηγοί (1977) [Ξενοδόχος]
Κλειστό παράθυρο (1977) [Μέλιος]
Η καγκελόπορτα (1978) [Αντώνης]
Η χρυσομαλλούσα (1978)
Υπόθεση Πολκ (1978)
Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (1980) [ Γεώργιος Παπαδόπουλος]
Ψάχνοντας για την Πηνελόπη (1981)
Το παζάρι (1983) [εργοστασιάρχης]
Το τραγούδι της επιστροφής (1983)
Τι έχουν να δουν τα μάτια μου (1984) [Λευτέρης Δημόπουλος]
Τοπίο στην ομίχλη (1988)
Φάκελος Πολκ στον αέρα (1988)
Γάμος στο περιθώριο (1989) [Αριστείδης Στεφανίδης]
Το πέρασμα (1989)
Το σημαντικότερο παιχνίδι (1992)
Τέλος εποχής (1994) [Φώτης Βαμβακάς]
Το σπίτι στην εξοχή (1994)
Τα πουλιά με το χρώμα του φεγγαριού (1994)
Η αυλή με τα σκουπίδια (1994)
Το βλέμμα του Οδυσσέα (1995)
Παραλάβατε διορισμόν (1996)
ΑΠΟ ΤΟ https://argolikivivliothiki.gr/

ΡΕΝΑ ΝΤΟΡ

Ρένα Ντορ

Η Ρένα Ντορ (Ειρήνη Γιαννάτου το πραγματικό της ονοματεπώνυμο), ήταν ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1917 και πέθανε στην Αθήνα στις 5 Μαρτίου του 2000. Κηδεύτηκε από το Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Υπηρέτησε το μουσικό θέατρο. Σύντροφος της ζωής της υπήρξε ο επίσης ηθοποιός, Αλέκος Λειβαδίτης. Έμεινε ορφανή απο 4 ετών και είχε άλλα 4 αδέλφια. Πρωτόπαιξε πρώτη φορά 13 ετών , αρχικά σαν χορεύτρια στον θίασο της Ζωζώ Νταλμάς σε περιοδεία που έκανε στην Αίγυπτο. Πρώτο θεατρικό έργο πού έπαιξε ήταν ο υφυπουργός το 1935 . Έπαιξε στους γνωστότερους θιάσους της εποχής , το 1952 συγκρότησε δικό της θίασο μαζί με τη Μαρίκα Κρεββατά και τον Μίμη Κοκκίνη και το 1954 με τις Μαρίκα Κρεββατά, Ρένα Βλαχοπούλου . Το 1997 της απονεμήθηκε το βραβείο Παναθήναια για τη συνολική της προσφορά στο χώρο της επιθεώρησης. Τελευταία της εμφάνιση ήταν το 1978 στο θέατρο «Μινώα» με την επιθεώρηση του Ν. Ελευθερίου Τι Κωστάκης, τι Αντρίκος, τα πληρώνει ο λαουτζίκος.
Φιλμογραφία
Αρραβών μετ' εμποδίων (1938)
Ο τζίτζικας κι ο μέρμηγκας (1958) 
Η Ελληνίδα και ο έρωτας (1962)
Τρελοί πολυτελείας (1963)
ΑΠΟ ΤΟ http://www.ishow.gr/

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΑΝΟΣ

Κώστας Τσιάνος
Γεννήθηκε στην Λάρισα στις 9 Δεκεμβρίου του 1942. μαθήτευσε κοντά στο μεγάλο σκηνοθέτη και δάσκαλο Δημήτρη Ροντήρη.
Παράλληλα συνεργάστηκε για δέκα χρόνια με την Δώρα Στράτου για να γνωρίσει τη λαϊκή μας παράδοση μέσα από το χορό το τραγούδι τν ενδυμασία και τα λαϊκά μας δρώμενα.
Ερμήνευσε δεκάδες σημαντικούς ρόλους στο θέατρο ως ηθοποιός, χορογράφησε πολλές παραστάσεις, έγραψε κείμενα για την Ελληνική Επιθεώρηση, μετέφρασε έργα του Αριστοφάνη, του Αισχύλου, και του Ευριπίδη και διασκεύασε για το θέατρο νουβέλες και διηγήματα με μεγάλη επιτυχία .
Συνεργάστηκε με πολλούς εξιόλογους θιάσους : το «Θέατρο Τέχνης» του Κάρολου Κούν, το «Αμφιθέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου, με τους «Δεσμούς» της Ασπασίας Παπαθανασίου, το θίασο Τζένης Καρέζης - Κώστα Καζάκου, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Μιμή Ντενίση, τον Γιώργο και τη Νινέτα Λεμπέση, τον Βαγγέλη Λιβαδά και κυρίως με το Εθνικό Θέατρο.
Είναι από τους πρωτοπόρους στην ίδρυση αποκεντρωμένων θιάσων( Θέατρο Ν. Ιωνίας, Νέα Πορεία, Πειραματικό Θέατρο κ.α.).
Σταθμός στην θεατρική του ζωή υπήρξε η δημιουργία του ιστορικού πλέον «Θεσσαλικού Θεάτρου» με την Άννα Βαγενά, τον Γιώργο Ζιάκα, τον Διαγόρα Χρονόπουλο, τον Λουκιανό Κηλαηδόνη κ.α.. Στο «Θεσσαλικό Θέατρο πρόσφερε τις δυνάμεις του για 22 χρόνια, ενώ υπήρξε καλλιτεχνικός του Διευθυντής για 15 χρόνια. Στη διάρκεια αυτή ασχολήθηκε με την προσέγγιση του αρχαίου δράματος. Σκηνοθέτησε τις τραγωδίες «Ηλέκτρα» και «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη και τις «Χοηφόρους» του Αισχύλου με πρωταγωνίστρια την Λυδία Κονιόρδου. Η σκηνοθετική του άποψη για την τραγωδία υμνήθηκε από το κοινό και την κριτική. Για την «Ηλέκτρα» τιμήθηκε με το βραβείο «Κάρολος Κούν».
Στο Εθνικό Θέατρο σκηνοθέτησε την Εκάβη με τη μεγάλη μας τραγωδό κα Άννα Συνοδινού, την «Ιφιγένεια εν Αυλίδη» του Ευριπίδη και τις κωμωδίες του Αριστοφάνη «Βατράχοι» και «Όρνιθες». Στο «Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου» σκηνοθέτησε τις «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη. Όλες οι παραστάσεις του αρχαίου δράματος παίχτηκαν στο Φεστιβάλ Επιδαύρου και εκπροσώπησαν τη χώρα μας σε διεθνή φεστιβάλ.
Στο Κ.Θ.Β.Ε. του οποίου για μικρό χρονικό διάστημα ανέλαβε την καλλιτεχνική του διεύθυνση - σκηνοθέτησε την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη τη «Στέλλα Βιολάντη» του Γρ. Ξενόπουλου και το «Γάμο» της Βάσας Σολωμου - Ξανθάκη.
Έχει τιμηθεί για την πολιτιστική του προσφορά από πολλούς οργανισμούς και δήμους και διετέλεσε Δημοτικός Σύμβουλος Λαρίσης. Σήμερα είναι αναπληρωματικός Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου.
Φιλμογραφία
Γυμνοί στο δρόμο (1969)
Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο (1970)
Η αμαρτία της ομορφιάς (1972)
Η Αλίκη Δικτάτωρ (1972)
Η Ρένα είναι «οφ-σάιντ» (1972) [παράγοντας]
Αστερισμός της παρθένου (1973)
Οι προστάτες (1973)
Θανάσης ο πιο γρήγορος τρελός / Δικτάτωρ καλεί Θανάση (1973)
Θέμα συνειδήσεως (1973)
Ο βάλτος (1973) [Χρήστος]
Ο φαντασμένος (1973)
Η δίκη των δικαστών (1974)
Ο τρομοκράτης (1975)
Ρεπό (1982)
Το τραγούδι της επιστροφής (1983)
ΑΠΟ ΤΟ http://www.theaterdiadromi.gr/