Σάββατο 9 Ιουλίου 2011

ΝΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣ

Νίκος Ρίζος
Ο Νίκος Ρίζος (Πέτα Άρτας, 30 Σεπτεμβρίου 1924- Αθήνα, 20 Απριλίου 1999) ήταν διάσημος ηθοποιός . Πρωταγωνίστησε σε κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου. Παντρεύτηκε την επίσης ηθοποιό, Έλσα Ρίζου(Λαμπροπούλου) (1938 -), με την οποία απέκτησε έναν γιο (1-05-1966).
Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην κλασική επιθεώρηση «Ανθρωποι, άνθρωποι» το 1948, στο θέατρο «Μετροπόλιταν» και απέκτησε δικό του θίασο το 1959, ενώ το 1961 δημιούργησε το θίασο "Βασίλης Αυλωνίτης - Γεωργία Βασιλειάδου - Νίκος Ρίζος", που διατηρήθηκε, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία, μέχρι το 1965, παρουσιάζοντας διάφορες κωμωδίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία για τους μετανάστες. Το 1986 μετέτρεψε τον κινηματογράφο «Αστορ» της οδού Σταδίου σε θέατρο, το οποίο λειτούργησε υπό την καλλιτεχνική διεύθυνσή του μέχρι το 1990. Ο Νίκος Ρίζος, άλλωστε, υπήρξε πολύ επιτυχημένος θεατρικός επιχειρηματίας επί 27 χρόνια. Έπαιξε σε περίπου 116 κινηματογραφικές ταινίες, όπως Το σωφεράκι του Γιώργου Τζαβέλλα, Ο θησαυρός του μακαρίτη του Νίκου Τσιφόρου, Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός, Συμμορία εραστών και άλλα. Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη στη σειρά Ο δρόμος του Κώστα Λυχναρά, σε σενάριο Κώστα Πρετεντέρη και το 1999 στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του ακαδημαϊκού Τάσου Αθανασιάδη Η αίθουσα του θρόνου στο Μέγκα. Ήταν η τελευταία του εμφάνιση στην τηλεόραση.Τα τελευταία χρόνια της ζωής του διέμενε στου Γκύζη. Ο Νίκος Ρίζος υπέστη έμφραγμα του μυοκαρδίου στις 20 Απριλίου του 1999 και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου και κατέληξε από πνευμονικό οίδημα. Κηδεύτηκε με πλήθος κόσμου στο Α΄ Νεκροταφείο.
Φιλμογραφία
Ο κοντός και οι μνηστήρες (1988) [Κοσμάς]
Ράδιο αρβύλα (1986)
Ένα κορίτσι και πολύ... αντράκι (1986) [Μήτσος]
Μάντεψε τι κάνω... τα βράδυα (Ο ανοιχτομάτης) (1984) [Σωτήρης]
Μήτσος... ο ρεζίλης / Ο γλυκοψεύτης (1984) [Λέρας]
Εθνική Παπάδων (1984)
Και Κλααάμα στα Σχολεία!... (1984)
Ένας πρωτάρης στο Κολλέγιο (1984)
Ρόδα τσάντα & κοπάνα νο3 (1984) [Ηρακλής Ντερέκης]
Αλλος για τον Παράδεισο (1984) [Μάχος]
Άγριες πλάκες στα θρανία (1983) [διευθυντής]
Γύφτικη κομπανία (1983)
Παπαδίστικη Κομπανία (1983) [Κάβουρας]
Δώστε την τσόντα στον Λαό (1983)
Ο Παπασούζας (1983)
Αλλού παπάς αλλού τα Ράσα του (1983)
Πέστα χρυσόστομε (1983) [Ζαχαρίας]
Ρόδα τσάντα & κοπάνα νο2 (1983) [Ηρακλής Ντερέκης]
Άρπα-Colla (1982) [Καραλεφιώτης]
Ρόδα τσάντα και κοπάνα (1982) [Ντερέκης]
Ένας κοντός θα μας σώσει! (1981) [Φώντας Τσακίρης] Ξεβράκωτος Ρωμιός (1980) [Λευτέρης]
Τα παιδιά της πιάτσας (1979) [Μπάμπης Παπαλαούρδας]
Ένας τρελός τρελός αεροπειρατής (1973) [Φάνης Φουρλής]
Ο αισιόδοξος (1973) [Πάνος Καρλής]
Τον αράπη κι' αν τον πλένης το σαπούνι σου χαλάς!.. (1973) [Γιώργης]
Αγάπη μου παληόγρια (1972) [Μηνάς]
Απ' τ' αλώνια στα σαλόνια (1972) [Φώντας Γεωργίου]
Η Αλίκη δικτάτωρ (1972) [Πανάγος]
Συμμορία εραστών (1972) [Τζώρτζης Κότσιρας]
Εθελοντής στον έρωτα (1971) [Ηλίας Φόντογλου]
Η ταξιτζού (1970) [Αναστάσης]
Ο νάνος και οι επτά Χιονάτες (1970) [Θανάσης]
Φουκαράδες και λεφτάδες (1970) [Νώντας Παρασκευάς]
Η κόμησσα της φάμπρικας (1969) [Χρήστος Δελημάνης (κλέφτης)]
Ο άνθρωπος της καρπαζιάς (1969) [Αρίστος]
Ο Στρατής παραστράτησε (1969) [Τζιμ Άντριους (Ανδρεόπουλος)]
Ο τζαναμπέτης (1969) [Αποστόλης Ζερζεμπέκης]
Το αφεντικό μου ήταν κορόιδο (1969) [Θεόδωρος]
Η αρχόντισα κι ο αλήτης (1968) [Θανάσης]
Ο μπούφος (1968) [Μαξ (Γεράσιμος) Ραλάτος]
Το κορίτσι του λούνα παρκ (1968) [Στέλιος]
Ο γίγας της Κυψέλης (1968) [Νίκος Φουρκέτας]
Ο κούκλος (1968) [Αλέξης]
Χατζηρίνγκο ο τρομερός (1968)
Ο τυχεράκιας (1968) [Σταύρος]
Ψυχραιμία Ναπολέων (1968) [Λεωνίδας]
Βίβα Ρένα (1967) [Στράτος Φαφαλιός (Στρατάκιας)]
Τα δολάρια της Ασπασίας (1967) [Πέτρος]
Δημήτρη μου Δημήτρη μου (1967)
Αχ!.. και νάμουν άντρας (1966) [Παύλος]
Η αδελφή μου θέλει ξύλο (1966) [Γεράσιμος]
Η βουλευτίνα (1966) [Φιλήμων]
Ο τετραπέρατος (1966) [Χατζηφωτιάς]
Ένα έξυπνο έξυπνο... μούτρο (1965) [Ιορδάνης]
Κάνε με πρωθυπουργό (1965) [Ανδρέας Ζάνγκαλος]
Όχι,.. κύριε Τζόνσον (1965) [Θανάσης]
Διχασμός (1965) [Γιώργης]
Αν έχεις τύχη... (1964) [Πελοπίδας Ζαρμής]
Ήταν όλοι τους... κορόιδα! (1964) [Ηρακλής]
Οι προικοθήρες (1964) [Σοφοκλής]
Πικρή μου αγάπη (1964)
7 μέρες ψέματα (1963) [Σωτήρης]
Ένας βλάκας... με πατέντα! (1963) [Τώνης]
Ο ανηψιός μου ο Μανώλης (1963) [Μανώλης Καρλέτσος]
Ο Θύμιος στη χώρα του γέλιου (1963)
Οι ανειδίκευτοι / Ευτυχώς χωρίς δουλειά (1963) [Στράτος Κατσαβίδας]
Της κακομοίρας (1963) [Κίτσος Μπούρμπουρης]
Το γέλιο βγήκε απ' τον παράδεισο (1963) [Βρασίδας Παπαράντζας]
Ο αδελφός μου ο τροχονόμος (1963) [Λάμπρος]
Έξυπνοι και κορόιδα (1962)
Η νύφη τό σκασε... (1962) [φορτηγατζής]
Ο Μιχαλιός του 14ου συντάγματος (1962) [Μένιος Τσακαλάς]
Ο ταξιτζής (1962) [Μπάμπης]
Οι γαμπροί της ευτυχίας (1962) [Κλεομένης]
Όταν λείπει η γάτα! (1962) [Μπάμπης]
Η Αθήνα τη νύχτα (1962) [ο ίδιος]
Η ελληνίδα και ο έρωτας (1962)
Ο γέρο-Δήμος (1962)
Τέρμα τα δίφραγκα (1962) [Ναπολέων]
Το καρπουζάκι (1962)
Ο Κλέαρχος η Μαρίνα και ο κοντός (1961) [Μάχος (Καλλίμαχος) Ζαρκαδόπουλος]
Φλογέρα και αίμα (1961)
Αγαπούλα μου (1960)[Νώντας]
Τρεις κούκλες κι εγώ! (1960) [Βαγγέλης]
Για την αγάπη μιας ορφανής (1960)[Νίκος Μπάλλας]
Ο Θύμιος τα`χει 400 (1960)
Ο θησαυρός του μακαρίτη (1959) [Στέλιος Προυσογλου]Πώς περνούν οι παντρεμένοι (1959) [Μιχαλάκης Μπόσικος]
Οι κληρονόμοι του Καραμπουμπούνα (1959) [Τέλης]
Αδέκαροι ερωτευμένοι (1958) [Αριστοτέλης]
Χαρούμενοι αλήτες (1958) [Μίστος Μαντραχαλέας]
Μέλπω (1958)
Μηδέν πέντε (1958)
Το εισπρακτοράκι (1958)
Ο τζίτζικας κι ο μέρμηγκας (1958) [Ευδαίμων]
Το μυστικό της κατηγορούμενης (1958)[Βάγγος, έχει παράγκα στο τσίρκο]
3 τρελλοί ντετέκτιβς (1957)
Κατά λάθος... μπαμπάς (1957) [γαρίδας]
Τζιπ περίπτερο κι αγάπη (1957) [Βαγγέλης]
Της νύχτας τα καμώματα (1957) [γκαρσόνι]
Της τύχης τα γραμμένα (1957) [Μπιλ]
Το παιδί του δρόμου (1957)
Το κορίτσι της φτωχογειτονιάς (1957)
Ο ζηλιαρόγατος (1956) [Μίστος]
Γραφείο συνοικεσίων (1956)
Κυνηγώντας τον έρωτα (1956) [Ηρακλής]
Οι τρακαδόροι της Αθήνας (1956) [Λάκης]
Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες (1956) [Θοδωρής]
Τρία κοθώνια του Συντάγματος (1956) [Νίκος ο Πέιραιώτης]
Γλέντι - λεφτά κι αγάπη (1955) [Σαράντης]
Τζο ο τρομερός (1955) [Γαρδέλης]
Γκολ στον έρωτα (1954) [Πίπης]
Οι παπατζήδες (1954)
Το ποντικάκι / Το κορίτσι με τα λουλούδια (1954) [Βαγγέλης] Χαρούμενο ξεκίνημα (1954)
Το σωφεράκι (1953) [Μίστος "αεροδυναμικός"]
Η αγνή του λιμανιού (1952)
Ο μεθύστακας (1950)
Χαμένοι άγγελοι (1948)
Νύχτα χωρίς ξημέρωμα (1939)
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

2 σχόλια:

  1. Ανώνυμος2/08/2025

    ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος10/01/2026

    «Εμένα, ναι, η σκηνή με ψηλώνει…» Ο άνθρωπος που έγινε ο πιο διάσημος «κοντός» του ελληνικού κινηματογράφου δεν χρειάστηκε ποτέ να ψηλώσει για να γίνει πρωταγωνιστής.
    Σαν σήμερα, στις 30 Σεπτεμβρίου 1924, γεννήθηκε στα Ιωάννινα ο Νίκος Ρίζος, ένας αυτοδίδακτος Έλληνας ηθοποιός που μετέφερε στη σκηνή και στην ελληνική ταινία ένα προσωπικό κωμικό ύφος, βασισμένο στην εκφραστικότητα, τον αυτοσαρκασμό και την άμεση επαφή με το κοινό.
    Μεγάλωσε στην Άρτα, όπου η οικογένειά του είχε μετακομίσει μετά τη μετάθεση του πατέρα του. Έμεινε ορφανός από πατέρα σε ηλικία έξι ετών και μεγάλωσε με τη μητέρα και την αδελφή του. Το 1946 έφτασε στην Αθήνα, στην καρότσα ενός φορτηγού γεμάτου κρεμμύδια, με σκοπό να σπουδάσει. Γράφτηκε στην Πάντειο και σκόπευε να συνεχίσει στη Νομική.
    Η υποκριτική, όμως, είχε άλλα σχέδια. Ο Ρίζος εργάστηκε ως αντιγραφέας στο βαριετέ «Όαση» στο Ζάππειο, όπου γνώρισε τον Νίκο Φέρμα. Εκείνος του έδωσε την πρώτη ευκαιρία να εμφανιστεί στη σκηνή, σε περιοδεία στη Μυτιλήνη. Εκεί τον είδαν ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Χρήστος Γιαννακόπουλος και ο Κώστας Γιαννίδης και τον κάλεσαν να συνεργαστεί μαζί τους στην Αθήνα.
    Το αθηναϊκό θεατρικό του ντεμπούτο έγινε το καλοκαίρι του 1948, στην επιθεώρηση «Άνθρωποι, Άνθρωποι» του Αλέκου Σακελλάριου, στο θέατρο Μετροπόλιταν. Μαζί με τη Σπεράντζα Βρανά συμμετείχε στο νούμερο «Τραμ Το Τελευταίο», που περιλάμβανε το ομότιτλο τραγούδι. Από εκεί ξεκίνησε μια μεγάλη διαδρομή στην επιθεώρηση, με τον τύπο του μάγκα και του καρδιοκατακτητή να γίνεται χαρακτηριστικό μέρος της σκηνικής του παρουσίας.
    Ο Νίκος Ρίζος συνεργάστηκε με τα σημαντικότερα θέατρα της εποχής και αργότερα δημιούργησε δικούς του θιάσους. Το 1961 σχημάτισε με τον Βασίλη Αυλωνίτη και τη Γεωργία Βασιλειάδου μια από τις πιο γνωστές θιασαρχικές τριάδες της εποχής. Παρουσίασαν έργα όπως «Οι Γαμπροί της Ευτυχίας», «Οι Νεόπλουτοι» και «Η Γυναικούλα μας», πραγματοποιώντας παραστάσεις και περιοδείες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
    Παράλληλα, ο Ρίζος εξελίχθηκε σε θεατρικό επιχειρηματία. Σε ορισμένες περιόδους είχε ταυτόχρονα επιχειρήσεις σε πέντε θέατρα, με συνολικά 160 ηθοποιούς υπό την ευθύνη του. Ξεχώριζε ιδιαίτερα το «Βασιλικό Ρομάντζο» του 1973, ενώ την περίοδο 1976-77 πρωταγωνίστησε στα «Παιδιά της Πιάτσας» του Νίκου Τσιφόρου.
    Στον κινηματογράφο ξεκίνησε το 1948 με τους «Χαμένους Αγγέλους» της Φίνος Φιλμ. Συνολικά συμμετείχε σε περισσότερες από 110 ταινίες, ενώ με τη Φίνος Φιλμ συνεργάστηκε σε 11 παραγωγές. Ανάμεσά τους βρίσκονται ο «Μεθύστακας», η «Αγνή του Λιμανιού», το «Σωφεράκι», το «Χαρούμενο Ξεκίνημα», ο «Θησαυρός του Μακαρίτη», «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο Κοντός» και «Ένα Έξυπνο Έξυπνο… Μούτρο».
    Εκτός Φίνος Φιλμ, ξεχώρισε σε ελληνικές ταινίες όπως «Ο Ζηλιαρόγατος», «Οι Γαμπροί της Ευτυχίας», «Της Κακομοίρας», «Η Κόμισσα της Φάμπρικας» και «Τα Παιδιά της Πιάτσας». Οι συνεργασίες του με τη Ρένα Βλαχοπούλου, τη Δέσποινα Στυλιανοπούλου και τον Κώστα Βουτσά έδωσαν μερικές από τις χαρακτηριστικές κωμικές στιγμές της περιόδου.
    Η κινηματογραφική του παρουσία περιορίστηκε τη δεκαετία του 1980, όμως ο Ρίζος συνέχισε να εργάζεται. Η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν το 1988, ενώ στην τηλεόραση η τελευταία του συμμετοχή ήταν στην «Αίθουσα του Θρόνου» το 1999. Την ίδια χρονιά τιμήθηκε από το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου με το έπαθλο «Παναθήναια» για τη συνολική προσφορά του στην ελληνική επιθεώρηση.
    Ο Νίκος Ρίζος πέθανε αιφνίδια στις 20 Απριλίου 1999, ενώ παρέμενε ενεργός και είχε μόλις κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Περοκέ με την επιθεώρηση «Καλομελέτα και Έρχεται».
    Για τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, υπήρξε ένας Έλληνας ηθοποιός που έκανε το προσωπικό του σωματικό χαρακτηριστικό βασικό εργαλείο της κωμωδίας, χωρίς ποτέ να περιοριστεί σε αυτό.
    Από την επιθεώρηση μέχρι τη Φίνος Φιλμ και από τους θιάσους μέχρι την ελληνική ταινία, ο Νίκος Ρίζος παρέμεινε ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους κωμικούς της ελληνικής σκηνής.

    ·








    ΑπάντησηΔιαγραφή