ΕΛΕΝΗ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ

Ελένη Ζαφειρίου

Μία από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου. Η Ελένη Ζαφειρίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.Το 1936 πρωτοεμφανίζεται στο Εθνικό Θέατρο στην παράσταση Πριν από το ηλιοβασίλεμα. Στο Εθνικό Θέατρο παρέμεινε τα περισσότερα χρόνια της καριέρας της, σε δύο χρονικές περιόδους, από το 1936 έως το 1943 και από το 1955 έως το 1978. Υποδύθηκε δεκάδες ρόλους, κυρίως του κλασικού ρεπερτορίου. Σημαντικότεροι εξ αυτών ήταν οι "Βασίλισσα Μαργαρίτα (Ριχάρδος Γ΄), Θεά Αθηνά (Ιφιγένεια), Άτοσσα (Πέρσες), Βασίλισσα Γερτρούδη (Άμλετ), Γινερίλη (Ληρ), Τροφός (Μήδεια), Αντιγόνη (Οιδίπους επί Κολωνώ), Τέκλησσα (Αίας), Σάρα (Θυσία του Αβραάμ), Ρονκάλαινα (Βασιλικός) κ.ά. Ωστόσο, το ελληνικό κοινό τη γνώρισε, κυρίως, ως μαυροφορεμένη μάνα σε πλείστες ελληνικές ταινίες (Το κορίτσι με τα μαύρα, Πικρό Ψωμί, Μικρή Πολιτεία, Η λίμνη των πόθων κ.ά.). Συνεργάστηκε με τον Νίκο Ξανθόπουλο σε περισσότερες 20 ταινίες! Στην τηλεόραση χαρακτηριστικός παρέμεινε ο ρόλος της "Καμπουρίτσας", που ερμήνευσε στη σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται τη δεκαετία του '70. Πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου του 2004.
Φιλμογραφία (κάποιες ταινίες της)
Πικρό ψωμί (1951)
Νεκρή πολιτεία (1951)[Γιάννα, μητέρα Λένας]
Ανοιχτή θάλασσα (1954)[μητέρα Σμάρως] 
Η άγνωστος (1956) [Ρόζα]
Η καφετζού (1956) [Άννα Γιαβάση]
Το κορίτσι με τα μαύρα (1956) [Φρόσω]
Η θεία από το Σικάγο (1957) [Ευτέρπη Μπάρδα]
Η κυρά μας η μαμμή (1958) [Μπέκου]
Το τελευταίο ψέμα (1958) [Κατερίνα]
Η λίμνη των πόθων (1958)[μητέρα Χρήστου Ραζή]
Ερωτικές ιστορίες (1959) [Σμαραγδή]
Ζάλογγο το κάστρο της λευτεριάς (1959) [Μόσχω Τζαβέλλα]
Η λίμνη των στεναγμών / Η κυρα Φροσύνη και ο Αλή πασάς (1959) [(βάγια)]
Ναυάγια της ζωής (1959) [Ευθυμία]
Στρατιώτες δίχως στολή (1960) [Μάρθα]
Κατήφορος (1961) [Ελισάβετ Νικολάου]
Νόμος 4000 (1962) [Άννα Οικονόμου]
Ουρανός (1962)
Το ταξίδι (1962) [Άρτεμις Δανιηλίδου]
Δις διευθυντής (1964) [Λουκία Σαμιωτάκη]
Εγωισμός (1964) [Μαρία]
Η πρώτη αγάπη (1964)
Καρδιά μου πάψε να πονάς (1965) [θεία]
Με πόνο και με δάκρυα (1965) [Μαρία]
Περιφρόνα με γλυκειά μου (1965) [Δέσποινα]
Τζένη Τζένη (1965) [Ματίνα Σκούταρη]
Το φτωχόπαιδο (1965) [Μαρία]
Δοκιμασία (1966) [Ελένη Μωραΐτου]
Έχω δικαίωμα να σ’ αγαπώ! (1966) [Καρρά]
Θέλω να ζήσω στον ήλιο (1966) [κ. Θεοφίλου]
Ο άνθρωπος που γύρισε από τον πόνο (1966) [Ειρήνη Λιώση]
Ο κατατρεγμένος (1966) [Ελένη Στόικα]
Το σπίτι των ανέμων (1966) [Νίνα Ιορδανίδου]
Άδικη κατάρα (1967) [γειτόνισσα]Η ώρα της δικαιοσύνης (1967)[Χριστίνα Γιαρούκου] 
Γαμπρός απ’ το Λονδίνο (1967) [Ελένη]
Κάποτε κλαίνε και οι δυνατοί (1967) [Αγγελική Γεραλή]
Τα δολάρια της Ασπασίας (1967) [Ασπασία]
Αγάπη και αίμα (1968)
Αυτή που δεν λύγισε (1968) [Μαρία]
Η αρχόντισα κι ο αλήτης (1968) [(μητέρα Λευτέρη)]
Η καρδιά ενός αλήτη (1968) [Κατερίνα Σαρρή]
Ξεριζωμένη γενηά (1968) [Φανή Καρατζόγλου]
Ταπεινός και καταφρονεμένος (1968) [Μαρία Καναβά]
Το παρελθόν μιας γυναίκας (1968) [Δέσποινα Μουτούση]
Για την τιμή και για τον έρωτα (1969) [Κλαδά]
Ένας άνδρας με συνείδηση (1969) [Τασία]
Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου (1969) [Μαρία Καρατζόγλου]
Η σφραγίδα του Θεού (1969) [Φροσύνη]
Ξύπνα Βασίλη (1969) [Αντιγόνη Βασιλάκη]
Ο πρόσφυγας (1969) [Δέσποινα Σκούταρη]
Φτωχογειτονιά αγάπη μου (1969) [Μαρία Ρήγα]
Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο (1970) [Αθανασίου]
Εσένα μόνο αγαπώ (1970) [(μητέρα) Κόση]
Ο αετός των σκλαβωμένων (1970) [Φωτεινή]
Ο Αστραπόγιαννος (1970) [Ζαχαρή]
Υπολοχαγός Νατάσσα (1970) [Αρσένη]
Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη (1971) [(θεία Άννας)]
Η λεωφόρος του μίσους (1971) [(μητέρα Στάμου)]
Οι άνδρες ξέρουν ν’ αγαπούν (1971) [Αμαλία]
Ο εχθρός του λαού (1972) [Ελένη]
ΑΠΟ ΤΟ https://www.sansimera.gr/

ΞΕΝΙΑ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Καλογεροπούλου Ξένια

Η Ξένια Καλογεροπούλου γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου του 1936 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου, όπου πρωτοεμφανίστηκε το 1956 με έναν γαλλικό θίασο, παίζοντας Μολιέρο. Στην Ελλάδα πρωτόπαιξε το 1958 και σε μικρό χρονικό διάστημα αναδείχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες ηθοποιούς της εποχής. Πρωταγωνίστησε σε περισσότερα από 50 θεατρικά έργα κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, ως Νίνα στον «Γλάρο» του Τσέχωφ, ως Πόρσια στον «Έμπορο της Βενετίας» και Ολίβια στη «Δωδέκατη νύχτα» του Σαίξπηρ, ως Μιραντολίνα στη «Λοκαντιέρα» του Γκολντόνι, ως Σόνια στους «Τελευταίους» του Γκόρκι, ως Εσμέ στην «Άποψη της Έιμι» του Ντ. Χέαρ. Από το 1965 ως το 1975 συγκρότησε θίασο με τον Γιάννη Φέρτη, με τον οποίο υπήρξαν παντρεμένοι για ένα διάστημα, ενώ το 1984 ίδρυσε το Θέατρο Πόρτα. Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο της το 1958, στην ταινία «Η κυρά μας η μαμή». Ακολούθησαν άλλες 35 ελληνικές και τρεις ξένες ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν: «Ο θησαυρός του μακαρίτη» (1959), «Λαός και Κολονάκι» (1959), «2.000 ναύτες κι ένα κορίτσι» (1960), «Ο μπαμπάς μου κι εγώ» (1963), «Ο ανήφορος» (1964), «Ο σατράπης» (1967), «Το πιο λαμπρό μπουζούκι» (1968), «Ξύπνα καημένε Περικλή» (1969), «Ο άνθρωπος της καρπαζιάς» (1969), «Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα» (1972), «Αγάπη μου παλιόγρια» (1972). Το 1964 τιμήθηκε με το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η Ξένια Καλογεροπούλου έχει μεταφράσει 17 θεατρικά έργα κι έχει γράψει έξη έργα για παιδιά: «Οδυσσεβάχ, Ελίζα», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Οικογένεια Νώε», «O Eλαφοβασιλιάς», καθώς και «Το Σκλαβί» που απέσπασε το Νοέμβριο του 2001 το βραβείο δραματουργίας Κάρολος Κουν. Το 2001 τιμήθηκε, επίσης, με το βραβείο παιδικής λογοτεχνίας του Ιδρύματος Kώστα και Ελένης Ουράνη. Από τα έργα της έχουν μεταφραστεί: «Ο Οδυσσεβάχ» σε οκτώ γλώσσες, η «Ελίζα» και «Το Σκλαβί» σε τρεις. Hταν ανιψιά του παλιού ηθοποιού Γιώργου Παππά. Έχει παντρευτεί το συγγραφέα και μεταφραστή Κωστή Σκαλιόρα (1927 - 5/10/2013).

Φιλμογραφία

Για πέντε διαμερίσματα και ένα μαγαζί (2004) 

Αγάπη μου παληόγρια (1972) [Άννα]

Αέρα! Αέρα! Αέρα! (1972) [Μαρία]

Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα! (1972) [Στεφανία]

Οι εγωισταί (1971) [Ελπίδα]

Πίσω μου σ΄έχω σατανά (1971)

Οι γενναίοι του Βορρά (1970) [Κατερίνα Θεοφίλου]

Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του (1969) [Νανα]

Ο άνθρωπος της καρπαζιάς (1969) [Νίκη]

Ξύπνα καημένε Περικλή (1969) [Ασπασια, Σια Άσπα]

Ο μπλοφατζής (1969) [Γιάννα]

Ο παραμυθάς (1969) [Ειρήνη Πετρίδου]

Ο σατράπης (1968) [Βαρβάρα Βαρβαρέσου-Ντούρου]

Ο πιο καλός ο μαθητής (1968)

Το πιο λαμπρό μπουζούκι (1968) [Σοφούλα Πετρακάκη]

Ανάμεσα σε δυο γυναίκες (1967) [Μαρία]

Δημήτρη μου Δημήτρη μου (1967) [Μαριάννα Καρρά - Σωτηρίου]

Ο σατράπης (1967) [Βαρβάρα]

Με τη λάμψη στα μάτια (1966) [Λενιώ]

Το μπλόκο (1965) [Μυρτώ]

Εγκατάλειψη (1965) [Ελένη]

Γάμος αλά... ελληνικά (1964) [Μίνα Βέρου]

Η πρώτη αγάπη (1964) [Χριστίνα]

Ο ανήφορος (1964) [Γιάννα Δημάδη]

Στη σκιά μιας άλλης (1964) [Χριστινα]

Ένας μεγάλος έρωτας (1964) [Μαρω]

Το κορίτσι της Κυριακής (1964) [Μαρίνα]

Ο αδελφός Άννα (1963) [Άννα]

Ο άσωτος (1963) [Κρινιώ] 

Ο μπαμπάς μου κι εγώ (1963) [Έλσα Μαυρογιάννη]

Συντρίμμια της ζωής (1963) [Ραχήλ]

Συνέβη στην Αθήνα (1962) [Χριστίνα]

Αγάπη και θύελλα (1961) [Άννα Ραΐση]

Δυο χιλιάδες ναύτες και ένα κορίτσι (1960)

Καλημέρα Αθήνα (1960) [Ξένια]

Στρατιώτες δίχως στολή (1960) [Αλίκη]

Το μεγάλο κόλπο (1960)

Γαμήλιες περιπέτειες (1959) [Έλενα Μπισμπίκη]

Η Λίζα τό 'σκασε (1959) [Λίζα Παπαδέα]

Λαός και Κολωνάκι (1959) [Έλλη Τζεβελέκη]

Ο θησαυρός του μακαρίτη (1959) [Λουκία Κανελοπιπερίδου]

Η κυρά μας η μαμμή (1958) [Καίτη Μπέκου - Μουστάκη]

Το τελευταίο ψέμα (1958)[στο ιστιοφόρο]
ΑΠΟ ΤΟ http://www.sansimera.gr/

ΕΛΕΝΗ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Ελένη Θεοφίλου

Ελληνίδα ηθοποιός, ιδιαίτερα δημοφιλής τη δεκαετία του ‘70 από το ρόλο της «δασκάλας» στην τηλεοπτική σειρά «Μεθοριακός Σταθμός» (1974-1981).
Η Ελένη Θεοφιλοπούλου, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1937 (άλλη πηγή αναφέρει το 1934) και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη. Έπαιξε σε δεκάδες ταινίες («Γκαρσονιέρα για δέκα», «Ο σεξοκυνηγός», «Η τύχη μου τρελάθηκε», «Οι βάσεις και η Βασούλα» κ.ά.) και τηλεοπτικές σειρές («Ανθρωπάκος», «Λέσχη μυστηρίου», «Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης» κ.ά.). Στο θέατρο διακρίθηκε στην κωμωδία και συνεργάστηκε αρκετές φορές με τον σπουδαίο κωμικό Ντίνο Ηλιόπουλο.
Στο ευρύτερο κοινό έγινε γνωστή από το ρόλο της «δασκάλας» στη θρυλική ελληνική σειρά «Μεθοριακός σταθμός», που παιζόταν από το 1974 έως το 1981 στην ΥΕΝΕΔ και στην οποία πρωταγωνιστούσε μαζί με τον Βάσο Αδριανό. Μάλιστα ήταν τόσο δημοφιλής τη δεκαετία του ‘70, ώστε είχε γίνει μέχρι και ηρωίδα των φωτορομάντζων της εποχής.
Η Ελένη Θεοφίλου έπασχε από γεροντική άνοια τα τελευταία χρόνια και άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο «Αμαλία Φλέμιγκ» της Αθήνας στις 5 Φεβρουαρίου 2015.
Φιλμογραφία
Γκαρσονιέρα για δέκα (1981) [Φανή]
Ο σεξοκυνηγός (1981) [Τζένη Τρύπα]
Οι βάσεις και η Βασούλα (1974) [Δέσπω]
Εσμέ, η Τουρκοπούλα (1974) [Εσμέ]
Παύλος Μελάς (1974)
Αιχμάλωτοι της ηδονής (1972)
Κατηγορώ τη ζωή (1972) [Χριστίνα]
Αυτοί που ξέχασαν τον όρκο τους (1971)
Μάρα η τσιγγάνα (1971)
Δώστε τα χέρια (1971)
Μια γυναίκα φεύγει (1971) [Μάγδα Χρυσάφη]
Σέργιος και Άννα (1971) [Άννα]
Η τύχη μου τρελάθηκε... (1970) [Μαρίνα Καρατασάκου]
Κιέριον (1968)
Ανοιχτή επιστολή (1968) [Μαρία]
Ο μεγάλος διχασμός (1968) [Άννα]
Αχ!.. και νά΄μουν άντρας (1966)
Ένας ντελικανής (1963) [δημαρχοπούλα

ΑΠΟ ΤΟ https://www.sansimera.gr/ 

ΛΙΝΤΑ ΑΛΜΑ

Λίντα Άλμα
Η Λίντα Αλμα (ψευδώνυμο της Ελένης Μαλιούφα) (1926 - 2 Αυγούστου 1999) ήταν χορεύτρια και ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926. Ο πατέρας της πέθανε όταν ήταν μωρό κι έτσι τα οικογενειακά χρέη ανέλαβε πλήρως η μητέρα της, φροντίζοντας για τις δύο κόρες της. Και οι δύο στράφηκαν, παραδόξως, από νωρίς σε καλλιτεχνικά επαγγέλματα. Η νεαρή Ελένη επέλεξε το χορό, φροντίζοντας να παρακολουθήσει μαθήματα στη σχολή κλασικού χορού Μαριάνοβ (θα ακολουθούσαν πολύ αργότερα σπουδές στη σχολή Πρεομπραζένσκα στο Παρίσι και Γιασβίνσκι και Κέιτον των ΗΠΑ). Η αδελφή της Ιώ, επέλεξε αντίστοιχα την υποκριτική, αρχίζοντας την καριέρα της από τη Μάντρα του Αττίκ ως Κίττυ Αλμα, αφού αυτό το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο θέλησε να της δώσει ο ίδιος ο Αττίκ. Η πορεία της Κίττυ στο θέατρο θα τελείωνε για οικογενειακούς λόγους νωρίς, το ψευδώνυμο όμως θα το «δανειζόταν» η Ελένη, ακολουθώντας το δικό της καλλιτεχνικό δρόμο ως Λίντα Αλμα.Το ντεμπούτο της η Λίντα Αλμα το έκανε επί Κατοχής, το 1943, ως χορεύτρια στο βαριετέ του Λάσκου, στο «Αλκαζάρ», χάρη στον Απόλλωνα Γαβριηλίδη. Εκείνος ήταν που την είχε ανακαλύψει βλέποντάς την να χορεύει στη σχολή Μαριάνοβ. Σταθμός στην 30χρονη καριέρα της ήταν, όμως, αναμφισβήτητα η γνωριμία της με τον Γιάννη Φλερύ. Γνωστός χορογράφος και χορευτής εκείνος αποτελούσε καλλιτεχνικό ντουέτο με την Μπέλα Σμάρω. Η τελευταία είχε κάποιο ατύχημα κι έτσι ο Φλερύ άρχισε να ψάχνει για αντικαταστάτρια. «Ο Μίμης Κοκκίνης, ο κωμικός», διηγείτο η ίδια η Αλμα στον Δημήτρη Γκιώνη για τη γνωριμία της με τον Φλερύ, «είχε έρθει ένα βράδυ στο βαριετέ "Παναθήναια" όπου χόρευα. Εκανα ένα ντουέτο με την αδελφή μου. Του άρεσα και είπε στον Γιάννη να έρθει να με δει. Ηρθε κι από τότε δεν χωρίσαμε για 28 ολόκληρα χρόνια».
Μαζί θα τους έβλεπε και η Εντίθ Πιαφ που είχε έρθει στην Ελλάδα το 1946 για να εμφανιστεί 15 ημέρες στο κέντρο «Μαϊάμι», όπου χόρευε και το ντουέτο Φλερύ-Αλμα. Η Πιαφ τους είδε, ενθουσιάστηκε και τους προσκάλεσε να την ακολουθήσουν σε μία μεγάλη τουρνέ. Τον ίδιο χρόνο, πράγματι, το χορευτικό ζεύγος έκανε το ευρωπαϊκό του ντεμπούτο στο θέατρο «Ετουάλ» του Παρισιού, κοντά στην Πιαφ. Ακολούθησαν 5 υπέροχα χρόνια περιοδειών σε όλα τα μέρη του κόσμου. Σ' αυτά τα 5 δημιουργικότερα χρόνια της ζωής της η Αλμα και ο Φλερύ γνωρίστηκαν και συνεργάστηκαν και με τον Αζναβούρ, τον Ιβ Μοντάν, τον Ζακ Μπρελ, τον Μπουρβίλ και τον Αμερικανό τηλεοπτικό αστέρα Εντ Σάλιβαν.
Το 1952 το καλλιτεχνικό ζεύγος επιστρέφει στην Ελλάδα και συνεχίζει τις εμφανίσεις του σε όλα τα μεγάλα μουσικά θέατρα στην Αθήνα και την επαρχία. Παράλληλα εμφανίζονται και σε ταινίες, όπως «Χαρούμενο Ξεκίνημα», «Στουρνάρα 288», «Πώς περνούν οι παντρεμένοι», «Δυο χιλιάδες ναύτες κι ένα κορίτσι» κ.ά.Αν η γνωριμία της με τον Φλερύ και αυτή με την Πιαφ ήταν οι δύο μεγαλύτεροι καλλιτεχνικοί σταθμοί στην καριέρα της, η γνωριμία της το 1955 με τον Μάνο Κατράκη ήταν ασφαλώς ο μεγαλύτερος σταθμός της προσωπικής της ζωής. Γι' αυτή την γνωριμία η ίδια είχε διηγηθεί στον Δημήτρη Γκιώνη: «Τον γνώρισα όταν ίδρυε το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο, στο Πεδίο του Αρεως. Τον γνώρισα βλέποντας μια παράστασή του. (...) Δεν τον είχα ξαναδεί στο θέατρο. Επαιζε στο Θέατρο Αθηνών το "Τέλος του ταξιδιού" του Σέριφ, μαζί με τον Κωνσταντάρα, που τον ήξερα πολύ καλά. "Ελα να δεις αυτή την παράσταση", μου είπε. Εκεί τον πρωτοείδα. Μ' εντυπωσίασε πολύ και σαν ηθοποιός και σαν παρουσία και θέλησα να τον γνωρίσω από κοντά. Με τα πρώτα λόγια που μου είπε, σαν να χτύπησε η καρδιά μου. Ηταν κάτι καινούργιο για μένα - κι ας είχα γνωρίσει με την Πιαφ τόσους μεγάλους. Ετσι αρχίσαμε...».
Ετσι άρχισε μια ιστορία που κράτησε 30 ολόκληρα χρόνια, με σκαμπανεβάσματα αλλά και με μεγάλη αγάπη και από τις δύο πλευρές, αγάπη που επισφραγίστηκε με το γάμο τους το 1979. «Εγώ από τη στιγμή που γνώρισα τον Μάνο», θυμόταν η ίδια στη συνέντευξή της στην «Ελευθεροτυπία» το 1985, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Κατράκη, «άρχισα να καταλαβαίνω διαφορετικά τη ζωή. Ως τότε μπορώ να πω ότι ήμουν ένα παιδί. Είχα βέβαια αγωνιστεί πολύ, είχα μάθει πολλά, αλλά όχι στο επίπεδο που με έμαθε ο Μάνος: να υπερασπίζομαι τη ζωή μου και τη δουλειά μου, αυτά που κάνω να έχουν κάποιο σκοπό. Το χρέος που είχα απέναντι στον εαυτό μου και στη δουλειά μου, αυτός μου τα 'μαθε».
Ο Κατράκης σε μία από τις συνεντεύξεις που είχε παραχωρήσει στον Αλέξη Κομνηνό (συνεντεύξεις που μετά το θάνατο του ηθοποιού βγήκαν σε βιβλίο) αποκαλούσε την Άλμα «μάνα, πατέρα, ερωμένη, σύζυγο, φιλενάδα, υπηρέτη, αφέντη αλλά και θύμα». Πρόσθετε δε ότι ο ίδιος της έδωσε μάλλον πίκρες. Ισως γιατί, όπως η ίδια εξηγούσε αργότερα, «πίστευε ότι εγώ θα μπορούσα να κάνω μια καλύτερη ζωή. Γιατί μαζί του στερήθηκα πολλά πράγματα κι αυτό τον ενοχλούσε. Πίστευε ότι θα μπορούσα να έχω μια καλύτερη καριέρα. Πίστευε πολύ σε μένα, σαν χορεύτρια...».
Η Άλμα θα ταυτιζόταν μαζί του και θα έφτανε η στιγμή που θα συμμεριζόταν και τις αριστερές πολιτικές του πεποιθήσεις, για τις οποίες, όπως είναι γνωστό, ο Κατράκης είχε «ταλαιπωρηθεί» ιδιαίτερα. «Συμμεριζόμουν ό,τι κι αν έκανε, γιατί ήξερα ότι δεν το έκανε από υστεροβουλία. Ηταν ένας ιδεολόγος...», έλεγε εκείνη για το σύντροφό της. 
Με προσωπικό κόπο η ίδια μετά το θάνατό του οργάνωσε το αρχείο του. Μία από τις τελευταίες της έγνοιες ήταν μάλιστα η αξιοποίηση όλου αυτού του θεατρικού υλικού που άφησε ο Μάνος Κατράκης (σκηνικά, κοστούμια, αφίσες, μαγνητοταινίες κι άλλα αντικείμενα από τις θεατρικές του παραστάσεις). Κοντά της μέχρι το τέλος η αδερφή της, Ιώ Θεοφίλου και ο ανιψιός της Δημήτρης Θεοφίλου, ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου «Στάδιον», όπου και έμενε η Λίντα Αλμα. Απεβίωσε ξεχασμένη τον Αύγουστο του 1999. Κηδεύτηκε στον ίδιο τάφο με τον Κατράκη, στο Α΄ Νεκροταφείο.
Φιλμογραφία
Να ζήσουν τα φτωχόπαιδα (1959)
Δράκουλας και σία (1959)
Διακοπές στην Κωλοπετινίτσα (1959)
Καλημέρα Αθήνα (1960)
2000 ναύτες κι ένα κορίτσι (1960)
Γάμος αλά ελληνικά (1964)
Έξω φτώχεια και καλή καρδιά (1964)
Θα ζήσω για σένα (1965)
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ https://www.facebook.com/mousikotheatroepitheorisi/
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ