ΗΘΟΠΟΙΟΙ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ (με κάποιο ρόλο στις ταινίες), ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ (με συμμετοχή στις ταινίες), ΧΟΡΕΥΤΕΣ, ΠΑΙΔΙΑ, ΚΥΠΡΙΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ, ΞΕΝΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ, ΑΘΛΗΤΕΣ, ΜΟΥΣΙΚΟΙ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΣ, ΚΟΜΠΑΡΣΟΙ ΚΛΠ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΣΕ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ. ΤΟΥΣ ΚΟΜΠΑΡΣΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΗΞΕΡΕ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΝΕΒΑΣΑ ΕΓΩ! ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΤΕ, ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ!................. ΣΙΓΟΥΡΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΑΘΗ ΣΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΤΑ ΔΙΟΡΘΩΣΟΥΜΕ . .
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΠΑΝΟ ΧΟΝΔΡΟΠΟΥΛΟ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΝΑ ΑΝΕΒΑΣΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ''ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ''
Κάποιες σελίδες, αντιγράφουν τις αναρτήσεις μου χωρίς να αναφέρουν από που βρήκανε τα στοιχεία τους. Εγώ πάντα μα ΠΑΝΤΑ αναφέρω τις πηγές μου--εαν τυχόν το έχω πάρει από κάπου.
ΚΑΛΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ...

Τετάρτη 24 Αυγούστου 2011

ΞΕΝΙΑ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Καλογεροπούλου Ξένια
Η Ξένια Καλογεροπούλου γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου του 1936 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου, όπου πρωτοεμφανίστηκε το 1956 με έναν γαλλικό θίασο, παίζοντας Μολιέρο. Στην Ελλάδα πρωτόπαιξε το 1958 και σε μικρό χρονικό διάστημα αναδείχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες ηθοποιούς της εποχής. Πρωταγωνίστησε σε περισσότερα από 50 θεατρικά έργα κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, ως Νίνα στον «Γλάρο» του Τσέχωφ, ως Πόρσια στον «Έμπορο της Βενετίας» και Ολίβια στη «Δωδέκατη νύχτα» του Σαίξπηρ, ως Μιραντολίνα στη «Λοκαντιέρα» του Γκολντόνι, ως Σόνια στους «Τελευταίους» του Γκόρκι, ως Εσμέ στην «Άποψη της Έιμι» του Ντ. Χέαρ. Από το 1965 ως το 1975 συγκρότησε θίασο με τον Γιάννη Φέρτη, με τον οποίο υπήρξαν παντρεμένοι για ένα διάστημα, ενώ το 1984 ίδρυσε το Θέατρο Πόρτα. Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο της το 1958, στην ταινία «Η κυρά μας η μαμή». Ακολούθησαν άλλες 35 ελληνικές και τρεις ξένες ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν: «Ο θησαυρός του μακαρίτη» (1959), «Λαός και Κολονάκι» (1959), «2.000 ναύτες κι ένα κορίτσι» (1960), «Ο μπαμπάς μου κι εγώ» (1963), «Ο ανήφορος» (1964), «Ο σατράπης» (1967), «Το πιο λαμπρό μπουζούκι» (1968), «Ξύπνα καημένε Περικλή» (1969), «Ο άνθρωπος της καρπαζιάς» (1969), «Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα» (1972), «Αγάπη μου παλιόγρια» (1972). Το 1964 τιμήθηκε με το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η Ξένια Καλογεροπούλου έχει μεταφράσει 17 θεατρικά έργα κι έχει γράψει έξη έργα για παιδιά: «Οδυσσεβάχ, Ελίζα», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Οικογένεια Νώε», «O Eλαφοβασιλιάς», καθώς και «Το Σκλαβί» που απέσπασε το Νοέμβριο του 2001 το βραβείο δραματουργίας Κάρολος Κουν. Το 2001 τιμήθηκε, επίσης, με το βραβείο παιδικής λογοτεχνίας του Ιδρύματος Kώστα και Ελένης Ουράνη. Από τα έργα της έχουν μεταφραστεί: «Ο Οδυσσεβάχ» σε οκτώ γλώσσες, η «Ελίζα» και «Το Σκλαβί» σε τρεις. Hταν ανιψιά του παλιού ηθοποιού Γιώργου Παππά. Έχει παντρευτεί το συγγραφέα και μεταφραστή Κωστή Σκαλιόρα (1927 - 5/10/2013).
Φιλμογραφία
Για πέντε διαμερίσματα και ένα μαγαζί (2004) 
Αγάπη μου παληόγρια (1972) [Άννα]
Αέρα! Αέρα! Αέρα! (1972) [Μαρία]
Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα! (1972) [Στεφανία]
Οι εγωισταί (1971) [Ελπίδα]
Πίσω μου σ΄έχω σατανά (1971)
Οι γενναίοι του Βορρά (1970) [Κατερίνα Θεοφίλου]
Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του (1969) [Νανα]
Ο άνθρωπος της καρπαζιάς (1969) [Νίκη]
Ξύπνα καημένε Περικλή (1969) [Ασπασια, Σια Άσπα]
Ο μπλοφατζής (1969) [Γιάννα]
Ο παραμυθάς (1969) [Ειρήνη Πετρίδου]
Ο σατράπης (1968) [Βαρβάρα Βαρβαρέσου-Ντούρου]
Ο πιο καλός ο μαθητής (1968)
Το πιο λαμπρό μπουζούκι (1968) [Σοφούλα Πετρακάκη]
Ανάμεσα σε δυο γυναίκες (1967) [Μαρία]
Δημήτρη μου Δημήτρη μου (1967) [Μαριάννα Καρρά - Σωτηρίου]
Ο σατράπης (1967) [Βαρβάρα]
Με τη λάμψη στα μάτια (1966) [Λενιώ]
Το μπλόκο (1965) [Μυρτώ]
Εγκατάλειψη (1965) [Ελένη]
Γάμος αλά... ελληνικά (1964) [Μίνα Βέρου]
Η πρώτη αγάπη (1964) [Χριστίνα]
Ο ανήφορος (1964) [Γιάννα Δημάδη]
Στη σκιά μιας άλλης (1964) [Χριστινα]
Ένας μεγάλος έρωτας (1964) [Μαρω]
Το κορίτσι της Κυριακής (1964) [Μαρίνα]
Ο αδελφός Άννα (1963) [Άννα]
Ο άσωτος (1963) [Κρινιώ] 
Ο μπαμπάς μου κι εγώ (1963) [Έλσα Μαυρογιάννη]
Συντρίμμια της ζωής (1963) [Ραχήλ]
Συνέβη στην Αθήνα (1962) [Χριστίνα]
Αγάπη και θύελλα (1961) [Άννα Ραΐση]
Δυο χιλιάδες ναύτες και ένα κορίτσι (1960)
Καλημέρα Αθήνα (1960) [Ξένια]
Στρατιώτες δίχως στολή (1960) [Αλίκη]
Το μεγάλο κόλπο (1960)
Γαμήλιες περιπέτειες (1959) [Έλενα Μπισμπίκη]
Η Λίζα τό 'σκασε (1959) [Λίζα Παπαδέα]
Λαός και Κολωνάκι (1959) [Έλλη Τζεβελέκη]
Ο θησαυρός του μακαρίτη (1959) [Λουκία Κανελοπιπερίδου]
Η κυρά μας η μαμμή (1958) [Καίτη Μπέκου - Μουστάκη]
Το τελευταίο ψέμα (1958)[στο ιστιοφόρο]
ΑΠΟ ΤΟ http://www.sansimera.gr/

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ηταν ανιψια του παλιου ηθοποιου Γιωργου Παππα.

Μυρτώ είπε...

Επίσης στο παρελθόν ήταν παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Γιάννη Φέρτη,ήταν η δεύτερη σύζυγός του.

Ανώνυμος είπε...

Θυμάμαι πολύ καλά, ότι με το όνομα "Μαρία Ξένια" είχε παίξει και σε μία αγγλόφωνη ταινία με θέμα τους πρώτους ολυμπιακούς αγώνες τού 1896.

Ανώνυμος είπε...

Η πιο σημαντική ταινία που έχω
κάνει, είναι το ''Before Midnight''.
Δεν τη συγκρίνω
με καμία άλλη εμπειρία μου. Αυτό
ήταν το Σινεμά που ονειρευόμουν.
Είχαν προηγηθεί το φιλμ
''Ιt Happened in Athens'',
η γαλλική ταινία
''Les Chiens dans la Nuit''
και το αγγλικό ''Casablan''.
Αγαπώ πολύ το σινεμά -
σαν θεατής είμαι απαρηγόρητη
που δε μπορώ να βλέπω σινεμά.
Αλλά και σαν ηθοποιός το αγαπώ.
Μόνο που το σινεμά συνήθως δεν
γινόταν με τον τρόπο που θα ήθελα.
Γινόταν είτε λίγο βιαστικά οι ταινίες
- πολύ βιαστικά καμιά φορά -
είτε τα σενάρια σπανίως μου άρεσαν.
Το ''Γάμος αλά Ελληνικά''
ήταν νόστιμη ταινία.
Τότε ήμουν στη Θεσσαλονίκη,
στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου,
και δεν πίστευα ότι θα πάρω βραβείο
κι αποφάσισα να φύγω.
Ήμουν στο αεροδρόμιο για να πάρω
τ' αεροπλάνο για να γυρίσω στην Αθήνα
και με σταμάτησαν.
Μου είπαν: ''Γύρνα πίσω,
έχεις να πάρεις ένα βραβείο...''
Και έτσι γύρισα, πήρα το βραβείο
κι έφυγα την επόμενη μέρα.
Συμπαθώ πολύ την πρώτη μου ταινία,
την ''Κυρά μας τη μαμή'',
όπως και την τελευταία που έκανα
με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα,
''Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα'',
όπου έπαιζα έναν ρόλο διαφορετικό,
έκανα ένα αλητάκι.
Έχω κάνει και μια μικρού μήκους ταινία,
με την Στέλλα Σαρέφογλου, τη ''Μία''
που την αγάπησα πολύ.
Είναι η τελευταία που έκανα
ενώ έβλεπα κανονικά.
Είναι πια πέντε χρόνια
που έχασα την όρασή μου.
Και όταν χάνεις την όρασή σου,
δεν είσαι ανεξάρτητος να κινηθείς,
οπότε περιορίζεσαι.
-Από όλη αυτή τη διαδρομή,
τη μεγάλη και πολύ δημιουργική
που έχετε διανύσει, τί κρατάτε;
-Είναι πάρα πολλά.
Σε σχέση με το Θέατρο,
ήταν σημαντική η στιγμή
που άνοιξα το Θέατρο Πόρτα.
Τότε είχα κάνει το θίασο για παιδιά
και τα χρήματα που μου είχε αφήσει
ο πατέρας μου
έφταναν για να πάρω ένα διαμέρισμα
κι εγώ επέμενα να πάρω ένα θέατρο.
Επέμενα γιατί ήθελα να βάλω
τον θίασό μου σε ένα χώρο δικό μου.
Μια μέρα παρουσιάστηκε
ένας μεσίτης και μου λέει:
''Υπάρχει ένα σινεμά που το έχει
μία κυρία, που είναι μεγάλη σε ηλικία,
και θέλει να κάνει κάποιες αγαθοεργίες
και το πουλάει πολύ φτηνά.''
Πήγα εκεί, το είδα, ήταν τεράστιο
και όντως ήταν τόσο φτηνό,
που παίρνοντας ένα δάνειο
μπόρεσα και το αγόρασα.
Ξεκινήσαμε με μια παράσταση
που κάναμε με τον Μίνωα Βολανάκη,
το ''Ψύλλοι στ' αυτιά'',
που ήταν μεγάλη επιτυχία -
ευτυχώς γιατί είχα καταχρεωθεί.
Από τότε έχουμε κάνει
και επιτυχίες και αποτυχίες,
κι έχουμε ζήσει
στιγμές πολύ συναρπαστικές, πολύ
συγκινητικές αλλά και πολύ οδυνηρές.
Έτσι γίνεται πάντα.
-Αισθάνεστε
πλήρης από τη ζωή σας;
-Διψάω ακόμη για πολλά,
αλλά τί να κάνουμε; Μπήκα στα 90.
Όλοι μου λένε:
Πώς είσαι, τί κάνεις;
Ό,τι μπορώ...
Ξένια Καλογεροπούλου
Σαν σήμερα, το 1936, γεννήθηκε.
........................................................................
Πηγή: tovima. gr
Απόσπασμα από συνέντευξη